«They don’t predict the future, Olivia. They’ve already experienced it»

Σε πρόσφατη έρευνα του tv.com για το ποιο σήριαλ του Άμπρααμς είναι καλύτερο, το Fringe βγήκε πρώτο με 219 ψήφους έναντι 143 του Lost και 7 του Alias. Αυτό από μόνο του μπορεί να μη σημαίνει τίποτα, καλώς ή κακώς δεν συγκρίνονται καν οι τηλεθεάσεις των δύο σειρών. Διαβάζοντας όμως λίγο τα σχόλια της ψηφοφορίας αυτής γίνεται αμέσως φανερό ότι εκεί που υπερτερεί το Fringe είναι στο γεγονός ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα και όλοι (οι fans…) ελπίζουν ότι δε θα έχει ανάλογο φινάλε με το Lost.

Στο δέκατο λοιπόν επεισόδιο της τέταρτης σαιζόν διαδραματίζονται δύο παράλληλες ιστορίες. Από τη μία η Ολίβια προσπαθεί να κατανοήσει και να συνεχίσει να ζει με την δραματική προειδοποίηση του Observer προς το πρόσωπο της και από την άλλη ένα παράξενο κορίτσι, η Έμιλυ, μπορεί και ζωγραφίζει το θάνατο άλλων ανθρώπων που βρίσκονται κοντά της πριν αυτοί συμβούν (η πρόγνωση του θανάτου από μόνη της μπορεί να θυμίσει πολλά πράγματα και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, η αποτύπωση σε ζωγραφιά όμως της σκηνής αυτής με παρέπεμψε απευθείας στον Ισαάκ Μέντες που για λίγο δυστυχώς προλάβαμε να γνωρίσουμε στο Heroes).

Το αναπάντητο ερώτημα του επεισοδίου έχει να κάνει με το τι ακριβώς είδε η Έμιλυ όταν συνάντησε την Ολίβια. Η ροή του επεισοδίου και η μυστικοπάθεια των συγγραφέων δεν επέτρεψε το να μάθουμε τι περιελάμβανε το όραμα του θανάτου της Ολίβια σε αυτόν τον κόσμο. Πάντως ήταν πολύ ευχάριστη αλλαγή το γεγονός ότι η ιστορία επικεντρώθηκε στην Ολίβια αυτή τη φορά (γιατί μέχρι τώρα στην τέταρτη σαιζόν μας απασχολούσε κυρίως το πώς θα έρθει ο Πίτερ και το πως θα φύγει ο Πίτερ από αυτό το σύμπαν…). Νομίζω όμως ότι αυτό που χρειάζομαι σαν θεατής και θαυμαστής είναι μία ώρα αφιερωμένη στους Observers, στο ποιοι είναι, τι κάνουν, από που ήρθαν και γιατί τρώνε τόσο πολύ αλάτι.

Ένα πιθανό παράδοξο: Ξέρουμε (πιστεύουμε τουλάχιστον) ότι αυτή η χρονική συνέχεια είναι αποτέλεσμα της διαγραφής του Πίτερ στο τέλος της προηγούμενης σαιζόν. Η χρονική συνέχεια όμως που εμείς σαν θεατές θεωρούμε την κύρια και πραγματική μιας και την ακολουθούσαμε τις τρεις πρώτες σαιζόν μήπως είναι αποτέλεσμα πράξεων και γεγονότων της τωρινής συνέχειας; Ο Πίτερ ζήτησε από τον Γουόλτερ να προγραμματίσει την “Μηχανή” να αναγνωρίζει το DNA του Πίτερ. Το λογικό επακόλουθο είναι ότι ο Γουόλτερ θα το καταφέρει αυτό. Μήπως αυτή είναι η εξήγηση του γεγονότος ότι η “Μηχανή” στις τρεις πρώτες σαιζόν αναγνώριζε το γενετικό αποτύπωμα του Πίτερ; Έτσι η αιτία γίνεται αποτέλεσμα και αντίστροφα. Και ποιοι υπάρχουν για να συντηρούν αυτό τον κλειστό βρόχο δίχως αρχή και τέλος; Οι Observers φυσικά. Παραδοξολογία τέλος για σήμερα!

Μια απορία για το τέλος: Η Νίνα θα μαγείρευε σούπα στην Ολίβια χωρίς να βγάλει τα γάντια;

Observer’s Appearance: Όπου και να κοίταζες εκεί ήταν αυτή τη φορά…

Glyph Code: M A R C H

«Ιf you heard this from someone more impartial…. you’d see the imperative. That message is no longer necessary. We know who our enemy is now»

Μετά από εννιά επεισόδια στην εναλλακτική χρονική συνέχεια ήταν η πρώτη φορά που μου ήταν σχεδόν αδιάφορο το πως ο Πίτερ θα επιστρέψει στη δικιά του χρονοσειρά αλλά με ένοιαζε να δω τι θα συμβεί σε αυτή. Αν η σειρά πάρει και πέμπτη σαιζόν δε θα με στεναχωρούσε καθόλου το να εξελιχθεί η όλη ιστορία σε αυτή τη χρονική σειρά και στην επόμενη χρονιά να επιστρέφαμε στην αρχική συνέχεια, σαν μια επίσκεψη από το τηλεοπτικό μας παρελθόν.

Μάλλον υπερβάλλω αλλά έχω καλούς λόγους: Και οι δύο Γουόλτερ είναι πλέον καλοί, ο ένας Μπρόιλς είναι καλός και ο άλλος κακός, ο Πίτερ ενώνει δύο κόσμους και τους κάνει να συνεργαστούν (αυτό βασικά δεν έκανε και προηγουμένως με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί στο τέλος της τρίτης σαιζόν;) και ο μεγάλος κακός, που θεωρητικά είχε πεθάνει, επανεμφανίζεται.

