Οι φανς της Μπάφι είχαμε βγάλει φωνούλες χαράς όταν είχαμε πρωτοακούσει ότι η Σάρα Μισέλ Γκέλαρ επιστρέφει στην τηλεόραση, όμως όταν πέρασε ο ενθουσιασμός επικράτησε η λογική. Η Γκέλαρ δεν ήταν ποτέ καλή ηθοποιός. Καλλιέργησε μια εξαιρετική ικανότητα να αποδίδει τις γρήγορες ατάκες της ιδιαίτερης γραφής του Τζος Γουίντον, αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Στο δράμα δεν το έχει, ούτε το χάρισμα για παράδειγμα ενός Νέιθαν Φίλιον διαθέτει, ώστε ότι και να παίξει να το ανεβάσει. Τελικά το ερώτημα τέθηκε στη σωστή του βάση: Λέει τίποτα το Ringer;
Η Γκέλαρ παίζει το διπλό ρόλο δύο διδύμων. Η Μπρίτζετ είναι πρώην αλκοολική στρίπερ και μάρτυρας σε μια δολοφονία. Μια μέρα πριν καταθέσει φοβάται για τη ζωή της και το σκάει στα Χάμπτονς στην αδερφή της που έχει να τη δει χρόνια. Η Σιομπάν είναι πλούσια, παντρεμένη, και φαινομενικά έχει την τέλεια ζωή. Ωστόσο εξαφανίζεται από το σκάφος που έκαναν βόλτα οι αδερφούλες και η Μπρίτζετ συμπεραίνει ότι αυτοκτόνησε. Έτσι παίρνει την ταυτότητά της για να κρυφτεί in plain sight, και επιστρέφει ως Σιομπάν στη Νέα Υόρκη. Εκεί η υπόθεση συνεχίζεται κι άλλο, για να διαπιστώσουμε ότι δεν είναι τόσο τέλεια η ζωή της όσο νομίζαμε. Τον σύζυγο υποδύεται ο Ioan Gruffudd του Fantastic Four, τον εραστή ο Kris Polaha του Life Unexpected, ενώ ο Nestor Carbonell του Lost είναι ο πράκτορας του FBI που την ψάχνει.
Από που να το πιάσεις.
- Είναι αργό. Όχι μόνο αυτό, αλλά έχει παράξενο ρυθμό. Να φανταστείς σε μια σκηνή υπάρχει ένα voiceover που πάει εναλλάξ ατάκα – στίχος τραγουδιού – ατάκα, λες και το μόνταρε παιδάκι του δημοτικού.
- Είναι υπερβολικά επιτηδευμένο, και ταυτόχρονα ερασιτεχνικό από πολλές απόψεις.
- Οι σκηνές που θέλουν τις δύο αδερφές ταυτόχρονα στο πλάνο είναι για γέλια. Πιο διακριτικός ήταν ο Δημόπουλος στο «Η Λίζα και η άλλη» με τη Βουγιουκλάκη. Η σκηνή στο σκάφος είναι εμφανώς γυρισμένη σε κάποια γούρνα με ένα από τα χειρότερα green screen που έχω δει ποτέ.
- Το σενάριο μπάζει. Στην προσπάθεια να αφήσει μυστήριο, δεν εξηγεί τίποτα και οι αποφάσεις της πρωταγωνίστριας μοιάζουν αλλόκοτες. Υπάρχει μια σκηνή όπου μπαίνει η Μπρίτζετ στο σπίτι ως Σιομπάν και βρίσκει τη θετή της κόρη, την οποία αναγνωρίζει αμέσως και την αποκαλεί με το όνομά της, παρόλο που δεν την έχει ξαναδεί ποτέ. Φαίνεται σαν να λείπει μια σκηνή που θα το εξηγούσε.
- Δεν το’χει η Γκέλαρ με το δράμα, δεν τη βοηθάει και το σενάριο, το αποτέλεσμα είναι να μην καταλαβαίνεις ποια από τις δύο αδερφές παρακολουθείς αν δεν πουν το όνομά της. Κατά τα άλλα τις παίζει ίδια.
- Πολλοί καθρέφτες, για να σιγουρευτούν ότι έπιασες τον συμβολισμό, ανόητε τηλεθεατή.
Δε μου άρεσε.


Tags:
Σχόλια:






4 Σχόλια μέχρι τώρα
1 Giannis_ // 15 Σεπτεμβρίου, 2011 στις 11:08
«Η Γκέλαρ δεν ήταν ποτέ καλή ηθοποιός. Καλλιέργησε μια εξαιρετική ικανότητα να αποδίδει τις γρήγορες ατάκες της ιδιαίτερης γραφής του Τζος Γουίντον, αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Στο δράμα δεν το έχει(…)»
The Body. Αυτό.
2 couchpotato // 15 Σεπτεμβρίου, 2011 στις 12:16
Και πάλι, σενάριο Γουίντον, σκηνοθεσία Γουίντον. Αυτός είναι ο σταρ του The Body, όχι η Γκέλαρ. Όμως υπό λιγότερο ιδανικές συνθήκες δεν αποδίδει. Γι αυτό και δεν έκανε καριέρα μετά την Μπάφι.
In my opinion.
3 Γιώργος // 15 Σεπτεμβρίου, 2011 στις 14:41
Συμφωνώ πως ο πιλότος ήταν το λιγότερο αδιάφορος. Θα δώσω άλλη μια ευκαιρία στην σειρά ως fan της Buffy και της Gellar.
4 παλιάμπελο // 19 Σεπτεμβρίου, 2011 στις 20:11
τί σιομπαν, αγραμματη καναπεδοπατατα;;;;;
σιββοοον τη λενε την κοπελα, το ακουσα ξεκαθαρα!!!
ακομα γελαω με το κασετοφωνο στο εργοταξιο και με τον ασιατοινδιανο κακο, τι φατσα!!!
Σχολιάστε: