Couchpotato.gr

My name is Michael Scawfield and I’m a fugitive.

Το επεισόδιο αρχίζει με μια τρίλεπτη αφήγηση των γεγονότων του τρίτου κύκλου και των γεγονότων των τριών βδομάδων που μεσολάβησαν μέχρι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. «Με λένε Μάικλ Σκόφιλντ και είμαι φυγάς.» Κυνηγάω τη Ρέιτσελ και τον Γουίσλερ να τους σκοτώσω που μου πήραν την αγάπη μου, αλλά μαθαίνω ότι είναι ζωντανή και τους αφήνω να φύγουν. Ο Γουίσλερ σύντομα βρίσκεται με μια σφαίρα στον κρόταφο, και ένας ένας οι αποδράσαντες φίλοι μας βρίσκονται και πάλι μπλεγμένοι.  Ο Σούκρε τα έχει κάνει πλακάκια με τον Μπέλικ, και οι δύο συλλαμβάνονται στο νοσοκομείο που έχουν πάει για να δει την κόρη του. Ο Λινκ σκοτώνει σε αυτοάμυνα έναν τυπά από την Εταιρία. Μακελειό και στο σπίτι των Μαχόουν, που ζητάει πλέον εκδίκηση. Καινούριος χαρακτήρας είναι ο πράκτορας του FBI Ντόν Σελφ (Μάικλ Ράπαπορτ), όπως λέμε εγώ ο εαυτός μου. Πάντα αναρωτιόμουν ποιος σκέφτεται τα ονόματα. Τους μαζεύει για μια τελευταία αποστολή: Να ρίξουν την εταιρία. Αν τα καταφέρουν, είναι ελεύθεροι.

Η Σάρα είναι ζωντανή, το ξέραμε εδώ και καιρό. Μπορεί να το είχαν κάνει βούκινο επίτηδες, για να το χωνέψουμε καλύτερα. Η σειρά συνεχίζει να δοκιμάζει την αντοχή μας στο απίστευτο. Δεν τον είχε δει τον αποκεφαλισμό – λέει – ο μικρός, τον είχε ακούσει μόνο. Τι μπορεί να είχε ακούσει μου έμοιαζε με αποκεφαλισμό; Και ο Λινκολν δεν έκατσε να εξετάσει το κεφάλι, ήταν και σκοτάδι… Είπαμε, δεν είναι και σπίρτο, είναι οι μυς της επιχείρησης. Εξηγήσεις δόθηκαν, η Σάρα είναι ζωντανή αλλά τραυματισμένη σωματικά και κυρίως ψυχικά. Η αγάπη όμως όλα τα γιατρεύει.

Μετά τον φοβερό πρώτο κύκλο, για να συνεχίσει κανείς να βλέπει Prison Break πρέπει να κάνει ορισμένες παραδοχές και αρκετή υπομονή. Άσε το σενάριο. Κάποιο πρόβλημα υπάρχει, δε γίνεται η καλύτερη ηθοποιός να είναι η Sarah Wayne Callies. Ο σκηνοθέτης φταίει, η μόνιμη μουσική υπόκρουση; Μετά όμως έρχεται η τελευταία σκηνή, που μπαίνουν όλοι στο C130, που ασυναίσθητα χαμογελάς και λες: βρε δε βαριέσαι…