Στον «Εχθρό του Εχθρού μου» λοιπόν βρίσκουμε τον Πίτερ και τον Λίνκολν στο «από εκεί» σύμπαν να συνεργάζονται με το Fringe Division (από εκεί δεν είναι απλά ομάδα αλλά ολόκληρη υπηρεσία με δικά της καπελάκια!) κυνηγώντας τον διαβόητο David Robert Jones. Ο λίγο παραμορφωμένος κακός επιστήμονας (αυτό μου θύμισε τον Δόκτορα Κλάου από τον Αστυνόμο Σαΐνη αλλά μη μου δίνετε σημασία) έχει παρεισφρήσει μέσω των shapeshifters του σε όλα τα κλιμάκια της «από εκεί» κυβέρνησης και έχει υπολογίσει όλες τις παραμέτρους εκτός από μία, τον Πίτερ. Ο αγαπημένος μας «έκλεβα καρδιές στο Dawson’s Creek πριν ανακαλύψω ότι προέρχομαι από ένα άλλο σύμπαν και αρχίσω να βοηθώ τον πατέρα μου να λύσει παραφυσικά μυστήρια» πρωταγωνιστής είναι ο μόνος που ξέρει, έχει αντιμετωπίσει και έχει νικήσει στο παρελθόν τον David Robert Jones.

Η συναισθηματική κορύφωση αυτή τη φορά κρυβόταν στην επίσκεψη της Ελίζαμπεθ στον Γουόλτερ. Η αρχική έκφραση χαράς του, η διαβεβαίωση της ότι δεν είναι «η δική του» Ελίζαμπεθ και η συγχώρεση που του προσέφερε ήταν ίσως η καλύτερη στιγμή του επεισοδίου. Τα τελευταία δευτερόλεπτα έκρυβαν πάλι μια μεγάλη ανατροπή, ότι εκτός από τον Μπρόιλς και η Νίνα συνεργάζεται με «τους κακούς». Λίγο αναμενόμενο ίσως, ξέροντας ότι μυστικά χορηγεί στην Ολίβια κορτέξιφαν.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η σειρά μας άφησε και με μια σειρά καινούργια ερωτήματα…

• Τι θα δείξει άραγε η ανάλυση του δείγματος αίματος που έδωσε η Ολίβια στην Άστριντ; (το οποίο λογικά ανήκει στον ματωμένο Observer του προηγούμενου επεισοδίου),
• Θα δούμε άραγε τον Γουίλιαμ Μπελ σε αυτή τη χρονική συνέχεια;
• Η Νίνα είναι Shapeshifter; Και αν όχι ποιος είναι ο δικός της ρόλος; Και τι εννοούσε λέγοντας ότι «θα είναι σύντομα έτοιμη»; (μιλώντας για την Ολίβια προφανώς).
• Ο Πίτερ από που ήξερε την ακριβή λειτουργία της «μπαταρίας» που έφτιαξε ο Γουίλιαμ; (Δεν θα το μάθουμε μάλλον αυτό ποτέ, δεν είναι και τόσο σημαντικό ίσως, απλά με παραξένεψε)

Η προοπτική πέμπτης σαιζόν για τη σειρά, αν και δύσκολη, είναι ακόμα ανοιχτή. Το πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για μία ακριβή σειρά σε μια δύσκολη μέρα (Παρασκευή) αλλά με φανατικό κοινό. Οι σεναριογράφοι είναι θεωρητικά προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο και σίγουρα το φορτίο που έκλεψε ο David Robert Jones θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν το endgame της σειράς (ή να προκαλέσει μια τεράστια έκρηξη με την οποία όλοι να ξυπνήσουν σε μια τρίτη χρονική συνέχεια μέχρι να ανακαλύψουν ότι είναι νεκροί και απλά έπρεπε να συναντηθούν ξανά μεταξύ τους…και η Άστριντ να γίνει αρχηγός του Νησιού…αστειεύομαι..).

Λίγη αριθμητική: Ο David Robert Jones αναφέρει ότι υπάρχουν 47 Shapeshifters, ο ίδιος είναι 47 χρονών (φαίνεται στον φάκελο του που είχε ο Μπρόιλς). Στις δουλειές που συμμετέχει ο J. J. Abraams το 47 παίζει πάντα κυρίαρχο ρόλο, θυμηθείτε τη σελίδα 47 στο χειρόγραφο του Rambaldi από το Alias.

Observer’s Appearance: Στην πλατεία με τον πολύ κόσμο περνάει γρήγορα πίσω από τον Λίνκολν

Glyph Code: D E A T H

Come on, Scarecrow! The flying monkeys are already on their way…

Στον Μάγο του Οζ η Ντόροθι πρέπει να διασχίσει τον δρόμο με τα κίτρινα τούβλα για να φτάσει στην Σμαραγδένια Πόλη όπου θα συναντήσει τον ίδιο τον Μάγο του Οζ. Έτσι και ο Πίτερ, όταν είναι με τον Λίνκολν στην προβλήτα για να περάσουν στο Liberty Island και τον φωνάζει “σκιάχτρο” (Scarecrow), πέρνει το ρόλο της Ντόροθι και πάει να ζητήσει τη βοήθεια του «από εκεί» Μάγου.

Επιστροφή στο Fringe μετά ένα μήνα με ένα απολαυστικό επεισόδιο με τα δύο σύμπαντα στη χρονική συνέχεια που δεν περιλαμβάνει τον Πίτερ και πολλά νέα ερωτήματα. Η ιστορία συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πριν τα Χριστούγεννα. Ο Πίτερ πιστεύει ότι ο κόσμος που θυμάται (και τον θυμάται…) υπάρχει ακόμα και χρειάζεται τη βοήθεια του Γουόλτερ για να καταφέρει να επιστρέψει. Ο Γουόλτερ όμως σε αυτή τη χρονική συνέχεια δεν είναι ικανός να του προσφέρει ότι χρειάζεται οπότε μαζί με τη βοήθεια του Λίνκολν και της Ολίβια Επιλέγει να περάσει στο «από εκεί» σύμπαν με σκοπό να ζητήσει τη βοήθεια του άλλου Γουόλτερ. Το πέρασμα θα γίνει και πάλι μέσα από τη σκηνή της όπερας όπως και στο τέλος της δεύτερης σαιζόν με την πρόεδρο Ρόσλιν Ολίβια (αδυνατώ να γράψω για μεταφυσική σκηνή μέσα σε όπερα χωρίς να σκεφτώ το Battlestar Gallactica)

Κάποιος στέλνει στο «από εδώ» σύμπαν περίεργους Shapeshifters (τους καινούργιους, όχι αυτούς με τον υδράργυρο αντί για αίμα) και όλοι πιστεύουν ότι είναι μέρος σχεδίου του «από εκεί» Γουόλτερ. Λανθασμένα όμως, αφού επιτέλους σε αυτή τη χρονική σειρά είναι «καλός», ενώ shapeshifters έχουν πάρει τη θέση πολλών μελών της κυβέρνησης του, αλλά και του Fringe Division όπως εν τέλη μαθαίνουμε. Τελικά πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο εντυπωσιακός Δόκτορας Μοριάρτι (David Robert Jones για το Fringe, Jared Harris για το δικό μας σύμπαν).

