Σε ένα επεισόδιο που φαινόταν να μην τελειώνει με τίποτα, δύο ήταν οι στιγμές που ξεχώρισαν. Η μια ήταν αυτή.

Θα θυμάσαι την τραγική εμφάνιση της Lana Del Rey την προηγούμενη φορά. Είχε ακολουθήσει τρομερή επίθεση στο πρόσωπό της, σίγουρα υπερβολική αν σκεφτείς ότι δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία που πατώνει στη σκηνή του SNL. Το σόου επέλεξε να θίξει το ζήτημα στο Weekend Update με αριστοτεχνικό τρόπο, καταφέρνοντας να την υπερασπιστεί χωρίς να τη δικαιολογήσει.

Η δεύτερη ήταν η ψεύτικη διαφήμιση του Downton Abbey. Όποιος το έγραψε 1) μπράβο, και 2) δεν έχει χάσει επεισόδιο. Είναι απίστευτα ακριβές. Like eavesdropping? Then this show is for you.

Next: Zooey Deschanel / Karmin

«You’re not you, are you?»

Hilarious! Το καλύτερο επεισόδιο αυτής της σαιζόν και ένα από τα καλύτερα όλης της σειράς! Γεμάτο με σημειολογικές αναφορές, με αλληλεπιδράσεις μεταξύ χαρακτήρων και από τους δύο κόσμους και επιτέλους με πολλή Άστριντ (ο πιο cool χαρακτήρας της σειράς και στα δύο σύμπαντα)!!

Από που να πιάσει και που να αφήσει κανείς αυτό το επεισόδιο. Η κύρια ιστορία του είχε να κάνει με έναν καθηγητή του MIT που πριν λίγα χρόνια βρήκε ένα περίεργο εξάρτημα που είχε παραπέσει από τον «Σεπτέμβριο» (o πιο γνωστός μας Observer μέχρι τώρα – όλοι τους είναι 12 και έχουν πάρει τα ονόματα τους από τους μήνες) στη λίμνη Ρέιντεν και αυτό άλλαξε το ρου της ζωής του. Άρχισε να ασχολείται μανιωδώς με ανώτερες διαφορικές εξισώσεις και την έννοια της ισοπέδωσης του χώρου και του χρόνου σε ένα κοινό επίπεδο μέσα στο οποίο παρελθόν, παρόν και μέλλον συμβαίνουν ταυτόχρονα (κάτι απλό και καθημερινό δηλαδή…). Έχοντας λοιπόν στην κατοχή του το «Great Module of Temporal Inclination» (GMTI – Μέγα Εξάρτημα Χρονικής Κλίσης, ούτε ξέρω τι σημαίνει, ούτε από που προήλθε το όνομα) επεμβαίνει στις ζωές ανθρώπων που η μοίρα τους επιφυλάσσει ένα δραματικό τέλος για να τους σκοτώσει τώρα και να τους απαλλάξει από τα δεινά που ακολουθούν. Κατά την απόπειρα του αυτή χρησιμοποιεί ένα είδος δηλητηρίου η ανακάλυψη του οποίου προϋποθέτει υπερφυσικές δυνατότητες καθώς δεν είναι προφανής η σύσταση και παρασκευή του – Deus Ex Machina όπως το περιγράφει η Άστριντ. Στο τέλος επέλεξε να βάλει τέλος στην ίδια του τη ζωή, όχι όμως με τα δικά του χέρια αλλά αναγκάζοντας την Ολίβια να τον πυροβολήσει.

Οι γνωστοί μας Observers παρακολουθούν (τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε) τα γεγονότα αυτά και ανακαλύπτουν περισσότερα για την αποτυχημένη προσπάθεια του «Σεπτεμβρίου» να σώσει τον Πίτερ και τις προεκτάσεις αυτής.

