Couchpotato.gr

Τελευταία έχω αποφασίσει να μην κρίνω μια σειρά αν δε δω τουλάχιστον τρία επεισόδια. Καθυστερώ μεν λίγο να την παρουσιάσω, αλλά τουλάχιστον είναι λίγο πιο δίκαιο. Το The Philanthropist έσκασε μύτη πριν από κανα μήνα και συνεχίζει ήσυχα την πορεία του. Το περιμέναμε νωρίτερα, αλλά το NBC το ξαπόστειλε το καλοκαίρι.

Έχω μια δυσκολία να περιγράψω την υπόθεση. Είναι ένας πλούσιος που κάνει φιλανθρωπίες. Ακούγεται χάλια,ε;  Κάθε επεισόδιο ξεκινάει από μια ανθρώπινη ιστορία, και καταλήγει σε συνεργασία κρατών για την επίλυση του προβλήματος. Στοn πιλότο ο Τέντι γνωρίζει ένα ορφανό παιδάκι στη Νιγηρία, και στη συνέχεια χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να φέρει φάρμακα στο χωριό του. Μια άλλη φορά στο Παρίσι γνωρίζει μια πόρνη πολυτελείας από την ανατολική Ευρώπη, και κάνει προσωπική του υπόθεση να σώσει την ίδια και τη δεκαπεντάχρονη αδερφή της από τον αδίστακτο νταβατζή. Στην πορεία ξεσκεπάζει τη διαφθορά της αστυνομίας και των πολιτικών, καίει το «σπίτι» και του απονέμεται το αστέρι της λεγεώνας της τιμής. Υπερβολές λες; Θα συμφωνήσω.

Υπάρχει πάντα αφήγηση της ιστορίας από έναν από τους πρωταγωνιστές, που του επιτρέπει να αποδομεί την ιστορία και να θέτει τον τόνο της κάθε σκηνής. Όταν πετυχαίνει δηλαδή, γιατί μπορεί να γίνει και αρκετά εκνευριστική. Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι στο κάστινγκ του James Purefoy, που κρατάει το θεατή αποκλειστικά μόνος του με το χάρισμά του. Τον είχαμε δει στο Rome, και τώρα είμαστε πεπεισμένοι ότι θα έκανε έναν ικανοποιητικό Τζέιμς Μποντ. Είναι τόσο αποστασιοποιημένος ώστε να είναι cool, και με όσο συναίσθημα χρειάζεται ώστε να μη βγαίνει αντιπαθητικός. Είναι μια καθ’ όλα άρτια ερμηνεία, σε μια οπωσδήποτε καλογυρισμένη σειρά. Όμως μετά από λίγο κουράζει με την επανάληψη της και το larger than life περιεχόμενο.

Συμπέρασμα; Bαριέμαι να συνεχίσω.