Με έκπληξη δηλώνω ότι δεν το μίσησα.

Τα αισθήματα της Ντεμπ για τον Ντέξτερ είναι γελοία. Το πως τον κοίταζε και έλιωνε τραγελαφικό. Όμως έχω την ελπίδα ότι όλα τελείωσαν με την τελευταία σκηνή. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις, για την Ντεμπ μιλάμε.

Έξι σαιζόν περιμέναμε να ανακαλύψει την άλλη πλευρά του αδερφού της, και τώρα έγινε με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο. Γίνεται μάρτυρας μιας ιεροτελεστικής δολοφονίας, και το πράγμα μπορεί να πάρει οποιαδήποτε τροπή. Από το να το δικαιολογήσει ως μεμονωμένο γεγονός, μέχρι να ξετυλίξει το κουβάρι του serial killer μέχρι τέλους. Ανησυχώ μόνο ότι την έχουν κάνει αρκετά αδύναμη και ψυχολογικά παίζει να μην αντέξει τέτοιο νέο που θα συντάραζε τον οποιοδήποτε. Όπως και να’χει είναι οπωσδήποτε θετικό ότι για πρώτη φορά έχουμε ένα cliffhanger στο τέλος της σαιζόν, και μάλιστα ικανό να με κάνει να επιστρέψω στην έβδομη σαιζόν. Ε, αυτό δεν το περίμενα.

Ανοιχτούς λογαριασμούς αφήνουμε και με τον Λουις, του οποίου η μυστήρια εμμονή με τον Ντέξτερ δεν εξηγήθηκε. Κάτι ξέρει, αλλά τι;

Κατά τα λοιπά, ο Τράβις έλαβε το τέλος που του έπρεπε (στα πλαίσια της σειράς, μην παρεξηγηθώ), ενώ οι θρησκευτικές αναζητήσεις του Ντέξτερ δεν κατέληξαν πουθενά.

Συνολικά η έκτη σαιζόν ήταν μετριότατη. Η συλλογική ευφυΐα του ίντερνετ δεν μπορεί να ξεγελαστεί με τεχνάσματα τύπου Τράβις/Γκέλαρ, με αποτέλεσμα να ακούω στο μυαλό μου τη φωνή του Τζόι Τριμπιάνι να λέει «Betsy’s been dead for ten years!». Το θρησκευτικό στοιχείο το άγγιξαν χλιαρά, ενώ οι κωμικές στιγμές που προσπάθησαν να εισαγάγουν (πχ με το δίδυμο Ματίστα- Κουίν) ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Τα ερωτικά συναισθήματα της Ντεμπ για τον αδερφό της ήταν μια ακόμα πολύ κακή επιλογή των σεναριογράφων, και γενικά όλες οι ιστορίες έπασχαν. Όμως το τέλος ήταν κάτι απαραίτητο, κάτι που έπρεπε να έχει γίνει καιρό τώρα. Κάτι που ίσως δώσει λόγο ύπαρξης στις δύο επόμενες σαιζόν. Το ερώτημα είναι, θα μείνεις να το διαπιστώσεις;

Ωχ. Αμάν. Η κεραμίδα του επεισοδίου δεν έπεσε από τον DDK, αλλά από την απίστευτη ανοησία να βάλουν την Ντεμπ να γουστάρει τον Ντέξτερ. Αν έχει τέτοια αποτελέσματα η ψυχανάλυση, αδέρφια μείνετε μακριά (pun intended). Και μην ακούσω το επιχείρημα ότι δεν είναι βιολογικά αδέρφια. Δεν έχει καμία σημασία, αλλά ούτε και τη σειρά έδειξε ποτέ να την απασχολεί. Ήταν πάντα μια γλυκιά, σταθερή σχέση, ένα απόλυτα φυσιολογικό αδερφικό δέσιμο, με τα τυφλά σημεία του και απ’όλα. Και τώρα μας λένε ότι η Ντεμπ έχει σαμποτάρει όλες τις σχέσεις της γιατί υποσυνείδητα θέλει να είναι με τον Ντεξ. Έχω δει άκυρα plot twists, αλλά σαν και αυτό… Η σειρά έχει δείξει μια ευκολία στο να «ξεχνάει» ιστορίες που δεν της βγαίνουν. Ελπίζω αυτή τη φορά το ελάττωμα να βγει σε καλό.

