Couchpotato.gr

Δεν έγραψα για το προηγούμενο επεισόδιο του Flash Forward γιατί δεν είχα τίποτα να πω και υπάρχει ένα όριο στο χρόνο που επιτρέπω στον εαυτό μου να χάσει μπροστά από τη λευκή οθόνη. Όχι ότι το 1×06 δείχνει μεγάλη βελτίωση αλλά έχει κάτι ενδιαφέρον: περισσότερο Ντόμινικ Μόναχαν.

Ο Σάιμον ταξιδεύει στο Λος Άντζελες για να συναντήσει τον Λόιντ, που έχει εξαφανιστεί μετά το μπλακάουτ. Στο τραίνο φλερτάρει με μια κοπέλα και της αποκαλύπτει υπερβολικά πολλά για τον εαυτό του για να υποθέσουμε ότι έφτασε στον προορισμό της ζωντανή. Της λέει για τη γάτα του Σρόντινγκερ και για το δικό του flash forward, στο όποίο πνίγει κάποιον με τα γυμνά του χέρια. Εντυπωσιακό επίτευγμα για χόμπιτ.

Κατά τα άλλα ο γάμος του Μαρκ και της Ολίβια πάει κατά διαόλου. Τιμωρεί ο ένας τον άλλο για πράγματα που δεν έχουν γίνει ακόμα και είναι αστείο, γιατί είναι μεγάλοι άνθρωποι και αυτό ακριβώς είχαν υποσχεθεί ότι δε θα κάνουν. Και ακόμα δεν έχουν ρωτήσει την κόρη τους τι είδε στο δικό της flash forward. Τη βλέπουμε στο όραμα του μικρού Ντίλαν, όπου είναι και τα δύο παιδιά στην κουζίνα και τρώνε μπισκότα. Όμως αν είναι έτσι που κολλάει ο D.Gibbons. Ας τη ρωτήσει κάποιος!

Ο Ντιμίτρι ακολουθεί τα ίχνη του μπλε χεριού, που είναι λίγο γελοίο αν το σκεφτείς. Όμως τον φέρνει σε ένα σπίτι γεμάτο πτώματα, ένα από τα οποία έχει διαβατήριο με το όνομα Ράδερφορντ, που είναι το όνομα της υπόθεσης στην οποία θα δουλεύει ο agent Gough με τη Σκότλαντ Γιαρντ τον Απρίλιο.

Η Τζάνις φυσικά δεν πέθανε, όμως υπέστη τέτοια τραύματα που μόνο με θαύμα θα καταφέρει να γίνει έγκυος. Και προφανώς η Ολίβια είναι η μοναδική χειρούργος στο Λος Άντζελες, αφού ήταν εκείνη που την έσωσε και της χάρισε την ελάχιστη ελπίνα για μητρότητα.

Τελικά το Flash Forward είναι αυτό που είναι. Δεν είναι σπουδαίο, ούτε το πρώτο πράγμα που πρέπει να δεις τη βδομάδα. Είναι μέτριο και το χειρότερο, δεν εμπιστεύεται καθόλου τους θεατές του. Στοχεύει σε ένα ευρύ κοινό που πρέπει να του εξηγεί την κάθε αναφορά με εμβόλιμες σκηνές και είναι πολύ εκνευριστικό για εμάς που έχουμε μάθει από το Lost να συγκρατούμε τεράστιους όγκους πληροφορίας.