Εκτός από την επανεμφάνιση του αγαπημένου κακού του Fringe οι δύο πιο σημαντικές σκηνές του επεισοδίου ήταν η πρώτη και η τελευταία. Αρχίζοντας από το τέλος και από τα προφανή ερωτήματα, ποιός πυροβόλησε τον Observer και τι σήμαινε αυτό που είπε στην Ολίβια; Θυμηθείτε την προηγούμενη σαιζόν (επεισόδιο 3×19: Lysergic Acid Diethylamide) όπου η Ολίβια ήξερε ότι ο λεγόμενος Mister X θα την σκοτώσει! Η αρχή του επεισοδίου και το όνειρο μέσα στο οποίο είναι όλα υπέροχα και αρμονικά βαλμένα είχε να κάνει με το υποσυνείδητο του Πίτερ που μάλλον μέσα από την ιστορία με τη μηχανή για τις βάφλες που χρειάζεται επιδιόρθωση προσπαθεί να του δώσει τη βοήθεια που του λείπει. Πόσο όμως μου έχει λείψει η ροή της ιστορίας που μάθαμε για τρεις σαιζόν…

Κάτι για το τέλος: Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πίτερ κάνει απευθείας αναφορά στον Μάγο του Οζ. Στο επεισόδιο 2×18 Brown Betty ο Πίτερ αναφωνεί «If I only had a heart» όπως και ο Tin Man στο Μάγο του Οζ

Observer’s Appearance: Στην όπερα στο τέλος του επεισοδίου

Glyph Code: J O N E S

«To be looked upon by the right person… to connect… and to see in their eyes kindness. Happiness. And… recognition. That’s when you exist.»

Τελευταίο επεισόδιο του Fringe για φέτος (επιστροφή στις 13 Ιανουαρίου!) χωρίς ακόμα να έχουμε απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα της σαιζόν…Είναι αυτό που βλέπουμε μια τρίτη παραλλαγή του κόσμου; Υπάρχει και τέταρτη; Ο Πίτερ θα καταφέρει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει πραγματικά; (μπορώ να το συνεχίσω αυτό για δυο-τρεις παραγράφους ακόμα αλλά ας μείνουμε στο σημερινό επεισόδιο)

Δεν ήταν προγραμματισμένο βέβαια να είναι το τελευταίο επεισόδιο της χρονιά, όμως η αλλαγή του προγράμματος πριν λίγες εβδομάδες που είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί ένα επεισόδιο έφερε το 4×08 τον Ιανουάριο. Υπομονή λοιπόν!

Αυτή τη φορά συναντάμε τον U-Gene (Ευγένιο θα τον λέγαμε εμείς αλλά το όνομα έχει προκύψει από το ιδιόμορφο γονίδιο που τον κάνει αόρατο) ο οποίος κάνει ότι μπορεί για να γίνει ορατός, να αλληλεπιδράσει με τον κόσμο γύρω του και «να υπάρξει». Η αναλογία με τον Πίτερ προφανής: το να βρίσκεσαι σε έναν κόσμο που κανείς δεν σε γνωρίζει και είσαι απλά παρατηρητής είναι σκληρό και δύσκολο. Ο U-Gene μεγάλωσε ως πειραματόζωο της εταιρίας που εξελίχθηκε στην Massive Dynamics του σήμερα (ο χρονικός προσδιορισμός είναι εύκολος, με τον τοπικό ξεκινάνε τα προβλήματα. Την «απο εδώ» εταιρία, την «από εκεί», κάποια άλλη κάπου αλλού;) Όταν κατάφερε να αποδράσει ξεκίνησε να κλέβει την ουσία που κάνει τους ανθρώπους ορατούς και να την μεταφέρει στο σώμα του. Η θλιβερή ιστορία του U-Gene τελειώνει με μια στιγμή «παρουσίας» και «αναγνώρισης» μέσα στο ασανσέρ λίγο πριν πεθάνει, ευτυχισμένος πλέον.  Συγνώμη αν γίνομαι έξτρα μελαγχολικός, ίσως ήταν η υπέροχη μουσική του επεισοδίου.

Το επεισόδιο αυτό βρίσκει την Ολίβια και τον Λίνκολν με τα προσωπικά τους προβλήματα τα οποία εντέλει τους φέρνουν πιο κοντά. Η Ολίβια σε αυτή τη χρονική συνέχεια δεν έχει μεν τα ψυχολογικά προβλήματα και τις φοβίες με τις οποίες την έχουμε γνωρίσει, αλλά είναι μοναχική και ευάλωτη. Ο Πίτερ από την άλλη δεν συμμετέχει τόσο πολύ στα δρώμενα του επεισοδίου. Προσπαθεί να βρει τον τρόπο να επιστρέψει στο σύμπαν στο οποίο είναι γνωστός. Γιατί άραγε είμαι σίγουρος ότι στην προσπάθεια αυτή θα εμπλακούν και οι χαρακτήρες του “από εκεί” κόσμου;

Και πάλι η κύρια ερώτηση του επεισοδίου προήλθε από την τελική σκηνή. Η Νίνα υπνωτίζει την Ολίβια και της κάνει μια ένεση αναφέροντας ότι δε θα θυμάται το συμβάν λίγες ώρες μετά. Αν δει κάποιος λίγο προσεχτικά τη σκηνή με τις ενέσεις θα καταλάβει ότι πρόκειται για το γνωστό μας Κορτέξιφαν! Άρα η Νίνα τακτικά χορηγεί στην Ολίβια το φάρμακο χωρίς εκείνη να ξέρει τίποτα; Και αν ναι, γιατί;

Observer’s Appearance: Έξω από το κτήριο στο οποίο κρυβόταν ο U-Gene.

Glyph Code: D A V I D (Θυμίζει κάτι; Ποιος πολύ πολύ κακός στο Fringe λεγόταν David? Ο David Robert Jones βέβαια!)

