Couchpotato.gr

Είμαι σε περίεργη διάθεση σήμερα. Πριν λίγο έγραψα στο πρόγραμμα «series finale» δίπλα στο Lost και ανατρίχιασα. Έξι χρόνια δεν είναι και λίγα. Θυμάμαι να βλέπω την πρώτη σαιζόν σε ένα σαββατοκύριακο, και ύστερα να είμαι εκεί κάθε βδομάδα, σε κάθε επεισόδιο, στα καλά και τα άσχημα. Για κάθε στιγμή δυσαρέσκειας υπήρχαν ακόμα περισσότερες υπέροχες στιγμές. Ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε να σκεφτώ, να συζητήσω, να διαβάσω, και αυτό έκανε την εμπειρία ακόμα καλύτερη. Ύστερα ήρθε αυτό το blog, που με ανάγκασε να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, χωρίς να τα καταφέρνω πάντα. Πόσες θεωρίες δεν ανατράπηκαν, τι χαρά έπαιρνα κάθε φορά που νόμιζα ότι έβγαζα κάποια άκρη, ότι είχα μια ιδέα που εξηγούσε κάτι μικρό. Ατέλειωτες ώρες μπροστά στη λευκή οθόνη, να προσπαθώ να αποφασίσω από που να πιάσω αυτά που μόλις είδα. Νομίζω ότι αυτό θα μου λείψει περισσότερο από αύριο, που δε θα έχω πια να περιμένω νέο επεισόδιο Lost.

Δεν πιστεύω να καλυφτώ από το αυριανό φινάλε. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε; Έξι χρόνια προσδοκιών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν. Ωστόσο θα αφεθώ να με πάνε όπου θέλουν για διόμισι ώρες ακόμα. Έχω χάσει άπειρες φορές την ψυχραιμία μου με το σόου, έχω νιώσει ότι με κοροϊδεύουν, ότι επενδύω πολύ περισσότερο από ότι του αξίζει. Ελπίζω στο τέλος να έχω την ψυχραιμία να κρατήσω μόνο τις καλές στιγμές. Γιατί τελικά καλά περάσαμε, και αυτό έχει σημασία.

Κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξαναδώ και τις έξι σαιζόν από την αρχή. Με την αποκτηθείσα γνώση, θα είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία.

«ANSWERS» by Jesse David Weeks from Jeff Hammond on Vimeo.