Στο μεταξύ ο Τράβις αποδεικνύεται κακός βγαλμένος από το Τζέιμς Μποντ. Αφήνει τόσο τον Μπατίστα όσο και τον Ντέξτερ να καούν ζωντανοί, και φεύγει για να τους δώσει την ευκαιρία να γλιτώσουν. Ειδικά με τον δεύτερο δεν υπήρχε καθόλου αγωνία, μια που ξέρουμε ότι έχει υπογράψει συμβόλαιο για άλλα δύο χρόνια.

Με τούτα και με κείνα ο Τράβις είναι άφαντος και ετοιμάζει το καινούριο του ταμπλώ, θεωρώντας ότι βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην Αποκάλυψη. (Εγώ πάντως δεν του το μετράω το wormwood. Χρίζει επανάληψης.)

Υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση ότι το Dexter είναι φοβερή σειρά κι εγώ γκρινιάζω χωρίς λόγο. Καταρχήν δε θεωρώ ότι υπάρχει οτιδήποτε που να είναι υπεράνω κριτικής. Κάποτε περνάει το honeymoon period και αρχίζουν να φαίνονται τα προβλήματα. Έτσι γίνεται και με το Dexter, που έχει αρκετά καλά (πχ τον πρωταγωνιστή), αλλά σε άλλα πάσχει, και πάσχει πολύ. Σε κάποια επεισόδια περισσότερα από άλλα, και κάπως έτσι έρχεται και η γκρίνια.

Στο Ricochet Rabbit ο Ντέξτερ νιώθει προσωπικά προδωμένος από τον Τράβις και τον κηνυγάει να τον σκοτώσει μόνος του. Για χιλιοστή φορά δηλαδή βάζει τρικλοποδιές στην αστυνομία παρεμποδίζοντας την έρευνα. Τουλάχιστον στο τέλος καταλαβαίνει ότι κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές και δεν είναι ώρα για παιχνίδια, και κάνει ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στην αστυνομία.

Όμως γιατί νιώθει προδωμένος; Τι σόι ντίβα μας έχει γίνει και τα παίρνει όλα προσωπικά; Ο Τράβις είναι άρρωστος και κουβαλάει τον Dark passenger μέσα του, και αυτό είναι κάτι που ο Ντέξτερ θα έπρεπε να καταλάβει. Δεν τον ξεγέλασε επίτηδες δηλαδή, και τώρα που συνειδητοποίησε ποιος είναι και τι έχει κάνει, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην σκοτεινή πλευρά.

Ο Τράβις στρατολογεί ένα ζευγάρι από φανς για να τον βοηθήσουν, άλλωστε θα χρειαστεί μερικά χέρια παραπάνω γι αυτά που ετοιμάζει (guest spot για την κοπελιά από το My Boys). Μου κάνει εντύπωση που δεν είχε συγκεκριμένο σχέδιο για τη βόμβα, και αποφάσισε έτσι στην τύχη ότι θα βάλει στόχο το αστυνομικό τμήμα. Έγινε για να ανεβάσει την αγωνία και να το κάνει ακόμα πιο προσωπικό για τον Ντέξτερ. Επιπλέον η Ντεμπ ηρέμησε επιτέλους και δέχτηκε τον αδερφό της όπως είναι. Άρα κάτι θα πάθει, έτσι;

Η θεωρία με την οποία είχαν βουήξει τα ίντερνετς επιβεβαιώθηκε. Ο Γκέλαρ είναι νεκρός και όλον αυτόν τον καιρό ο μοναδικός DDK ήταν ο σχιζοφρενής Τράβις. Πρέπει να ήταν βασανιστικό για τους συντελεστές της σειράς να βλέπουν τόσες βδομάδες τον κόσμο να έχει καταλάβει τη μεγάλη της ανατροπή. Κάποιοι το έλεγαν από το πρώτο επεισόδιο, εμένα μου πήρε μερικά για να πειστώ. ΟΚ, τουλάχιστον ξεφορτωθήκαμε τον ελέφαντα από το δωμάτιο και μπορούμε να επικεντρωθούμε σε άλλα πράγματα.

