Couchpotato.gr

Μερικά σύντομα σχόλια για το καθένα.

Για το Glee είχα ήδη μια εικόνα από τον πιλότο του Μαϊου. Βρέθηκα στη δύσκολη θέση να θέλω να μου αρέσει, αλλά να μη με κερδίζει καθόλου. Όλα τα σημεία που δεν έχουν τραγούδι τα βρίσκω χοντροκομμένα και κακόγουστα: το ρόλο και την ερμηνεία της Τζέιν Λιντς, τα κλισέ νάζι της γυναίκας του καθηγητή, τις χοντροκοπιές που εκσφενδονίζονται (για να κλείσουν το μάτι στο πιο ενήλικο κοινό;) και, ναι, άλλο ένα μιλσκσέικ στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας. Όπως είπα, πάλι καλά που υπάρχουν και τα τραγούδια.

Το Melrose Place δεν το έβλεπα ποτέ, και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να αρχίσω τώρα. Το πρώτο επεισόδιο ξεκινάει πολύ άσχημα, με άπειρα κοψίματα των σκηνών που σε ζαλίζουν. Στη συνέχεια ηρεμεί κάπως. Βασικά είναι ότι θα περίμενε κανείς, ωραίοι άνθρωποι να ασχολούνται με τις καριέρες και γκομενικά τους. Παίζει η κοπέλα που έκανε τη νύφη στο Harpers Island, και η Κέντρα από την ταινία Battlestar galactica:Razor.

Το Vampire Diaries είναι επίσης ότι θα περίμενε κανείς. Εμπίπτει στην κατηγορία της ένοχης απόλαυσης, όπως και το Τwilight, που το θυμίζει πολύ. Υποκύπτει σε όλα τα κλισέ: βασανισμένοι έφηβοι, έρωτας με την πρώτη ματιά, κοράκια και ομίχλη ως προάγγελος του κακού… Οι πρωταγωνιστές δεν είναι κακοί, και μου άρεσε ιδιαίτερα το εφέ με το μάυρισμα των ματιών όταν «άλλαζε» ο Στέφαν. Μοναδική παραφωνία ο Ian Somerhalder, που από το Lost φαίνεται σαν να έχουν περάσει είκοσι χρόνια και τρεις πλαστικές πάνω από το πρόσωπο του.