Couchpotato.gr

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να το δω αλλά δυσκολεύομαι να πείσω τον εαυτό μου να πατήσει το play. Σήμερα αποφάσισα να ξεκαθαρίσω τις αποδείξεις του 2008 και ήθελα κάτι να παίζει στο μπαγκράουντ. Ιδανικές για τέτοιες δουλειές είναι σειρές που έχω δει επανειλημμένα και δε χρειάζεται να προσέχω πολύ, είτε κάποιες που δε με πολυενδιαφέρουν αλλά θέλω να ξέρω πάνω κάτω τι γίνεται. Ο σημερινός νικητής ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και είναι το 24.

Το Redemption είναι ένα δύωρο που τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στον έκτο και τον έβδομο κύκλο και χωροταξικά στην Αφρική. Ο Τζακ βρίσκεται εδώ και μερικούς μήνες στη φανταστική χώρα Σανγκάλα και βοηθάει έναν παλιό του φίλο (Ρόμπερτ Καρλάιλ) με το σχολείο που διατηρεί για να φροντίζει ορφανά αγόρια. Ένας υπάλληλος της πρεσβείας τον εντοπίζει και του παραδίδει κλήτευση για να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να δικαστεί. Ο Τζακ δεν έχει σκοπό να γυρίσει πίσω, όμως τον προλαβαίνει το πραξικόπημα και βοηθάει τον φίλο του να φέρει τα παιδιά στην ασφάλεια της πόλης και της αμερικάνικης πρεσβείας. Τα τυχερά μπάσταρδα, υπάρχει ιδανικός άνθρωπος για να τα προστατεύσει από τον Τζακ Μπάουερ, σοβαρά τώρα. Τα βάζει μόνος του με όλους όπως πάντα και κερδίζει (κανένα σπόιλερ εδώ, περίμενες κάτι διαφορετκό;) Βγήκα από τα ρούχα μου με τον τρόπο που παρουσιάζουν τα Ηνωμένα Έθνη: δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει στη χώρα ώσπου είναι πολύ αργά, είναι δειλοί, και προδίδουν την με περισσή ευκολία την ουδετερότητα τους. Είναι η αμερικάνικη νοοτροπία σε όλο της το μεγαλείο, που πιστεύει ως μοναδικό αποτελεσματικό μέσο τα όπλα. Τουλάχιστον παραδέχονται ότι βρίσκονται οι ίδιοι πίσω από την τρομοκρατία ανα τον κόσμο. Στην περίπτωση μας πρόκειται για τον Γιον Βόιτ, που δείχνει να κινεί τα νήματα και περισσότερα για αυτόν θα μάθουμε στον έβδομο κύκλο. Αλλά παρασύρθηκα, το 24 δεν είναι σοβαρή σειρά για να αναλύσει κανείς πολιτικές τάσεις. Είναι η λατρεία του american hero, σε ένα αυστηρό πλαίσιο που λέγεται «αληθινός χρόνος». Πίσω στην πατρίδα του Τζακ Μπάουερ λοιπόν, παρακολουθούμε την ανάληψη καθηκόντων της πρώτης γυναίκας προέδρου (Τσέρι Τζόουνς). Για την ώρα μοιάζει εντάξει.

Οι σκηνές της Αφρικής και της Αμερικής είναι σαν δύο διαφορετικές ταινίες. Η πρώτη μόνο αξίζει, η δεύτερη είναι βαρετή και ίδια με τις 6 ώρες που έχουν προηγηθεί.

Για να κλείσω θετικά, με συγκίνησε η σκηνή που τελικά ανοίγουν οι πόρτες του προξενείου για τα αγοράκια, κάτι που δεν περίμενα. Είναι ο μόνος λόγος που αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στη σαιζόν που αρχίζει, αν και κάτι μου λέει ότι θα το μετανιώσω. Οπότε έχουμε δύο επεισόδια αύριο (ώρα Ελλάδας) και δύο μεθαύριο, και εδώ είμαστε να αποφασίσουμε ξανά αν αξίζει τον κόπο να συνεχίσουμε.