To voicover ήταν ιδιαιτέρως εκνευριστικό σε αυτό το επεισόδιο, και το γράψιμο νηπιακού επιπέδου. Ποτέ δεν ήταν από τις σειρές που σε έκαναν να σκεφτείς, ούτε ήταν απαραίτητο να είσαι ιδιαίτερα παρατηρητικός. Όμως νομίζω ότι τώρα το παράκαναν με την επεξήγηση της κάθε λεπτομέρειας με τη φωνή του Ντέξτερ. Δε χρειάζομαι να μου πει «Gellar. He’s been dead all along. Did Travis act alone? Did Travis kill all those people?» Ούτε να εξηγεί στον Χάρι ότι βοηθάει τον Τράβις για να εξιλεωθεί για χάρη του brother Sam. Ή ότι τον βοηθάει να ξεφορτωθεί τον Dark Passanger του.

Επίσης οι περιπέτειες του «κωμικού» διδύμου Μπατίστα – Κουίν καλό θα ήταν να έλειπαν. Όπως και το love story της νταντάς του Ντέξτερ με το νέο lab rat, που τους έβλεπα και σκεφτόμουν ότι δεν με ενδιαφέρουν αυτοί οι άνθρωποι και δε θυμάμαι καν τα ονόματά τους.

Κοινώς, μεγάλο ξενέρωμα το επεισόδιο.

Για έναν περίεργο λόγο στα τελευταία επεισόδια εντείνεται η ένταση ανάμεσα στα αδερφάκια, με την Ντεμπ να είναι πιο γκρινιάρα και needy από συνήθως και τον Ντέξτερ να την κρατάει σε απόσταση όπως πάντα. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει λόγος γι αυτό, ή απλά μας σπρώχνουν να κάνουμε την αντιστοιχία με τον Τράβις και της αδερφή του, που είδαμε πως κατέληξε.

Κατά τ’άλλα ο Ντέξτερ βρίσκει το κρυσφύγετο του Γκέλαρ αποκρύπτοντας για άλλη μια φορά στοιχεία από την αστυνομία.  Στην πρώτη σαιζόν υποτίθεται ότι τιμωρούσε τους εγκληματίες που για κάποιο λόγο ξέφευγαν από το σύστημα. Από τότε που βάζει εμπόδια στην αστυνομία για να καθαρίσει μόνος του πληρώνει το τίμημα. Με κουράζει το γεγονός ότι δε μαθαίνει από τα λάθη του.

Oh well, τώρα θα γίνει φιλαράκι με τον Τράβις.

Βλέποντας τον Μπράιαν στο φινάλε του προηγούμενου επεισοδίου αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μου για κάτι διαφορετικό και διαταρραγμένο. Δυστυχώς οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να το γυρίσουν πάλι στην κωμωδία, που πάντα μου φαίνεται άχαρη σε αυτή τη σειρά. Επιπλέον το όλο θέμα τελείωσε όσο απότομα ξεκίνησε. Στα πλαίσια ενός μόλις επεισοδίου ο Ντέξτερ έμαθε ξανά τα μαθήματα περί φωτός και συγχώρεσης και έδιωξε τον αδερφό για να ξαναπάρει για συνεπιβάτη τον πατέρα του.

Ήταν αναπάντεχη και σίγουρα θετική η επιστροφή σε παλιότερες σαιζόν. Από τη μία η παρουσία του Icetruck killer, και από την άλλη το μακελειό στο σπίτι του Trinity. Ο Τζόνα κληρονόμησε το σκοτάδι του πατέρα του, όμως έχει την ικανότητα να μετανιώνει, και γι αυτό του χάρισε τη ζωή ο Ντέξτερ. Τελευταία μοιάζει να αφήνει πολλά loose ends: και ο Τζόνα και ο Τράβις ξέρουν πράγματα γι αυτόν κι όμως συνεχίζουν να αναπνέουν.

Μια λεπτομέρεια: στη σκηνή της δολοφονίας του ξενοδόχου φαίνεται να κρατάει την τσουγκράνα ο Μπράιαν, ενώ αμέσως μετά τη δείχνει στα χέρια του Ντέξτερ. Είναι ένα σημάδι για το τι θεωρεί αποδεκτό η σειρά όσον αφορά τους φανταστικούς χαρακτήρες. Μπορεί να δείχνει τον Μπράιαν να πράττει, αλλά δεν παύει να είναι μέρος του Ντέξτερ. Μεταφέροντας αυτή την παραδοχή στον Γκέλαρ και τον Τράβις, συντηρείται η θεωρία που είχαμε αναφέρει παλιότερα, ότι δηλαδή ο Doomsday Killer είναι ο Τράβις που ενίοτε δρα ως Γκέλαρ.