Η παράλληλη ιστορία του επεισοδίου είχε να κάνει με τις Άστριντ (πόσες φορές στη ζωή του ένας άνθρωπος χρησιμοποιεί άρθρο στον πληθυντικό για να μιλήσει για ένα πρόσωπο σε δύο κόσμους;) και την έλευση της «από εκεί» στο δικό μας κόσμο για να ανακαλύψει περισσότερα για την οικογενειακή κατάσταση της Άστρο, Άσπιριν ή όπως αλλιώς την έχει λανθασμένα φωνάξει ο Γουόλτερ. Η συνάντηση αυτή προσφέρει γέλιο και συγκίνηση μαζί σε ένα πακέτο πολύ καλής ερμηνείας από την Jasika Nicole. Τα λόγια είναι περιττά: από τη συζήτηση για τον καφέ μέχρι το «καλό» ψέμα στο τέλος, κάθε δευτερόλεπτο με τις δυο τους στην οθόνη ήταν απολαυστικό.

Παρατηρήσεις, ερωτήσεις και άλλα δεινά:

• Η κραυγή της Άστριντ όταν συναντά την «από εκεί» εκδοχή της και η «μετα-απορία» της Ολίβια «I always wondered why nobody does that» ήταν από της κορυφαίες στιγμές της σειράς
• Η πτήση ΟΑ548 που φαίνεται στο εισιτήριο που ελέγχει ο Νιλ προφανώς σημαίνει Oceanic Airlines αλλά στην πραγματικότητα ΟΑ548 είναι η πτήση της Ολυμπιακής από Αθήνα για Σαντορίνη!
• το όΦωνο (oPhone == Observer’s Phone – δεν είναι τέλειο το όνομα;) έχει 29 περίεργα σύμβολα. Πολλά αλφάβητα έχουν 29 γράμματα, το αραβικό, το ισπανικό, το τουρκικό, το φιλανδικό, το ουαλικό, το βιετναμέζικο και άλλα πολλά!
• Το αγαπημένο νούμερο 47 εμφανίζεται δύο φορές. Η θέση στο εισιτήριο που ελέγχει ο Νιλ είναι η 47Α και το σήμα της υπηρεσίας του έχει τον αριθμό 0047
• Όλες οι στιγμές του Γουόλτερ με την Μπολίβια! Όταν την είπε «Μάτα Χάρι» μέχρι τη σιωπηρή αποδοχή του ότι την συμπαθεί κατά βάθος.
• Από τα λεγόμενα των Observers φαίνεται ότι ο «Σεπτέμβριος» έπρεπε να είναι στην λίμνη Ρέιντεν εκείνη τη νύχτα του 1985 και απέτυχε να σώσει τον Πίτερ. Οπότε αυτό περιπλέκει πάλι τη συζήτηση για το ποιο είναι το σχέδιο και ο σκοπός των Observer.
• Σκηνοθετική άποψη ή κρυφό μήνυμα; Όταν η Ολίβια είπε «Everyone has someone that wants to kill them..» η κάμερα εστίασε στον Πίτερ ο οποίος είναι σε λάθος χρονική συνέχεια και άρα δεν ισχύει η φράση για αυτόν; Η γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι και η Ολίβια έχει τον περιβόητο Mr. X που μάθαμε στο επεισόδιο LSD;
• Σύνδεση με το τέλος της τρίτης σαιζόν: Στο 3×23 ο πατέρας της Άστριντ σύμφωνα με την κανονική χρονική σειρά είναι Πάστορας και συχνά έλεγε ότι «όταν ο κόσμος πεθαίνει ένας Σωτήρας φτάνει για να δώσει ένα τέλος στα δεινά και να εισαγάγει όλους τους άξιους στον παράδεισο»
• Η ποδιά του πατέρα της Άστριντ! Αν επισκεφείτε τη σελίδα www.shiitakehappens.net/ και καταλάβετε σε τι αναφέρεται, παρακαλώ σχολιάστε
• Η ταμπέλα πίσω από το πρώτο θύμα του Νιλ «Paradise is closer than you think»

Επαναλαμβάνομαι … το καλύτερο επεισόδιο της τέταρτης σαιζόν…

Observer’s Appearance: Στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον..ταυτόχρονα

Glyph Code: E M P A T H

Η δεύτερη σαιζόν αρχίζει στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και καταλήγει μετά τη λήξη του. Παρακολουθούμε πώς αλλάζουν οι κοινωνικές δομές βίαια και αμετάκλητα, αν και στο Ντάουντον μόλις που έχουν αρχίσει να το συνειδητοποιούν. Αφεντικά και υπηρέτες πολεμούν δίπλα δίπλα, ωστόσο όταν επιστρέφουν σπίτι ο καθένας έχει την αντιμετώπιση που ορίζει η θέση του. Στο Ντάουντον πάντα φέρονταν με ανθρωπιά στους υπαλλήλους τους, ωστόσο δεν παύει να βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του κόμη να μεσολαβήσει για την καλύτερη ιατρική περίθαλψη ενός ταπεινού στρατιώτη. Η δύναμη λοιπόν δεν έχει αλλάξει χέρια ακόμα.