«This isn’t living. Living is what’s beyond this room, beyond this house, out there in the world where you’re supposed to be.»

Άλλο ένα επεισόδιο γεμάτο με Πίτερ (αν και λογίζομαι για φαν της Ολίβια κατανοώ τους Dawson Creek φανς…), ταξίδια στο χρόνο και έναν κόσμο που δεν είναι όπως τον περιμένουμε. Το όνειρο του Πίτερ στην αρχή του επεισοδίου θύμισε έναν κόσμο πιο ωραίο στον οποίο ο Πίτερ δεν είναι παράδοξο αλλά κύριο συστατικό (και μάλιστα φοράει και βέρα…). Πραγματικά δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θα προτιμούσα τη σειρά να τελειώσει με μια τέτοια σκηνή ή με την καταστροφή και των δύο κόσμων. Συγχωρέστε την καταστροφολογία, απλά θα το θεωρούσα τρομερή ανατροπή το να μην τα καταφέρουν τελικά.

Ας ξεπεράσουμε όμως τους συναισθηματισμούς και τις εικασίες κι ας επικεντρωθούμε στην πλοκή του επεισοδίου και σε ότι μάθαμε. Ένα αγαπημένο – και προφανώς πολύ έξυπνο – ζευγάρι, η γυναίκα με Αλτσχάιμερ και ο άντρας να αξιοποιεί τις παλιές της σημειώσεις για να φτιάξει έναν θάλαμο χρόνου γύρω από το σπίτι τους ώστε μέσα σε αυτόν να ζούνε πριν η γυναίκα αρρωστήσει (ή αλλιώς: γύρω γύρω 2011, μέσα στο σπίτι 2007). Σε κάθε προσπάθεια του όμως ένα τραγικό συμβάν συμβαίνει ακολουθώντας χωρικά την «χρυσή σπείρα του Fibonacci» (για τους μυημένους περισσότερες πληροφορίες εδώ). Η Romy Rosemount και ο Stephen Root, που παίζουν την Kate και τον Raymond δίνουν μια πολύ αληθινή και συγκινητική ερμηνεία, λογικό βέβαια γιατί είναι ζευγάρι και στην πραγματική ζωή! Τα πειράματα με το χρόνο άρχισαν να έχουν επιτυχία τις τελευταίες τρεις μέρες, όσες είναι και οι μέρες τις επιστροφής του Πίτερ.

Έτσι το επεισόδιο καταλήγει με το συμπέρασμα ότι ο Πίτερ δεν βρίσκεται εκεί που πρέπει, άρα βλέπουμε ένα τρίτο εναλλακτικό σύμπαν (και είναι η τρίτη φορά που ο Πίτερ φλερτάρει με μια παραλλαγή της ίδιας γυναίκας… καμία ποικιλία). Σκεφτόμουν ότι η σαιζόν που βλέπουμε τώρα θα μπορούσε να είναι κάλλιστα και η πρώτη. Άντρας εμφανίζεται από το πουθενά και ενώ αυτός νομίζει ότι ζούσε όλη του ζωή σε αυτόν τον κόσμο, κανείς δεν τον γνωρίζει αλλά τον θεωρούν νεκρό εδώ και πολλά χρόνια. Και θα συζητούσαμε για το τι είναι αυτή η γέφυρα με το άλλο σύμπαν, ποιός μπορεί να είναι ο Πίτερ τελικά, και να περιμέναμε πως θα εξελιχθούν οι σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών. Η μόνη διαφορά στην περίπτωση μας είναι ότι έχουμε ήδη δει το παρελθόν και το πως είναι ο κόσμος με τον Πίτερ μαζί. Μένει πλέον να δούμε αν ο Πίτερ θα επιστρέψει στο σύμπαν στο οποίο μεγάλωσε ή αν θα φτιάξει με κάποιο τρόπο τη ζωή του σε αυτό που είναι τώρα, πάντα θεωρώντας ότι υπάρχουν τρεις εναλλακτικοί κόσμοι ως τώρα.

Είναι πάντως ευχάριστο να μαθαίνουμε ότι οι δύο κόσμοι ακόμα συνεργάζονται, αφού η Άστριντ είχε τη συσκευή που χρησιμοποιούσε ο «από εκεί» Λίνκολν για να ανακαλύπτει ρωγμές στη χωρική συνέχεια του κόσμου, έστω κι αν έχουμε δει πολύ λίγα πράγματα από το «από εκεί» σύμπαν σε αυτή τη σαιζόν.

Τέλος, πόσο περίεργο σας φάνηκε όταν ο Πίτερ πήγε στο παλιό σπίτι του Γουόλτερ το οποίο θα έπρεπε να είναι 20 χρόνια κλειστό, και σηκώνοντας ένα σεντόνι βρίσκει μια καινούργια λεπτή τηλεόραση…

Observer’s Appearance: Έξω από ένα κτήριο στην αρχή του επεισοδίου (ήταν δύσκολο…)

Glyph Code: L I V I N G

Κάτι για το τέλος: Στο σπίτι που κάηκε ο Πίτερ λίγο εμφατικά ανέφερε τον Ελέφαντα στο Δωμάτιο, γνωστός αγγλικός ιδιωματισμός ίσως χωρίς σημασία αλλά στο Fringe έχω μάθει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

I saw my boy in that man’s eyes. The way he looked that night in the ice… floating away from me. That filled me with… indescribable joy. But I don’t deserve joy.

Το Fringe επέστρεψε μετά από λίγες βδομάδες αναμονής και ο Πίτερ είναι επίσημα ξανά μέσα στο παιχνίδι! Τα πράγματα όμως δεν είναι τα ίδια με παλιά αφού επέστρεψε σε μια χρονική συνέχεια στην οποία δεν υπήρξε ποτέ.

Ο Πίτερ εξηγεί στον Γουόλτερ (στους τηλεθεατές δηλαδή στην συγκεκριμένη περίπτωση) το ότι έχει σβηστεί από τη χρονική συνέχεια αφού ο September (όλοι οι Observers ονομάζονται από τους μήνες) δεν τον έσωσε εκείνη τη νύχτα στο λίμνη Ρέιντεν. Επειδή η ιστορία πλέον είναι κάπως πιο σύνθετη από αυτό που είχαμε συνηθίσει στις τρεις πρώτες σαιζόν ας ανακεφαλαιώσουμε το τι ξέρουμε και ας απαριθμήσουμε τις δύο πιο σημαντικές χρονικά στιγμές του παρελθόντος.

