Couchpotato.gr

Η πρώτη σειρά που κόβεται για την τρέχουσα σαιζόν είναι και επίσημα το Lone Star. Παρά τις διθυραμβικές κριτικές και τα παρακάλια του δημιουργού της, απλά δεν το έβλεπε κανείς. Προσωπικά ανακουφίστηκα, γιατί που κάνει λίγο χώρο στο πρόγραμμα. Δεν κατάλαβα τον ντόρο γι αυτή τη σειρά και θα αναγκαζόμουν να του δώσω 5-6 επεισόδια να δω που το πάει.

Καταρχήν ξεκινάει από προβληματικό θέμα. Ο πρωταγωνιστής – Μπομπ είναι ένας απατεώνας που μαζί με τον πατέρα του ξεγελούν τον κόσμο για να τους πάρουν τα λεφτά. Πουλάνε σπίτια που δεν τους ανήκουν, μετοχές από επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν, τέτοια πράγματα. Σαν τον Σώγιερ πριν την φτάσει στο νησί, αλλά πιο high end. Τον συναντάμε σε ένα σημείο της ζωής του που θέλει να βρει μια τίμια δουλειά και να σταματήσει να ζει μέσα στο φόβο, ενώ ο πατέρας του αντιδρά. Ωραία μέχρι εδώ. Όμως κάνει και διπλή ζωή. Έχει δύο σπίτια, δύο συζύγους, δύο ονόματα, δύο κινητά. Η μια είναι πλούσια, με παιδί. Αρχικά την παντρεύτηκε για να μπει στην οικογένεια και να «γδύσει» τον πατέρα της (Jon Voight). Στην πορεία την αγάπησε. Σε άλλη πόλη μακριά έχει μια άλλη παθιασμένη σχέση, μάλιστα κάνει πρόταση γάμου στην κοπελίτσα, που δεν ξέρει τίποτα για την άλλη.

Γίνεται μια γενναία προσπάθεια να κάνουν τον χαρακτήρα συμπαθητικό. Να μας πείσουν ότι τις αγαπάει αληθινά και τις δύο, τις φροντίζει και δε θέλει να τις πληγώσει. Ας πούμε ότι μας έπεισαν κιόλας. Όμως δεν παύει να είναι εγωιστικό και απαίσιο αυτό που κάνει, και αν συνεχιζόταν η σειρά με κάποιο ρεαλισμό απλά θα βλέπαμε το οικοδόμημα να καταρρέει και ζωές να καταστρέφονται.

Να μου πεις τώρα πρώτη φορά βλέπεις αντιήρωα; Τόσους δολοφόνους και ναρκωτέτοιους που παρακολουθείς.

• Η διαφορά είναι στο κίνητρο. Για να ακολουθήσει ο θεατής τον αντιήρωα στο ταξίδι του, πρέπει να τον καταλάβει. Ο Ντέξτερ γεννήθηκε στο αίμα και διψάει γι αυτό, ωστόσο προσπαθεί να το ελέγξει προς μια κατεύθυνση που στο μυαλό του είναι αποδεκτή. Ο Γουόλτερ Γουάιτ είναι καταπιεσμένος, μίζερος, άρρωστος και σε αδιέξοδο. Η Νάνσι Μπότουιν από την άλλη είναι εγωίστρια, φυγόπονη και ανώριμη. Δεν αντιλαμβάνεται τη σύνδεση ανάμεσα στις πράξεις της και τα αποτελέσματα. Αυτό την κάνει έναν αντιπαθή χαρακτήρα και το Weeds μια κουραστική και επιφανειακή σειρά. Έτσι και ο Μπομπ του Lone Star ζει στον κόσμο του. Είναι χαρισματικός νέος, επικοινωνιακός, καλός πωλητής. Έχει μεγαλώσει κάνοντας απάτες με τον πατέρα του, που φυσιολογικά παιδικά χρόνια δεν τα λες. Όμως δεν καταλαβαίνει ότι η διπλή ζωή είναι λάθος. Νομίζει ότι η απάτη αφορά μόνο τα λεφτά. Και αυτό κάνει τον κάνει αντιπαθή χαρακτήρα και το Lone Star μια κουραστική και επιφανειακή σειρά.
• Η διαφορά είναι στο ρεαλισμό. Fact: Βλέπω τον Ντέξτερ να πετσοκόβει τα θύματα του και έχω πλήρη συναίσθηση ότι είναι fiction. Στο μυαλό μου «δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα». Όμως ξέρω περισσότερες από μια περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν δύο οικογένειες που για πολύ καιρό η μια δε γνωρίζει την ύπαρξη της άλλης. Το αποτέλεσμα είναι πάντα τραγικό, και αρνούμαι να υποστηρίξω έναν τέτοιο «αντιήρωα» και στην τηλεόραση.
  
• Η διαφορά είναι στην εκτέλεση. Αυτό αφορά κυρίως το δεύτερο επεισόδιο, που έπεσε σε μερικά κλισέ. Κυρίως στις σκηνές της αντιπαράθεσης με τον πατέρα (παρεμπιπτόντως δε μου αρέσει καθόλου αυτός ο ηθοποιός) και της αδερφής της νύφης.

Για να είμαστε δίκαιοι, το Lone Star ήταν καλογυρισμένο και φιλόδοξο. Όμως δε θα στενοχωρηθώ κιόλας που κόπηκε. Ποιο θα είναι το επόμενο;