Οι ευγενείς αρχίζουν να λερώνουν τα χέρια τους και να γίνονται πιο χρήσιμοι με πλέον πρακτικούς τρόπους. Οι κόρες της οικογένειας γίνονται φορείς της αλλαγής, τόσο επαγγελματικά όσο και συναισθηματικά. Κάνουν επιλογές συντρόφων που θα ήταν αδιανόητες μερικά χρόνια νωρίτερα, και έρχονται σε σύγκρουση με το κατεστημένο. Εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί η λαίδη Μαίρη, η πιο παραδοσιακή από όλους όπως φαίνεται, της οποίας τα γκομενικά μας απασχολούν σε ολόκληρη τη σαιζόν, για να καταλήξουν στο τελευταίο επεισόδιο (Christmas Special).

Η σαιζόν έμφανίζει ορισμένες ασθένειες που είτε είναι καινούριες είτε έχουν μεγαλύτερη ένταση από παλιότερα. Ίσως έπρεπε να έχει μικρότερη διάρκεια, γιατί κάποιες ιστορίες τραβάνε πολύ χωρίς να υπάρχει ουσιαστική εξέλιξη. Χωρίς να μπω σε σπόιλερ, να αναφέρω σαν παράδειγμα την ιστορία του Μπέιτς και εκείνη της Ντέιζι. Η πρώτη μοιάζει να κινείται σε κύκλους και να επαναλαμβάνεται για να εκβιάσει το συναίσθημα, ενώ η δεύτερη απλά είναι στάσιμη και συζητιούνται όλο τα ίδια πράγματα. Η γενικότερη αίσθηση είναι ότι το κομμάτι της σαπουνόπερας είναι πολύ πιο έντονο στη δεύτερη σαιζόν, συχνά σε σημείο απελπισίας. Δύο νέες προσθήκες στο προσωπικό του Ντάουντον έχουν storylines που δε δουλεύουν, και εγκαταλείπονται γρήγορα.

Ωστόσο εξακολουθώ να ενδιαφέρομαι για το τι συμβαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους, και εκτιμώ το γεγονός ότι δόθηκε τόσος χρόνος στον Σερ Ρίτσαρντ, κατά κόσμον Ίεν Γκλεν, γνωστού και ως Τζόρα Μορμοντ στο Game of Thrones.

«They don’t predict the future, Olivia. They’ve already experienced it»

Σε πρόσφατη έρευνα του tv.com για το ποιο σήριαλ του Άμπρααμς είναι καλύτερο, το Fringe βγήκε πρώτο με 219 ψήφους έναντι 143 του Lost και 7 του Alias. Αυτό από μόνο του μπορεί να μη σημαίνει τίποτα, καλώς ή κακώς δεν συγκρίνονται καν οι τηλεθεάσεις των δύο σειρών. Διαβάζοντας όμως λίγο τα σχόλια της ψηφοφορίας αυτής γίνεται αμέσως φανερό ότι εκεί που υπερτερεί το Fringe είναι στο γεγονός ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα και όλοι (οι fans…) ελπίζουν ότι δε θα έχει ανάλογο φινάλε με το Lost.

Στο δέκατο λοιπόν επεισόδιο της τέταρτης σαιζόν διαδραματίζονται δύο παράλληλες ιστορίες. Από τη μία η Ολίβια προσπαθεί να κατανοήσει και να συνεχίσει να ζει με την δραματική προειδοποίηση του Observer προς το πρόσωπο της και από την άλλη ένα παράξενο κορίτσι, η Έμιλυ, μπορεί και ζωγραφίζει το θάνατο άλλων ανθρώπων που βρίσκονται κοντά της πριν αυτοί συμβούν (η πρόγνωση του θανάτου από μόνη της μπορεί να θυμίσει πολλά πράγματα και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, η αποτύπωση σε ζωγραφιά όμως της σκηνής αυτής με παρέπεμψε απευθείας στον Ισαάκ Μέντες που για λίγο δυστυχώς προλάβαμε να γνωρίσουμε στο Heroes).