• 1985 -»από εκεί» σύμπαν: Ο Walternate είναι έτοιμος να ανακαλύψει την θεραπεία για τον ετοιμοθάνατο γιο του Πίτερ αλλά ένας Observer του τραβάει την προσοχή και δεν το ανακαλύπτει ποτέ.
• 1985 – «από εδώ» σύμπαν:  Bλέποντας την προηγούμενη σκηνή o Γουόλτερ αποφασίζει και περνάει στο άλλο σύμπαν για να πάρει τον Πίτερ και να τον σώσει, αφού έχει ήδη χάσει τον δικό του γιο Πίτερ. Στην επιστροφή όμως στην παγωμένη λίμνη σπάει ο πάγος και ο Πίτερ κινδυνεύει να πνιγεί, ενώ τον σώζει την τελευταία στιγμή ο ίδιος με πριν Observer .

Σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα οι Observers διέγραψαν τον Πίτερ από τη χρονική συνέχεια αλλάζοντας την πράξη τους να τον σώσουν στην παγωμένη λίμνη. Έτσι ο Γουόλτερ είδε δύο φορές τον γιο του να πεθαίνει, η Ολίβια δεν τον γνώρισε ποτέ και τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως είδαμε στα 5 πρώτα επεισόδια της φετινής σαιζόν. Μήπως όμως τα πράγματα δεν έπρεπε τελικά να γίνουν ακριβώς έτσι; Η παρουσία του Πίτερ είναι τελικά ένα παράδοξο και μένει να δούμε ποιον ακριβώς σκοπό θα επιτελέσει. Το προφανές είναι ότι θα σώσει και τους δύο κόσμους αλλά ας μην βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα…

Το επεισόδιο από μόνο του είχε όλα τα καλά στοιχεία που περιμένουμε από το Fringe: μια περίεργη απειλή, μια έρευνα της Massive Dynamics από το παρελθόν, και βέβαια τη συνάντηση του Πίτερ με τους παλιούς του γνώριμους (έστω κι αν αυτοί δεν τον αναγνώριζαν) και το συναισθηματικό ξέσπασμα του Γουόλτερ. Από τη μία δεν μπορώ να φανταστώ πως θα καταφέρει ο Πίτερ (προφανώς με τη βοήθεια του Γουόλτερ) να κάνει τους υπόλοιπους να ανακτήσουν τις αναμνήσεις τους μαζί του, και από την άλλη δε μπορώ να διανοηθώ ότι όλα τα γεγονότα του παρελθόντος (όπως η γνωριμία του Πίτερ και της Ολίβια στο λιβάδι με τις τουλίπες) έχουν διαγραφεί και ο Πίτερ θα χτίσει από την αρχή τις σχέσεις του με τους υπόλοιπους.

Σίγουρα μένουν πολλά να αποκαλυφθούν όπως πώς ακριβώς δημιουργήθηκαν οι καινούργιοι Shapeshifters (αυτά τα πλάσματα που κάποτε είχαν υδράργυρο αντί για αίμα και έπαιρναν ότι μορφή ήθελαν σκοτώνοντας τον κάτοχο της), με ποιον επικοινωνούν (καλώς ήρθες ξανά γραφομηχανή έστω και χωρίς τον καθρέφτη δίπλα) και ποιοι είναι αυτοί που θα έρθουν στη συνέχεια. Όσο για το μικρό άλμα στο χρόνο που είδαμε να κάνει η Ολίβια στο τέλος του επεισοδίου ανοίγει άλλο έναν κύκλο ερωτήσεων για το τι ρόλο θα παίξει στο μέλλον αυτή η κατά τα φαινόμενα ικανότητα της Ολίβια. Αν μπορεί να πηγαίνει από το ένα σύμπαν στο άλλο και να μεταφέρεται και στο χρόνο θα περιμένω τουλάχιστον να πρωταγωνιστήσει στο remake της Superwoman αν αυτό γίνει ποτέ.

Observer’s Appearance: Έξω από το σπίτι της γυναίκας του Μάλκομ Τράς στην αρχή του επεισοδίου σχεδόν

Glyph Code: S T I L L

You behaved irrationally with regard to only your intuition and instincts… when I do that, people say I’m crazy.

Στο επεισόδιο αυτό η Ολίβια και ο Γουόλτερ έρχονται αντιμέτωποι με μια μπλε ενεργειακή μάζα, που κατά τα φαινόμενα ακολουθεί την Ολίβια. Αυτό τους οδηγεί στον Μαρκ Λιτλ, ένα από τα 37 παιδιά, που όπως και η Ολίβια πήραν μέρος στις δοκιμές του Κορτέξιφαν. Τα δύο χαρακτηριστικά της ενέργειας αυτής είναι ότι προκαλεί διατάραξη της χρονικής συνέχειας, ή όπως πολύ γλαφυρά είπε ο Γουόλτερ: «I witnessed effect before cause», και ότι τραβάει οτιδήποτε μεταλλικό. Ποιος είναι όμως ο χαρακτήρας της σειράς που στο παρελθόν έχουμε δει να παρουσιάζει και τις δύο αυτές ικανότητες; Μα φυσικά ο Πίτερ!

Έτσι λοιπόν οι προσπάθειες του Πίτερ να διαπεράσει στην τωρινή χρονική συνέχεια προκαλούν τα φαινόμενα αυτά, αλλά στο τέλος είναι επιτυχείς και ο Πίτερ εμφανίζεται στο ίδιο ακριβώς σημείο που πνίγηκε μικρός όταν πέρασε σε αυτό το σύμπαν για πρώτη φορά. (αν έγραφα την ίδια ακριβώς φράση σε σχολική έκθεση μάλλον θα έμενα μετεξεταστέος αλλά η λογική του Fringe είναι κάπως πιο ανατρεπτική)

Τι καινούργιο μάθαμε σήμερα:

• Η Νίνα φοράει μαύρα γάντια και στα δύο χέρια – στην αρχική χρονική συνέχεια μόνο στο ένα χέρι επειδή της είχε κοπεί στο πέρασμα μεταξύ των δύο κόσμων.
• Ο Γουόλτερ με την Ολίβια δεν έχουν ξανασυναντήσει άλλο παιδί από τα 37 που παίρναν μέρος στα πειράματα με το Κορτέξιφαν – ενώ στις προηγούμενες σαιζόν είχαν συναντήσει κάποια.
• Η Νίνα ήταν κοντά στην Ολίβια από τότε που ήταν μικρή, αφού της λέει για τον χορό του σχολείου. Μήπως ανέλαβε την κηδεμονία της όταν σκότωσε τον πατριό της;
• Η Ολίβια πήρε μέρος στις δοκιμές του Κορτέξιφαν, αλλά το έσκασε πριν τελειώσουν.
• Μάλλον απλά τυχαίνει να κάνουν γυρίσματα στις ίδιες τοποθεσίες αλλά καλό: Το κτίριο στο οποίο μένει ο Μαρκ Λιτλ είναι το κτίριο απέναντι από το διαμέρισμα της άλλης Ολίβια στο «από εκεί» σύμπαν (όπως αυτό φαίνεται στο επεισόδιο Bloodline).

Οι κοινές απολαυστικές στιγμές του Γουόλτερ με την Ολίβια πλέον ονομάζονται WOW (Wonderful Olivia Walter)! Η καλύτερη ίσως του επεισοδίου ήταν η ανάλυση του Γουόλτερ για το πως πρέπει να πίνεται ένα είδος μιλκ σέικ με σόδα (root beer float)

You take the straw out of the glass, thusly. Then stab the ice cream… push the straw down to the root beer at the bottom, and then you suck up the ice cream and the soda simultaneously to deliver the perfect blend of sugary goodness

Observer’s Appearance: Στη λίμνη (δεν ήταν και πολύ δύσκολο αυτή τη φορά)

Glyph Code: R E S E T

Toys are meant to be played with.

Στο σάουντρακ της ταινίας Natural Born Killers του Όλιβερ Στόουν υπάρχει το «Anthem» του Λέοναρντ Κοέν. Ένας στίχος αυτού του κομματιού, «There is a crack in everything, that’s how the light gets in», συνοψίζει εξαίρετα όλη την κύρια ιδέα πίσω από το Fringe. Παντού υπάρχουν ρωγμές, και στους ανθρώπους και στα διάφορα σύμπαντα. Και είτε είναι το φως αυτό που διαπερνάει είτε ένας κύριος χαρακτήρας που έχει διαγραφεί από τη χρονική συνέχεια της ιστορίας το αποτέλεσμα είναι σχεδόν το ίδιο. Ούτε ο κόσμος ούτε οι άνθρωποι μένουν ανεπηρέαστοι.

Ο λόγος για την παραπάνω μεταφορική εισαγωγή είναι απλά μια προσπάθεια να βρω ένα μεγαλύτερο νόημα στο τι μας άφησε το τελευταίο επεισόδιο. Η συνταγή παρέμεινε η ίδια, μια ιστορία χωρίς να είναι άμεσα συνδυασμένη με τη μυθολογία του Fringe η εξέλιξη όμως της οποίας αναδεικνύει κομβικά στοιχεία για την γενικότερη πλοκή. Εδώ η ιστορία του Άαρον που νιώθει μόνος στον κόσμο έρχεται να δεθεί με την αντίστοιχη του Γουόλτερ ο οποίος έχει δει δύο φορές τον ίδιο του το γιο να πεθαίνει.

Αν και η ιδέα ενός φονικού μύκητα που αναπτύσσεται με τρομακτική ταχύτητα φαίνεται να ταιριάζει μια χαρά με τα χαρακτηριστικά της σειράς και την ψυχοσύνθεση μου, όταν μπήκε στην εξίσωση και το γεγονός ότι ο μύκητας αυτός νιώθει μοναξιά κι έτσι συνδέθηκε με τον εγκέφαλο του μικρού Άαρον ένιωσα όπως μετά το επεισόδιο «Exposé» του Lost (αυτό με την ιστορία της Νίκι και του Πάολο που καμία σχέση δεν έχει με την υπόλοιπη σειρά και ποτέ δεν κατάλαβε κανείς γιατί γυρίστηκε) και ένα πελώριο «Γιατί» δημιουργήθηκε στο σαλόνι μου. Ούτε «από εκεί» κόσμος και ούτε καμιά ουσιαστική εξέλιξη με τον Πίτερ!

Ας μην απογοητευόμαστε όμως, σε όλους επιτρέπεται μια ατυχής στιγμή, και ας συγκεντρώσουμε το τι μάθαμε αυτή τη φορά.

• Ο «από εκεί» Πίτερ (δηλαδή ο Πίτερ που ξέρουμε) πνίγηκε στην λίμνη Ρέιντεν όταν ο Γουόλτερ προσπάθησε να τον φέρει «από εδώ» για να τον γιατρέψει. Ο Observer δηλαδή που τους έσωσε όπως έχουμε δει στην κανονική χρονική συνέχεια δεν επενέβη ποτέ σε αυτή.
• Η Ολίβια ζωγραφίζει. Οι μόνες φορές που είχαμε δει σκίτσα της Ολίβια ήταν από τότε που ήταν μικρό κοριτσάκι και είχε ζωγραφίσει αυτήν με τον Πίτερ και τον Man-X (στο 3×19 – LSD – που ακόμα παραμένει άγνωστος. Μήπως όμως όλα τα σκίτσα της κάτι έχουν να κάνουν με τον Πίτερ τελικά;)
• Εκτός από τον Γουόλτερ, και η Ολίβια βλέπει εικόνες του Πίτερ, οπότε πλέον πρέπει να συνεργαστούν για να τον ψάξουν.
• Ο Τζον Νομπλ (Γουόλτερ) είναι απίστευτος ηθοποιός. Το ξέραμε ήδη αλλά ήταν τόσο πολύ καλός που ανέβαζε μόνος του όλο το επεισόδιο.
• Κάτι περίεργο συμβαίνει με το όνομα Άαρον και τις παραγωγές του Έιμπρααμς. Πραγματικά περίμενα ο Άαρον να λέει στον Γουόλτερ ότι γεννήθηκε σε ένα περίεργο νησί που εξαφανίζεται και δεν έμαθε ποτέ τι έγινε με τους γονείς του!
• Ο Γουόλτερ έχει δει το Toy Story. Aν αυτό ήταν τυχαίο ή μια αναφορά – φόρος τιμής για την πρώτη δημιουργία του Στιβ Τζομπς στην Pixar δεν ξέρω.