Όντως ο Ντέξτερ ταράζεται με τα νέα για τον Σαμ και αντιδρά με τον μοναδικό τρόπο που ξέρει: ψάχνει εκδίκηση. Αρχικά νομίζει ότι ευθύνεται κάποιος από τη συμμορία που τον απειλούσε, όμως τελικά ανακάλυψε ότι δεν ήταν άλλος από τον Νικ. Ο Σαμ πριν πεθάνει παρακάλεσε τον Ντέξτερ να μεταφέρει στον Νικ το μήνυμα ότι τον συγχωρεί, και να τον συγχωρήσει και ο ίδιος. Σε αντίθεση με όλα του τα πιστεύω, ο Ντεξ προσπαθεί να τιμήσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του, όμως ο Νικ γίνεται προκλητικός. Δείχνει ότι δεν έχει μετανιώσει καθόλου, ότι δεν εκτίμησε ποτέ τον άνθρωπο που έδωσε τη ζωή του για να τον βοηθήσει. Αυτή η συμπεριφορά εξαγριώνει τον Ντέξτερ, που τον πνίγει με τα ίδια του τα χέρια στη θάλασσα όπου είχε βαφτιστεί.

Είναι σπάνιο θέαμα ο Ντέξτερ εκτός εαυτού. Συνήθως είναι συγκροτημένος και μεθοδικός. Ακριβώς γι αυτό γίνεται πιο τρομακτικός όταν χάνει τον έλεγχο. Είναι να μην του πειράξεις αυτούς που αγαπάει. Ακόμια πιο σοκαριστική ήταν η επιστροφή του αδερφού του μετά από τον τελευταίο φόνο. Τι να έσπασε άραγε στο μυαλό του που επέτρεψε στον Μπράιαν να κάνει την εμφάνιση του.

Ενδιαφέρουσα εξέλιξη είχε και η υπόθεση του Doomsday Killer. Φαίνεται ότι ο Γκέλερ πίστευε ότι μια σειρά από ιεροτελεστίες θα προκαλέσει το τέλος του κόσμου. Ο Τράβις παλεύει με τον εαυτό του σε ολόκληρο το επεισόδιο. Λυπάται την κοπέλα που έχουν απαγάγει επειδή πονάει το σπασμένο της χέρι και ο Γκέλερ δεν τον αφήνει να της δώσει κάποιο παυσίπονο. Ύστερα περνάει λίγο χρόνο με τους μαθητές της αδερφής του και συνειδητοποιεί ότι τους κλέβει το μέλλον. Έτσι εξηγείται η απόφαση του να αφήσει την κοπέλα ελεύθερη, και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τις συνέπειες.

Ήταν πολύ καλό επεισόδιο, ομολογώ.

Ο Ντέξτερ κάνει λίγη δουλειά ντετέκτιβ και πολύ γρήγορα μαθαίνει τα πάντα για τον Τράβις και πείθεται ότι είναι ο Doomsday Killer. Τον πιάνει με ευκολία με σκοπό να τον οδηγήσει στο τραπέζι του, όμως ο άνθρωπος που έχει μπροστά του δεν έχει το σκοτάδι που θα περίμενε κανείς. Ο Τράβις του λέει ότι δεν έχει καταφέρει ακόμα να κάνει τον πρώτο του φόνο, και ο καθηγητής Γκέλερ είναι ο πιο δυνατός από τους δύο, αφού του μιλάει ο Θεός. Ο Ντεξ τον πιστεύει και τον αφήνει ελεύθερο. Μπορεί να τον ξαναπιάσει ανά πάσα στιγμή, ενώ μπορεί να τον οδηγήσει στον Γκέλερ.

Η έρευνα της αστυνομίας τους οδηγεί στο πανεπιστήμιο που δίδασκε ο καθηγητής πριν εξαφανιστεί. Εκεί μιλούν με την τελευταία βοηθό του, που είχε υπάρξει και ερωμένη του. Ακόμα γοητευμένη μαζί του, η κοπέλα μιλάει με θαυμασμό για το μυαλό και την οξυδέρκεια του Γκέλερ. Όταν το επόμενο πρωί ο Μπατίστα βρίσκει τις σημειώσεις του στο σπίτι της, σοκάρεται με την ακρίβεια της περιγραφής των φόνων. Το ίδιο και η κοπέλα.