Το αναπάντητο ερώτημα του επεισοδίου έχει να κάνει με το τι ακριβώς είδε η Έμιλυ όταν συνάντησε την Ολίβια. Η ροή του επεισοδίου και η μυστικοπάθεια των συγγραφέων δεν επέτρεψε το να μάθουμε τι περιελάμβανε το όραμα του θανάτου της Ολίβια σε αυτόν τον κόσμο. Πάντως ήταν πολύ ευχάριστη αλλαγή το γεγονός ότι η ιστορία επικεντρώθηκε στην Ολίβια αυτή τη φορά (γιατί μέχρι τώρα στην τέταρτη σαιζόν μας απασχολούσε κυρίως το πώς θα έρθει ο Πίτερ και το πως θα φύγει ο Πίτερ από αυτό το σύμπαν…). Νομίζω όμως ότι αυτό που χρειάζομαι σαν θεατής και θαυμαστής είναι μία ώρα αφιερωμένη στους Observers, στο ποιοι είναι, τι κάνουν, από που ήρθαν και γιατί τρώνε τόσο πολύ αλάτι.

Ένα πιθανό παράδοξο: Ξέρουμε (πιστεύουμε τουλάχιστον) ότι αυτή η χρονική συνέχεια είναι αποτέλεσμα της διαγραφής του Πίτερ στο τέλος της προηγούμενης σαιζόν. Η χρονική συνέχεια όμως που εμείς σαν θεατές θεωρούμε την κύρια και πραγματική μιας και την ακολουθούσαμε τις τρεις πρώτες σαιζόν μήπως είναι αποτέλεσμα πράξεων και γεγονότων της τωρινής συνέχειας; Ο Πίτερ ζήτησε από τον Γουόλτερ να προγραμματίσει την “Μηχανή” να αναγνωρίζει το DNA του Πίτερ. Το λογικό επακόλουθο είναι ότι ο Γουόλτερ θα το καταφέρει αυτό. Μήπως αυτή είναι η εξήγηση του γεγονότος ότι η “Μηχανή” στις τρεις πρώτες σαιζόν αναγνώριζε το γενετικό αποτύπωμα του Πίτερ; Έτσι η αιτία γίνεται αποτέλεσμα και αντίστροφα. Και ποιοι υπάρχουν για να συντηρούν αυτό τον κλειστό βρόχο δίχως αρχή και τέλος; Οι Observers φυσικά. Παραδοξολογία τέλος για σήμερα!

Μια απορία για το τέλος: Η Νίνα θα μαγείρευε σούπα στην Ολίβια χωρίς να βγάλει τα γάντια;

Observer’s Appearance: Όπου και να κοίταζες εκεί ήταν αυτή τη φορά…

Glyph Code: M A R C H

Αυτό μάλλον θα είναι και το φορμά στη συνέχεια. Όχι ότι δεν έχει ξαναγίνει, αλλά δεν είναι και το πιο συνηθισμένο. Αυτό και μόνο πρέπει να το εκτιμήσουμε. Η σειρά έχει μια τάση να σε εκβιάσει ψυχολογικά για να συγκινηθείς. Αν τα καταφέρει καλώς, αλλιώς θα σε εκνευρίσει. Επίσης σε καλεί να κάνεις μεγάλες παραδοχές, και να ενδιαφερθείς για μικρές ιστορίες στις οποίες δεν προλαβαίνεις να εμπλακείς συναισθηματικά. Το κενό καλείται να καλύψει ο Τζέικ και ο μπαμπάς του. Ο Σάδερλαντ δεν ξεφευγει από την συνήθη ερμηνεία του, ιδιαίτερα όταν έχει να τρέξει, να ψάξει, να παρακαλέσει. Κάπου εκεί ξυπνάει ο Τζακ Μπάουερ μέσα του. Το παιδάκι είναι ωραία φατσούλα, και δε χρειάζεται και φοβερή ερμηνεία αφού δε μιλάει.

