Couchpotato.gr

To Hawaii Five-0 ήταν μια αστυνομική σειρά της δεκαετίας του εβδομήντα που κράτησε δώδεκα σαιζόν. Η υπόθεση δεν είναι τίποτα περισσότερο ούτε λιγότερο από αυτό που φαντάζεσαι: μία ψιλοανεξάρτητη ομάδα της αστυνομίας πολεμάει το έγκλημα στη Χαβάη. Εν έτει 2010 το CBS αποφάσισε να το αναβιώσει για να συνεχίσει ο θεατής να απολαμβάνει το νησί του Lost, να μην αναγκαστεί να μετακομίσει ο Ντάνιελ Ντέι Κιμ, και να δοκιμάσουν για τρίτη (και τελευταία φορά;) να κάνουν πρωταγωνιστή τον Άλεξ ο’Λάφλιν.

Ακόμα και αν δεν το είχες πετύχει ποτέ, τη μουσικούλα των τίτλων την ξέρεις. Το καλοκαίρι είχε κυκλοφορήσει μια αρκετά πειραγμένη έκδοση, αλλά τελικά την κράτησαν σχεδόν ως είχε.

Εμφανισιακά τουλάχιστον υπάρχει μια βελτίωση στους πρωταγωνιστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γκρέις Παρκ, που πήρε τον προηγουμένως ανδρικό ρόλο του/της Κόνο. Πρέπει να κρατάει το ρεκόρ, αφού και στο παλιό Battlestar Galactica ο Μπούμερ ήταν άνδρας. Τον Ντάνιελ Ντέι Κιμ ποτέ δεν τον εκτίμησα ως ηθοποιό, και εδώ το μόνο που προσφέρει είναι τη νοσταλγία για το Lost και την ασιατική καταγωγή. Ο πρωταγωνιστής Άλεξ ο’Λάφλιν είναι αξιοπρεπής και έχει αρκετές σκηνές να αλλάζει μπλούζα, όπως πρέπει. Αλλά αυτός που ξεχωρίζει είναι ο Σκοτ Καν, που παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζει πάντα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του.

Ο πιλότος δεν αποφεύγει τα κλισέ. Ακούγονται φράσεις όπως:

• Go after guys like Hesse and get them the hell off my island
• - How do you know you can trust me?
  - Because my old man did
• - What kind of cops are you?
  - The new kind

Στο μεταξύ ανάμεσα στις σκηνές παρεμβάλλονται σκηνές από παραλίες, κορίτσια με μπικίνι και άλλα τέτοια άσχετα. Αν τις βάλουν και να τρέχουν, θα έχουμε το Baywatch.

Τελικά για αυτό που είναι, είναι μια χαρά. Έχει τη δράση του, διάθεση να αναπτύξει τη φιλία των δύο ανδρών, κάποια όμορφα τοπία, έναν κούκλο πρωταγωνιστή, περνάει η ώρα. Δε χωράει στη λίστα με τα απαραίτητα της εβδομάδας, αλλά αν το πετύχαινα σε ζάπινγκ δε θα το άλλαζα κιόλας.

Book ‘em, Danno.