Τα λόγια περιττεύουν πάντως στη σκηνή που ο Γουόλτερ προσπαθεί να κάνει λοβοτομή στον εαυτό του! Απίστευτο!

Observer’s Appearance: Έξω από το Harvard

Glyph Code: R E B O R N

I’ve always thought there were people who leave an indelible mark on your soul. An imprint that can never be erased.

Όταν μια σειρά κρατάει για παραπάνω από δυο – τρεις σαιζόν πάντα υπάρχει το πρόβλημα του πώς θα κρατηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού ενώ οι αρχικές ιστορίες της σειράς έχουν πλέον ειπωθεί. Σχεδόν πάντα οι σεναριογράφοι ανακατεύουν τους χαρακτήρες και τα θέλω τους, είτε με καινούριους συνδυασμούς είτε παίζοντας με το ποιος είναι καλός και ποιος κακός. Στο Fringe δε συνέβη αυτό. Aντί να αλλάξουν οι χαρακτήρες άλλαξε ο κόσμος στον οποίο κινούνται. Αυτό βέβαια έχει αντίκτυπο και στους πρωταγωνιστές και στις μεταξύ τους σχέσεις. Σε αυτές ακριβώς τις επιπλοκές που δημιουργεί η αλλαγή της χωροχρονικής συνέχειας της ιστορίας κρύβεται και το καινούργιο και ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη σειρά.

Σε αυτό το επεισόδιο οι δύο κόσμοι πρέπει να συνεργαστούν για να λύσουν το μυστήριο ενός κατά συρροή δολοφόνου. Μια μικρή διαφορά στις αντιδράσεις δύο ίδιων ανθρώπων κάνει τον «από εδώ» καθηγητή που βρίσκει τρόπους να ξεφεύγει από το σκοτάδι όταν αυτό απλώνεται μέσα του και τον «από εκεί» μανιακό δολοφόνο που ρουφάει τις καλές αναμνήσεις από τα θύματα του (οι παράφρoνες στο Harry Potter δεν έκαναν κάτι αντίστοιχο;) Έτσι φέρνουν τον «από εδώ» καθηγητή να βοηθήσει στο κυνήγι του ίδιου του «από εκεί» εαυτού του. Η συνεργασία μεταξύ της «από εδώ» και της «από εκεί» Ολίβια δε θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο εκτός από δύσκολη και ενδιαφέρουσα.

Είναι θαυμαστό ότι η Άννα Τορβ καταφέρνει ταυτόχρονα να είναι η εσωστρεφής «από εδώ» Ολίβια της πρώτης σαιζόν και η δυναμική και πιο ευχάριστη «από εκεί» Ολίβια και να νομίζει κανείς ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, έστω και κατ’ επίφαση. Έχει σχεδόν χιούμορ η επαφή της Ολίβια με τους «από εκεί» χαρακτήρες (Άστριντ, Μπρόιλς, Λίνκολν) στα κεντρικά του Fringe Division (άραγε ζηλεύει που «από εκεί» υπάρχει μια μεγάλη και οργανωμένη με στρατιωτικά πρότυπα Fringe ομάδα;)

Ο Γουόλτερ από την άλλη βλέποντας- και αυτή τη φορά ακούγοντας κιόλας- τον Πίτερ να του ζητάει βοήθεια μάλλον κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του φοβούμενος μην αναγκαστεί να επιστρέψει στο ψυχιατρείο, όπου πέρασε τόσα χρόνια.

Η ιστορία, όπως και σε κάθε σχεδόν επεισόδιο του Fringe, χρησιμοποιείται σαν βάση που θα αποκαλύψει νέα πράγματα για το αλλαγμένο χρονοδιάγραμμα και το πώς έχουν εξελιχθεί οι πρωταγωνιστές χωρίς την παρουσία του Πίτερ. Αυτό από μόνο του περιλαμβάνει και την πρόκληση προς τον τηλεθεατή να αναγνωρίσει, αλλά κυρίως να εξηγήσει τις διαφορές αυτές. Ας απαριθμήσουμε λοιπόν τι καινούργιο μάθαμε σε αυτή τη μέρα του Οκτώβρη:

• Στο «από εκεί» σύμπαν η αμόλυβδη έχει 0.99$ (δηλαδή με σημερινή ισοτιμία 0.74 ευρώ το λίτρο). Μπορούμε άραγε να στήσουμε μια γέφυρα με το «από εκεί» βενζινάδικο;
• Ο «από εκεί» Μπρόιλς δεν πέθανε (ζητωκραυγές). Αυτό βέβαια μπορεί να έχει συμβεί για διαφόρους λόγους. Είτε ο Μπρόιλς δε βοήθησε ποτέ την Ολίβια για να βρεθεί μετά νεκρός είτε οι «από εκεί» Γουόλτερ και Μπράντον δεν σκόπευαν εξαρχής να σκοτώσουν την Ολίβια.
• Η «από εκεί» Ολίβια (ΑΚΑ Fauxlivia) είναι ακόμα με τον Φράνκ (άρα μάλλον δεν έχει μείνει και έγκυος από κάποιον άλλον).
• Ο «από εκεί» Τσάρλι είναι παντρεμένος με το Bug-Girl (αδυνατώ να το μεταφράσω…ζουζουνοκόριτσο ίσως;)
• Η «από εκεί» Ολίβια είτε δεν είχε πατριό είτε δεν την χτυπούσε.
• Και το πιο ενδιαφέρον ίσως, η Ολίβια σκότωσε τον πατριό της (στο αρχικό χρονοδιάγραμμα απλά τον τραυμάτιζε). Μήπως αυτό έχει να κάνει με το ότι δεν γνώρισε ως παιδί τον Πίτερ στο λιβάδι με τις τουλίπες; Έτσι, όπως και στην ιστορία του επεισοδίου, δε θα είχε μια καλή ανάμνηση για να την έχει σαν σημείο αναφοράς στις πιο σκοτεινές στιγμές της.