Ωστόσο στο πηδάλιο της σειράς βρίσκεται ο Τιμ Κρινγκ του Heroes. Τι εμπιστοσύνη να του έχεις. Έχει την τάση να ανοίγει ιστορίες, να δημιουργεί προσδοκίες, και να τα διαλύει όλα στο τελείωμα. Δύο απλές ενστάσεις είχα στον πιλότο.

• Γιατί το αγοράκι στο Ιράκ είχε ολόκληρη την ευθύνη της οικογένειας; «Δεν μπορώ να βλέπω τον πατέρα σου να στενοχωρίεται» είπε η μαμά, και έβαλε στις πλάτες του δωδεκάχρονου το βάρος του κόσμου.
• Υπάρχει και πιο απλός τρόπος να διαδωθεί ένα viral βιντεάκι από το να στείλεις το τηλέφωνο που το περιέχει στην άλλη άκρη του κόσμου. Μπορείς να το ανεβάσεις μόνος σου στο youtube. Λέω εγώ τώρα.

Η συνέχεια στις 19 Μαρτίου.

Δε βλέπω γιατί όχι, είναι συμπαθητικό. Tαιριάζει μια χαρά στην κατηγορία «έχω κάτι στο background ενώ παίζω Angry Birds».

«Ιf you heard this from someone more impartial…. you’d see the imperative. That message is no longer necessary. We know who our enemy is now»

Μετά από εννιά επεισόδια στην εναλλακτική χρονική συνέχεια ήταν η πρώτη φορά που μου ήταν σχεδόν αδιάφορο το πως ο Πίτερ θα επιστρέψει στη δικιά του χρονοσειρά αλλά με ένοιαζε να δω τι θα συμβεί σε αυτή. Αν η σειρά πάρει και πέμπτη σαιζόν δε θα με στεναχωρούσε καθόλου το να εξελιχθεί η όλη ιστορία σε αυτή τη χρονική σειρά και στην επόμενη χρονιά να επιστρέφαμε στην αρχική συνέχεια, σαν μια επίσκεψη από το τηλεοπτικό μας παρελθόν.

Μάλλον υπερβάλλω αλλά έχω καλούς λόγους: Και οι δύο Γουόλτερ είναι πλέον καλοί, ο ένας Μπρόιλς είναι καλός και ο άλλος κακός, ο Πίτερ ενώνει δύο κόσμους και τους κάνει να συνεργαστούν (αυτό βασικά δεν έκανε και προηγουμένως με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί στο τέλος της τρίτης σαιζόν;) και ο μεγάλος κακός, που θεωρητικά είχε πεθάνει, επανεμφανίζεται.

Στον «Εχθρό του Εχθρού μου» λοιπόν βρίσκουμε τον Πίτερ και τον Λίνκολν στο «από εκεί» σύμπαν να συνεργάζονται με το Fringe Division (από εκεί δεν είναι απλά ομάδα αλλά ολόκληρη υπηρεσία με δικά της καπελάκια!) κυνηγώντας τον διαβόητο David Robert Jones. Ο λίγο παραμορφωμένος κακός επιστήμονας (αυτό μου θύμισε τον Δόκτορα Κλάου από τον Αστυνόμο Σαΐνη αλλά μη μου δίνετε σημασία) έχει παρεισφρήσει μέσω των shapeshifters του σε όλα τα κλιμάκια της «από εκεί» κυβέρνησης και έχει υπολογίσει όλες τις παραμέτρους εκτός από μία, τον Πίτερ. Ο αγαπημένος μας «έκλεβα καρδιές στο Dawson’s Creek πριν ανακαλύψω ότι προέρχομαι από ένα άλλο σύμπαν και αρχίσω να βοηθώ τον πατέρα μου να λύσει παραφυσικά μυστήρια» πρωταγωνιστής είναι ο μόνος που ξέρει, έχει αντιμετωπίσει και έχει νικήσει στο παρελθόν τον David Robert Jones.

