Ο Μάιλς δεν πιστεύει σε πολλά πράγματα, αλλά πιστεύει στην κολλητική ταινία. Όμως θα αρκούσε η πρόχειρη λύση του στα αλήθεια για να κρατήσει το αεροπλάνο στον αέρα; To Popular Mechanics δίνει την απάντηση στο καίριο αυτό ερώτημα.
Lin Roberts of Flight Test Associates, which repairs and refurbishes aircraft, saw the episode and says in that situation, her biggest concern would be foreign-object damage to the engines and blades caused by the crash landing. «Unplanned landings on a dirt or gravel runway present all types of problems for the aircraft systems and the engines,» she says. «You have rocks flying into the engines, tires blowing, landing gears twisting off and, of course, structural damage not always visible to the eye. So many situations can occur. Pieces can go flipping out and land in trees—but [they] would probably take the tree down in reality. I can’t see anything just hanging there.»
Surprisingly, Miles’s and Lapidus’s plan to seal a hydraulic tube using duct tape—that seemingly fail-safe, do-it-all material—probably wouldn’t have worked. «I can see duct taping light items (like indicators) in place in the cockpit, as they sit in a shelf anyway,» Roberts says. «But down in the bays under the cockpit, I think [Lapidus] was referring to all hoses/switches/electrical wires/plugs that were all connected together. I saw duct taping of that tube and shook my head and thought, ‘Well, what are their options at that point of escaping?’ It would probably hold for a few seconds.» Hydraulic fluid in planes flows through tubes at 300 psi; most standard issue duct tapes will begin leaking fluid between 24 and 35 psi.
Είμαι σε περίεργη διάθεση σήμερα. Πριν λίγο έγραψα στο πρόγραμμα «series finale» δίπλα στο Lost και ανατρίχιασα. Έξι χρόνια δεν είναι και λίγα. Θυμάμαι να βλέπω την πρώτη σαιζόν σε ένα σαββατοκύριακο, και ύστερα να είμαι εκεί κάθε βδομάδα, σε κάθε επεισόδιο, στα καλά και τα άσχημα. Για κάθε στιγμή δυσαρέσκειας υπήρχαν ακόμα περισσότερες υπέροχες στιγμές. Ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε να σκεφτώ, να συζητήσω, να διαβάσω, και αυτό έκανε την εμπειρία ακόμα καλύτερη. Ύστερα ήρθε αυτό το blog, που με ανάγκασε να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, χωρίς να τα καταφέρνω πάντα. Πόσες θεωρίες δεν ανατράπηκαν, τι χαρά έπαιρνα κάθε φορά που νόμιζα ότι έβγαζα κάποια άκρη, ότι είχα μια ιδέα που εξηγούσε κάτι μικρό. Ατέλειωτες ώρες μπροστά στη λευκή οθόνη, να προσπαθώ να αποφασίσω από που να πιάσω αυτά που μόλις είδα. Νομίζω ότι αυτό θα μου λείψει περισσότερο από αύριο, που δε θα έχω πια να περιμένω νέο επεισόδιο Lost.
Δεν πιστεύω να καλυφτώ από το αυριανό φινάλε. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε; Έξι χρόνια προσδοκιών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν. Ωστόσο θα αφεθώ να με πάνε όπου θέλουν για διόμισι ώρες ακόμα. Έχω χάσει άπειρες φορές την ψυχραιμία μου με το σόου, έχω νιώσει ότι με κοροϊδεύουν, ότι επενδύω πολύ περισσότερο από ότι του αξίζει. Ελπίζω στο τέλος να έχω την ψυχραιμία να κρατήσω μόνο τις καλές στιγμές. Γιατί τελικά καλά περάσαμε, και αυτό έχει σημασία.
Κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξαναδώ και τις έξι σαιζόν από την αρχή. Με την αποκτηθείσα γνώση, θα είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία.
29 Μαΐου, 2010 
Σχόλια: 
Tags: 
