Couchpotato.gr

Ο Κίφερ Σάδερλαντ υποδύεται τον πατέρα του Τζέικ, ενός εντεκάχρονου αγόριού με έντονα συμπτώματα αυτισμού, που επιπλέον δεν έχει μιλήσει ποτέ. Στα πλαίσια του πρώτου επεισοδίου ανακαλύπτει ότι το παιδί είναι κάποιου είδους ιδιοφυία. Βλέπει συνδέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους, πράγματα και γεγονότα που δεν μπορεί κανένας άλλος να δει. Κάπως έτσι είναι και η δομή του επεισοδίου. Φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες που τελικά μπαίνουν σε μια σειρά.

Αυτό μάλλον θα είναι και το φορμά στη συνέχεια. Όχι ότι δεν έχει ξαναγίνει, αλλά δεν είναι και το πιο συνηθισμένο. Αυτό και μόνο πρέπει να το εκτιμήσουμε. Η σειρά έχει μια τάση να σε εκβιάσει ψυχολογικά για να συγκινηθείς. Αν τα καταφέρει καλώς, αλλιώς θα σε εκνευρίσει. Επίσης σε καλεί να κάνεις μεγάλες παραδοχές, και να ενδιαφερθείς για μικρές ιστορίες στις οποίες δεν προλαβαίνεις να εμπλακείς συναισθηματικά. Το κενό καλείται να καλύψει ο Τζέικ και ο μπαμπάς του. Ο Σάδερλαντ δεν ξεφευγει από την συνήθη ερμηνεία του, ιδιαίτερα όταν έχει να τρέξει, να ψάξει, να παρακαλέσει. Κάπου εκεί ξυπνάει ο Τζακ Μπάουερ μέσα του. Το παιδάκι είναι ωραία φατσούλα, και δε χρειάζεται και φοβερή ερμηνεία αφού δε μιλάει.

Ωστόσο στο πηδάλιο της σειράς βρίσκεται ο Τιμ Κρινγκ του Heroes. Τι εμπιστοσύνη να του έχεις. Έχει την τάση να ανοίγει ιστορίες, να δημιουργεί προσδοκίες, και να τα διαλύει όλα στο τελείωμα. Δύο απλές ενστάσεις είχα στον πιλότο.

• Γιατί το αγοράκι στο Ιράκ είχε ολόκληρη την ευθύνη της οικογένειας; «Δεν μπορώ να βλέπω τον πατέρα σου να στενοχωρίεται» είπε η μαμά, και έβαλε στις πλάτες του δωδεκάχρονου το βάρος του κόσμου.
• Υπάρχει και πιο απλός τρόπος να διαδωθεί ένα viral βιντεάκι από το να στείλεις το τηλέφωνο που το περιέχει στην άλλη άκρη του κόσμου. Μπορείς να το ανεβάσεις μόνος σου στο youtube. Λέω εγώ τώρα.

Η συνέχεια στις 19 Μαρτίου.