Η συναισθηματική κορύφωση αυτή τη φορά κρυβόταν στην επίσκεψη της Ελίζαμπεθ στον Γουόλτερ. Η αρχική έκφραση χαράς του, η διαβεβαίωση της ότι δεν είναι «η δική του» Ελίζαμπεθ και η συγχώρεση που του προσέφερε ήταν ίσως η καλύτερη στιγμή του επεισοδίου. Τα τελευταία δευτερόλεπτα έκρυβαν πάλι μια μεγάλη ανατροπή, ότι εκτός από τον Μπρόιλς και η Νίνα συνεργάζεται με «τους κακούς». Λίγο αναμενόμενο ίσως, ξέροντας ότι μυστικά χορηγεί στην Ολίβια κορτέξιφαν.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η σειρά μας άφησε και με μια σειρά καινούργια ερωτήματα…

• Τι θα δείξει άραγε η ανάλυση του δείγματος αίματος που έδωσε η Ολίβια στην Άστριντ; (το οποίο λογικά ανήκει στον ματωμένο Observer του προηγούμενου επεισοδίου),
• Θα δούμε άραγε τον Γουίλιαμ Μπελ σε αυτή τη χρονική συνέχεια;
• Η Νίνα είναι Shapeshifter; Και αν όχι ποιος είναι ο δικός της ρόλος; Και τι εννοούσε λέγοντας ότι «θα είναι σύντομα έτοιμη»; (μιλώντας για την Ολίβια προφανώς).
• Ο Πίτερ από που ήξερε την ακριβή λειτουργία της «μπαταρίας» που έφτιαξε ο Γουίλιαμ; (Δεν θα το μάθουμε μάλλον αυτό ποτέ, δεν είναι και τόσο σημαντικό ίσως, απλά με παραξένεψε)

Η προοπτική πέμπτης σαιζόν για τη σειρά, αν και δύσκολη, είναι ακόμα ανοιχτή. Το πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για μία ακριβή σειρά σε μια δύσκολη μέρα (Παρασκευή) αλλά με φανατικό κοινό. Οι σεναριογράφοι είναι θεωρητικά προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο και σίγουρα το φορτίο που έκλεψε ο David Robert Jones θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν το endgame της σειράς (ή να προκαλέσει μια τεράστια έκρηξη με την οποία όλοι να ξυπνήσουν σε μια τρίτη χρονική συνέχεια μέχρι να ανακαλύψουν ότι είναι νεκροί και απλά έπρεπε να συναντηθούν ξανά μεταξύ τους…και η Άστριντ να γίνει αρχηγός του Νησιού…αστειεύομαι..).

Λίγη αριθμητική: Ο David Robert Jones αναφέρει ότι υπάρχουν 47 Shapeshifters, ο ίδιος είναι 47 χρονών (φαίνεται στον φάκελο του που είχε ο Μπρόιλς). Στις δουλειές που συμμετέχει ο J. J. Abraams το 47 παίζει πάντα κυρίαρχο ρόλο, θυμηθείτε τη σελίδα 47 στο χειρόγραφο του Rambaldi από το Alias.

Observer’s Appearance: Στην πλατεία με τον πολύ κόσμο περνάει γρήγορα πίσω από τον Λίνκολν

Glyph Code: D E A T H

Τα δύο επεισόδια που προβλήθηκαν οπωσδήποτε δίνουν μια εικόνα για την ατμόσφαιρα και τις προθέσεις της σειράς, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Για την ώρα είναι ένα αστυνομικό, με υποψίες supernatural στοιχείων και μια ευρύτερη μυθολογία, που τον περισσότερο καιρό μένει στο παρασκήνιο. Η μουσική και τα act breaks είναι ολόιδια με του Lost, αλλά οι ομοιότητες τελειώνουν κάπου εκεί. Ίσως έχει κάτι και από X-Files.

Πρωταγωνίστρια είναι η Σάρα Τζόουνς, που είναι γνωστή φάτσα από διάφορους δεύτερους και τρίτους ρόλους σε άλλες σειρές. Δε μας μαγεύει με το χάρισμα της, αλλά δε δημιουργεί και πρόβλημα. Ο Χόρχε Γκαρσία είναι όπως τον περιμένεις, το ίδιο και η Παρμίντερ Νάγρα του ER. Ο Σαμ Νιλ έχει ένα ρόλο αρκετά σκοτεινό.