Η φιλία του Ντέξτερ με τον brother Sam μεγαλώνει, και όσο και αν δε θέλει να το παραδεχτεί φαίνεται να τον επηρεάζει. Του λέει ότι υπάρχει φως μέσα του, και προέρχεται από την αγνή αγάπη για τον Χάρισον. Ο Ντέξτερ έχει ανάγκη να το ακούσει, και έτσι γίνεται ακόμα πιο σοκαριστική η τελευταία σκηνή. Ένας από τους εχθρούς του Σαμ τον πυροβολεί στο γκαράζ του, και αυτόματα γίνεται υποψήφιος για το τραπέζι του Ντέξτερ. Πώς να μην πιστέψει την κατάρα; Όποιος τον αγαπάει πεθαίνει.

Βρισκόμαστε μόλις στο πέμπτο επεισόδιο της σαιζόν και νιώθω σαν να πλησιάζουμε στο τέλος. Σύο δρόμοι υπάρχουν. Είτε θα γίνουν πολλά πράγματα και θα αλλάξει η πορεία της σαιζόν, είτε ο ρυθμός θα «κάτσει» και θα σκυλοβαρεθούμε μέχρι το τέλος.

Ο serial killer της σαιζόν βαφτίζεται από την Ντεμπ «Dommsday Killer», ύστερα πό την παρατήρηση του νεότερου μέλους της ομάδας ότι μιμείται σκηνές από την Αποκάλυψη. Η έρευνα κατευθύνεται προς εξπέρ στην Αποκάλυψη, κατά προτίμηση διαταρραγμένες προσωπικότητες, και οδηγεί κατευθείαν στον Γκέλαρ. Είναι πρώην καθηγητής Πανεπιστημίου και έχει εξαφανιστεί από τότε που απολύθηκε.

Σε αγαπημένο χαρακτήρα εξελίσσεται ο Σαμ, και ο Μος Ντεφ δίνει πολύ καλή ερμηνεία. Πέρα από τα θρησκευτικά του είναι καλός φίλος για τον Ντέξτερ. Δυστυχώς αν θυμηθούμε το τέλος που έχουν οι άνθρωποι γύρω του, δεν τον βλέπω καλά.

Η κανούρια προσθήκη στο Miami Metro, ο Μάικ από το Σικάγο δείχνει καλά σημάδια. Ξέρει να χρησιμοποιεί το Google και δίνει χρήσιμες συμβουλές μόδας στην Ντεμπ. Η ιστορία λέει ότι κάτι θα γίνει με αυτούς τους δύο, αλλά ας ελπίσουμε ότι θα σπάσει το σερί. Έτσι, για αλλαγή. Από την άλλη ο καημένος ο Μασούκα βρήκε γυναίκα να τον συμπαθεί γι αυτό που είναι, και του βγήκε ληστής memorabilia από διάσημους serial killers. Αυτό το λένε ατυχία.

Στην τελευταία σκηνή ο Ντέξτερ βλέπει τον Τράβις στον τόπο του εγκλήματος και αναγνωρίζει ότι είναι ο δράστης. Τον πρόδωσε το χαμόγελο ικανοποίησης. Οπότε έχουμε το όνομα του Γκέλαρ και τη φάτσα του Τράβις. Αναρωτιέμαι τί θα ψάχνουν στα επόμενα 9 επεισόδια.

Κυκλοφορεί μια θεωρία για τη φετινή σαιζόν που έχει αρκετό ενδιαφέρον και θα ήθελα τη γνώμη σου. Σου αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τη σειρά, για αυτό προφυλάξου αν δε σου αρέσουν τα σπόιλερ (αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί σπόιλερ, αφού δεν ξέρουμε αν είναι αλήθεια). Τέλοσπάντων, προειδοποιήθηκες. Υπάρχει λοιπόν η θεωρία ότι πρόκειται για υπόθεση πολλαπλής προσωπικότητας και τους φόνους τους κάνει μόνος του ο Τράβις. Ο Γκέλαρ υπάρχει μόνο στη φαντασία του. Αν το σκεφτείς λίγο έχει βάση. Δεν τον έχουμε δει να αλληλεπιδρά με άλλον εκτός από τον Τράβις. Για παράδειγμα η σερβιτόρα ούτε που τον κοίταξε. Καλό;