Couchpotato.gr

Ο Τόνι Σοπράνο είναι η περίτρανη απόδειξη ότι δε συμπαθείς πάντα τον πρωταγωνιστή σου. Με το καλημέρα ο Ντον Ντρέιπερ υποκύπτει στα θέλγητρα της τσαχπίνας αεροσυνοδού, έχοντας αφήσει στο σπίτι την έγκυο γυναίκα του. Έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από τα επεισόδια της προηγούμενης σαιζόν και τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Εκτός από την κατάσταση στην Στέρλινγκ-Κούπερ. Οι άγγλοι «κατακτητές» απολύουν κόσμο, και επιπλέον βάζουν τον Κεν και τον Πιτ σε αντιπαράθεση. (Ο Πιτ δεν προλαβαίνει να χαρεί για την προαγωγή και αμέσως γκρινιάζει στη γυναίκα του «Why can’t I get anything good all at once?«).

Δύο σκηνές θα ξεχωρίσω από το επεισόδιο. Την πρώτη, όπου ο Ντον παρακολουθεί θλιβερές σκηνές της γέννησής του (άλλωστε έχει γενέθλια σήμερα), και το βλέμμα του όταν ο Σαλ σχολιάζει ότι δεν έχει ξαναδεί αεροσυνοδό να ρίχνεται σε επιβάτη με τόση ευθύτητα (αλήθεια; στον Ντον συμβαίνει συνέχεια).

Παράλληλα με την περιπετειούλα του birthday boy εκτυλισσόταν το πρώτο ομοφυλόφυλο σκίρτημα του Σαλι με το bellboy με το πιο εύστοχο gaydar του κόσμου. Ο Μπράιαν Μπατ έπαιξε υπέροχα το συναισθηματικό του μπέρδεμα, την απώλεια του ελέγχου, και την απόλυτη φρίκη όταν τον έπιασε το αφεντικό στα πράσα. Η αντίδραση του Ντον έμοιαζε με εκείνη του στρατού: μην το δείχνεις, μην το λές, και κάνε ότι θέλεις.

Ωστόσο για πρώτο επεισόδιο ήταν πολύ υποτονικό, κινδυνεύεις να σε πάρει ο ύπνος, όπως και συνέβη για λίγο.