Couchpotato.gr

Όταν είχε ανακοινωθεί ότι το 30 Rock θα δοκίμαζε να φτιάξει ζωντανό επεισόδιο δεν είχα αμφιβολία ότι θα τα κατάφερναν, αφού οι περισσότεροι συντελεστές προέρχονται από το Saturday Night Live. Πήγαν ένα βήμα παραπέρα και χρησιμοποίησαν του σκηνικό τους (τουλάχιστον έμοιαζε πολύ) και επιπλέον συνεργάτες (Ρέιτσελ Ντρατς, Κρις Παρνέλ, Μπιλ Χέιντερ, Τζούλια Λούι Ντρέιφους).

Αυτό που δεν περίμενα και δεν κατάφερα να συνηθίσω μέχρι το τέλος ήταν το ζωντανό κοινό. Τα γέλια νομίζω ότι χάλαγαν το ρυθμό. Ωστόσο ήταν εξαιρετική η ιδέα να βάλουν την Ντρέιφους να υποδυθεί τη Λιζ Λέμον στα φλασμπακ – ήταν ο μοναδικός τρόπον να τα κρατήσουν. Αν έκοβαν και αυτά τότε θα είχαμε μια εντελώς διαφορετική σειρά, όχι το 30 Rock. Τέλεια η Ντρέιφους, τέλειος και ο Τζον Χαμ, αλλά και ο Ματ Ντέιμον. Όπως ήταν αναμενόμενο αυτός που μπέρδεψε τις ατάκες του ήταν ο Τρέισι Μόργκαν, κάτι που είχαν προλάβει να το βάλουν στο σενάριο εξηγώντας τι είναι «breaking» για να το αναγνωρίσουμε αν συμβεί.

Αντικειμενικά σαν ανεξάρτητο επεισόδιο ήταν άβολο και όχι ιδιαίτερα αστείο. Όμως τελικά ήταν ένα πείραμα, και σαν τέτοιο είχε το ενδιαφέρον του. Έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Οι ίδιοι τουλάχιστον φάνηκε να το διασκεδάζουν. Αν υπολογίσεις και ότι σχεδόν διπλασίασαν τη θεαματικότητά τους, αυτό κάτι λέει. Έστω και αν έχασαν και πάλι από το Shit My Dad Says, αν μπορείς να το πιστέψεις. Γενικά είχε την αίσθηση ενός πολύ μεγάλου σκετς του SNL.

Λόγω διαφοράς ώρας το έπαιξαν δύο φορές. Οι δύο εκτελέσεις είχαν κάποιες μικροδιαφορές, που μπορείς να βρεις μαζεμένες εδώ. Είναι άλλη μια πρωτοτυπία, μια που για παράδειγμα το SNL είναι ζωντανό μια φορά και μαγνητοσκοπείται για την επόμενη μετάδοση. Θυμάμαι σε ένα επεισόδιο του Studio 60 on the Sunset Strip που έδειχνε μια περίπτωση που αναγκάστηκαν να αλλάξουν ένα σκετς για τη δεύτερη μετάδοση και τι χαμός έγινε στον προγραμματισμό. Νομίζω το έλεγαν «The West Soast Delay». Ήταν από τα καλά.