Απορία: Αυτό το κόκκινο φως που σκανάρει αυτούς που περνούν στο άλλο σύμπαν δεν είναι ίδιο με αυτό που σκάναρε όποιον έμπαινε στην SD-6 στο Alias;

Observer’s Appearance: Στο νοσοκομείο στο τέλος του επεισοδίου, εδώ, εδώ αλλά κι εδώ!

Glyph Code: L I M B U S (Λατινικά για το Limbo που για την Καθολική Εκκλησία είναι το όριο της μετά – θάνατον ζωής, κατά κάποιο τρόπο εκεί γύρω που είναι ακόμα ο Πίτερ)

People die. It happens. Sometimes they even die twice.

Ξεκίνημα για την τέταρτη σαιζόν του Fringe με ένα επεισόδιο που πιο πολύ θύμισε το επεισόδιο – πιλότο της σειράς παρά το τέλος του τρίτου κύκλου. Ας ευχηθούμε πάντως η σαιζόν αυτή να μην καταλήξει να είναι η σαιζόν που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρχει (ΑΚΑ ο τελευταίος τραγικός κύκλος μιας κατά τα άλλα πολύ καλής σειράς – Alias, Prison Break κ.α.).

Τον προηγούμενο Μάιο αφήσαμε τον Γουόλτερ με τον Πίτερ να καταλαβαίνουν στο μακρινό 2026 ότι οι δύο κόσμοι είναι εξαρτημένοι και συνδεδεμένοι μεταξύ τους και ότι ο ένας δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς τον άλλο. Ο Πίτερ επιτελεί το σκοπό του δημιουργώντας μία γέφυρα ανάμεσα στο «από εκεί» και το «από εδώ» σύμπαν ώστε οι δύο κόσμοι να συνεργαστούν για να σωθούν, και μετά εξαφανίζεται. Ο σκοπός των Observers να διορθώσουν τη χρονική συνέχεια που διατάραξε ο Γουόλτερ κλέβοντας τον Πίτερ από το «από εκεί» σύμπαν φαίνεται αρχικά να επιτυγχάνεται. Τα πράγματα δεν είναι όμως έτσι αφού ο Πίτερ δεν έχει διαγραφεί πλήρως με αποτέλεσμα να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται σαν φάντασμα. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες βέβαια δεν έχουν καμία συναίσθηση της ύπαρξης του αφού για αυτούς δεν υπήρξε ποτέ.

Η κύρια ιστορία του επεισοδίου εξελίσσεται γύρω από την έρευνα της Ολίβια, στην οποία μπλέκεται και ο «από εδώ» Λίνκολν Λι, για κάποιους περίεργους φόνους. Η έρευνα οδηγεί στην αποκάλυψη μιας διαφορετικής μορφής των γνωστών «Παίρνω ότι μορφή θέλω σκοτώνοντας τον κάτοχο της και έχω υδράργυρο αντί για αίμα» = Shapeshifters. Και ενώ η «από εδώ» Ολίβια ανταλλάσσει με την «από εκεί» απόρρητα αρχεία φαίνεται ότι υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα για τη μεταξύ τους συνεργασία. Την ίδια στιγμή οι Observers φτιάχνουν ένα περίεργο μηχάνημα που θα διέγραφε οριστικά τον Πίτερ από το χωροχρόνο αλλά την τελευταία στιγμή δεν το ενεργοποιούν, ίσως γιατί διαισθάνθηκαν ότι κάποιο ρόλο έχει να παίξει ακόμα, ίσως πάλι γιατί δε θα είχε νόημα η παρουσία τους στη σειρά.

Το επεισόδιο αυτό θύμισε την ιστορία κόμικ του Ντον Ρόσα «Το Παπί που δεν υπήρξε ποτέ» (κόμιξ#217) η οποία εξιστορεί το πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τον Ντόναλντ. Και όπως και στην Λιμνούπολη έτσι στον κόσμο του Fringe χωρίς τον Πίτερ οι κύριοι χαρακτήρες είναι λιγότερο χαρούμενοι, με συναισθηματικά κενά και χωρίς σκοπό. Η Ολίβια μοιάζει περισσότερο με τον χαρακτήρα που γνωρίσαμε στην πρώτη σαιζόν, χωρίς κάτι που να την κάνει ανθρώπινη και συμπαθητική κοινώς. Ο Γουόλτερ υπάρχει μόνο μέσα στον μικρόκοσμο του εργαστηρίου του και μιλώντας στον Λίνκολν αναφέρει ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν και μερικές φορές πεθαίνουν δύο φορές. Είναι αυτό άραγε αναφορά στον χαμένο του γιο που δεν κατάφερε να τον σώσει ούτε στο ένα ούτε στο άλλο σύμπαν;

Οι μέρες του πολέμου μεταξύ των δύο κόσμων έχουν μάλλον τελειώσει και τώρα ξεκινάει η σκληρή ειρήνη και συνεργασία. Μένει να δούμε πώς θα ισορροπήσουν οι «από εδώ» με τους «από εκεί» χαρακτήρες, τι ρόλο θα επιτελέσουν οι Observers και οι καινούργιοι Shapeshifters και πότε θα κάνει ο Πίτερ πιο αισθητή την παρουσία του.

Ενδιαφέρον έχουν και οι καινούργιοι τίτλοι αρχής με αυτό το πορτοκαλοκίτρινο χρώμα. Ο κάθε κόσμος έχει το δικό του χρώμα, ο «από εδώ» έχει μπλε τίτλους, ο «από εκεί» κόκκινους, ο κόσμος του 1985 ρετρό στιλ, ο κόσμος του 2026 μαύρους και ο κόσμος χωρίς τον Πίτερ κεχριμπαρένιους (amber – όπως το υλικό που χρησιμοποιούν για να κλείσουν τις τρύπες που ανοίγονται στα fringe events). Οι νέοι τίτλοι πάντως περιλαμβάνουν τις εξής λέξεις: Existence, Quantum Entanglement, Philosopher’s Stone, Psychometry, Viral Therapy, Ethereal Plane, Gravitons, Time Paradox, Psychogenesis, Biolocation, Psychic Surgery, Transgenics και βέβαιο το κρυφό μήνυμα “Observers Are Here”

Peter’s Appearance: Στο δωμάτιο-γέφυρα με το «από-εκεί» σύμπαν, στο εργαστήριο του Γουάλτερ και στην τηλεόραση στο δωμάτιο που μένει ο Γουάλτερ

Glyph Code: A P P E A R