Couchpotato.gr

Από τον Τέρενς Γουίντερς και τον Μάρτιν Σκορτσέζε, το Boardwalk Empire είναι η πιο πολυαναμενόμενη σειρά της χρονιάς. Το 1920 μόλις έχει τελειώσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, και η Αμερική κηρύσσει την ποτοαπαγόρευση σε ολόκληρη τη χώρα. Το Ατλάντικ Σίτι είναι η πόλη με τους δικούς της κανόνες, το μέρος που ορίζει ο πρωταγωνιστής μας Νούκι Τόμσον (Στιβ Μπουσέμι) με νόμιμα και παράνομα μέσα.

Ο Νούκι είναι ευυπόληπτος πολίτης, πολιτικός ευρείας αποδοχής, αλλά και γκάνγκστερ με καρδιά. Μαζί με τον αδερφό του, το σερίφη, αρπάζουν την ευκαιρία να γίνουν πλούσιοι φέρνοντας στην πόλη άφθονο αλκοόλ παρά την ποτοαπαγόρευση. Ένας πράκτορας του FBI έχει προσωπικό στόχο να τους σταματήσει.

Πολλά από τα πρόσωπα που εμφανίζονται είναι αληθινά (πχ αναγνώρισα το όνομα του Αλ Καπόνε και του Λάκι Λουσιάνο) αλλά δε νομίζω ότι πρέπει να το δούμε ως ιστορικά ακριβές χρονικό του γκανγκστερισμού στην Αμερική. Όπως και το Mad Men προσπαθεί να δείξει καλά την εποχή με τα ρούχα, τη μουσική και χίλιες δυο άλλες λεπτομέρειες. Το σκηνικό είναι εντυπωσιακό. Έχουν αναπαραστήσει μέρη της πόλης, και το CGI είναι αξιοπρεπές επίσης. Φαίνεται ότι έχουν μεγάλο μπάτζετ, και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.

Ως σειρά του HBO (και του Σκορτσέζε) δε φοβάται να δείξει  πυροβολισμό από μικρή απόσταση και μυαλά να τινάζονται παντού, ούτε γυμνό, ούτε σκηνές σοκ όπως εκείνη με τη νοσοκόμα που βάζει ένα πρόωρο μωρό σε ένα ντουλάπι με τζαμαρία και το κλειδώνει. Επίσης παρόμοια με άλλες σειρές του HBO (βλέπε Treme) δε σε κερδίζει αμέσως. Εκτιμάς ότι είναι καλογυρισμένο, ενδιαφέρον, και με εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά δε δένεσαι συναισθηματικά μαζί του αυτόματα. Θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να μπούμε στον κόσμο του και να καταλάβουμε τι βλέπουμε. Το πρώτο επεισόδιο ήταν αρκετά αυτοτελές. Το ίδιο πρόβλημα έχω συχνά με το Mad Men. Όσο και να μου αρέσει, δεν υπάρχει σαφές θέμα, σαφής στόχος. Δε βγαίνεις από τον πιλότο του Boardwalk Empire θέλοντας να δεις τι θα γίνει παρακάτω. Δεν είναι τέτοιου στυλ σειρά. Θα χρειαστεί λίγος καιρός για να βγουν περισσότερα συμπεράσματα. Φαίνεται να τον αξίζει.

• Τα τέσσερα δευτερόλεπτα του Michael Kenneth Williams (Όμαρ από το The Wire) ελπίζω να αυξηθούν στο μέλλον.
• Ξεχωρίζει ο Μάικλ Πιτ στο ρόλο του νεαρού προστατευόμενου του χαρακτήρα του Μπουσέμι. Παίρνει το κοινό με το μέρος του από την πρώτη στιγμή, όσο τρομερά πράγματα και αν κάνει.
• Ξεκαρδιστικός ο τελευταίος στίχος «I never knew I had a wonderful wife until the town went dry«
• Με την ευκαιρία να σημειώσουμε ότι στην Ελλάδα δόθηκε για πρώτη φορά δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες το 1930, αλλά μόνο σε όσες ήταν μορφωμένες και άνω των τριάντα. Το θέμα λύθηκε συνταγματικά το 1952.