Couchpotato.gr

Η τρίτη σαιζόν του Damages που μόλις ολοκληρώθηκε βρήκε την Πάτυ (Γκλεν Κλόουζ) να ασχολείται με την πιο σημαντική υπόθεση της καριέρας της. Της έχει ανατεθεί να ανακτήσει τους πόρους που καταχράστηκε ο χρηματιστής Λούις Τόμπιν, ιστορία βγαλμένη από τα πρωτοσέλιδα (βλέπε Μπέρναρντ Μέιντοφ). Μαζί με τον έμπιστο συνεργάτη της Τομ Σέιζ (Τέιτ Ντόνοβαν) ερευνά την οικογένεια Τόμπιν ερχόμενη αντιμέτωπη με τον δικηγόρο της Λέοναρντ Γουίνστοουν (Μάρτιν Σορτ). Στο μεταξύ η Έλεν (Ρόουζ Μπερν) δουλεύει για την ίδια υπόθεση από το γραφείο της εισαγγελίας, και γρήγορα συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ξεφύγει από την επιρροή της Πάτυ. Όπως πάντα έχουμε δύο timelines που ξεκινούν πολύ μακριά και στο τέλος συναντιούνται. Η σοκαριστική κατάληξη στην οποία οδηγούμαστε είναι η δολοφονία του Τομ.

Το πιο δυνατό χαρτί της σειράς μέχρι τώρα ήταν το εξαιρετικό καστ. Ενώ οι βασικοί παίχτες παραμένουν, φέτος είχα μεγάλα προβλήματα με τους υπόλοιπους. Ο παππούς που έκανε τον Λούις Τόμπιν ήταν επιεικώς απαράδεκτος, ενώ έχω ενστάσεις και για τον Μάρτιν Σορτ. Είναι μια χαρά σε συγκεκριμένους ρόλους πιο ανάλαφρους και νευρικούς αλλά εδώ δεν έπειθε καθόλου. Πάλι καλά που στο δεύτερο μισό γύρισε και ο μαέστρος Τεντ Ντάνσον στο ρόλο του Φρόμπισερ.

Σε γενικές γραμμές η «σημαντικότερη υπόθεση της καριέρας» της Πάτυ δίνει αίσθηση business as usual. Δεν βλέπουμε την αδίστακτη πλευρά της σχεδόν καθόλου. Το μοναδικό σημείο που κάτι έγινε ήταν τα παιχνίδια που έπαιζε με την νεαρή δικηγόρο που ήθελε να προσληφθεί στο γραφείο, αλλά και πάλι δεν το έφτασε στα άκρα που προς στιγμήν νομίσαμε. Σαν να επαναλαμβάνεται η ιστορία σε πιο ήπια μορφή. Οι σκηνές που άναβαν το ενδιαφέρον ήταν εκείνες ανάμεσα στην Πάτυ και την Έλεν και δεν είναι τυχαίο, αφού αυτή η σχέση είναι η καρδιά της σειράς.

Η Έλεν είναι εμφανώς αλλαγμένη. Δε δουλεύει πια για την Πάτυ, αλλά τη σέβεται και τη θαυμάζει ακόμα. Καταφεύγει σε ανήθικες μεθόδους, λέει πολλά ψέμματα, και δείχνει το σκληρό της πρόσωπο στην οικογένεια της. Έχει γίνει μια μίνι Πάτυ, ενώ η αυθεντική έχει μαλακώσει.

Στο πρώτο μισό η σαιζόν πελαγοδρομεί. Η ιστορία αποκτά κάποιο ενδιαφέρον προς το τέλος, όταν αρχίζει να καταρρέει η οικογένεια Τόμπιν. Στο όνομα τυ χρήματος κάνουν τα πιο τρομερά πράγματα. Μαζί με αυτούς, το ρόλο του κακού έπαιξε και η γυναίκα του Τομ. Το τραγικό τέλος του πιο αγαπητού χαρακτήρα της σειρά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο πως αντιμετώπισε η γυναίκα του το οικονομικό τους πρόβλημα. Τον έφερε σε αδιέξοδο, και εκείνος απελπισμένος έκανε κινήσεις χωρίς την Πάτυ. Μέγα λάθος.

Η επιστροφή του Γουες στο τελευταίο επεισόδιο δεν ήταν καθόλου απαραίτητη. (Άλλωστε ο Τίμοθι Όλιφαντ θριαμβεύει στην αγαπημένη μου νέα σειρά, το Justified) Έχω την εντύπωση ότι έγινε για να κλείσει η ιστορία της δολοφονίας του Ντέιβιντ, για την περίπτωση που αυτό θα είναι και το τέλος της σειράς. Το ίδιο πιστεύω και για την ιστορία του Φρόμπισερ, που αλλιώς δεν πρόσθεσε τίποτα στη σαιζόν.

Το Damages είναι ασφαλώς μια καλογυρισμένη σειρά, όμως αυτό δε σημαίνει ότι χρειάζεται να υπάρχει για πάντα. Τουλάχιστον όταν δε φέρνει κάτι καινούριο στο τραπέζι κάθε χρόνο. Φέτος δεν το παρακολούθησα με την ίδια όρεξη. Η συμβουλή μου στους καινούριους θεατές με περιορισμένο χρόνο είναι να μείνουν στην εξαιρετική πρώτη σαιζόν.