Γενικά δε με ενθουσίασε ότι είδα. Ο κακός του πρώτου επεισοδίου δεν ήταν ενδιαφέρων. Ο δεύτερος ήταν καλύτερος. Το αναφέρω γιατί από τη στιγμή που παίρνει το δρόμο του procedural, τουλάχιστον οι αστυνομικές υποθέσεις πρέπει να είναι συναρπαστικές. Επίσης πρέπει να υπάρχει λόγος να με ενδιαφέρει το ότι οι εγκληματίες είναι από τα sixties και όχι φρέσκοι. Ένα αποκαλυπτικό δίλεπτο στο τέλος κάθε επεισοδίου δε μου είναι αρκετό για να ενδιαφερθώ για το μυστήριο.

[σπόιλερ] Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μου άρεσε που πυροβόλησαν μια εκ των πρωταγωνιστών τόσο νωρίς στη σαιζόν. Θα το εκτιμούσα περισσότερο αν πέθαινε κιόλας. Ξέρεις, για το «όλα είναι πιθανά» της υπόθεσης.

Θα το παρακολουθήσω για λίγο ακόμα. Αλλά έτσι έλεγα και με το Person of Interest και το έχω αφήσει στο 1×03.

Καταρχήν φαίνεται ότι οι συντελεστές της σειράς ξέρουν τι κάνουν. Διαβάζω ότι τη μουσική υπογράφει ο Marc Shaiman του Hairspray, και διάφοροι σημαντικοί θεατρικοί συγγραφείς (άγνωστοι σε μένα) συμμετέχουν στο σενάριο. Οπότε περιμένω μια ρεαλιστική απεικόνιση της διαδικασίας προετοιμασίας ενός μιούζικαλ. Η μοναδική χορογραφία του επεισοδίου δε με εντυπωσίασε, αλλά οπωσδήποτε έδειξαν ευρηματικότητα στη σκηνοθεσία.

‘Ενα μεγάλο στοίχημα ήταν το πώς θα εισαχθεί το τραγούδι στο επεισόδιο, και είμαι άκρως ικανοποιημένη με τις επιλογές που έγιναν. Από τη μια έχουμε τις οντισιόν και τις πρόβες, και από την άλλη κάποια (ελάχιστα) εμβόλιμα τραγούδια σχετικά με την πλοκή.

Υπάρχει σενάριο, προσπάθεια ανάπτυξης backstory για τους χαρακτήρες, κάτι που είναι απαραίτητο και πρέπει να συνεχιστεί. Γενικά σε βάζει σε έναν κόσμο, και αυτό δεν είναι εύκολο. Μου αρέσει που και οι δύο κοπέλες που διεκδικούν το ρόλο είναι συμπαθητικές, ταλαντούχες, και δεν έπεσαν στην παγίδα να κάνουν τη μία σκύλα για να υποστηρίξεις την πρωταγωνίστρια. Όλοι οι ηθοποιοί είναι καλοί, και όπως είχα πει και βλέποντας το τρέιλερ, πότε ομόρφυνε έτσι ο Τζακ Ντάβενπορτ;

Στα θετικά και τα εξωτερικά πλάνα της Νέας Υόρκης. Από το Μπρούκλιν στην Τάιμς Σκουέαρ, φαίνεται ότι έπεσε χρήμα στα γυρίσματα.

Ωστόσο το επεισόδιο δεν έχει κάτι που να σε ενθουσιάζει ιδιαίτερα μέχρι το το τελευταίο πεντάλεπτο, όπου απωγειώνεται με τη μουσική και το τραγούδι των δύο γυναικών. Αν συνεχίσει έτσι θα γίνει απαραίτητη προσθήκη στο πρόγραμμα της βδομάδας.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η παρουσία του μικρού ως σκύλου της Κέισι Άντονι. Ωραία ιδέα, ωραίο κείμενο («Dogs can be sarcastic too, it’s not just for cats«), αστείο κουστούμι και ωραία απόδοση. Το Ηogwards 2020 ήταν το σκετς που περίμενα, με την ιδέα ότι ο Χάρι Πότερ δέκα χρόνια μετά την αποφοίτηση κυκλοφορεί ακόμα στο σχολείο και τρέφεται από το παρελθόν. Δε θα ρωτήσω που ήταν η Τζίνι, και θα πω ότι και εδώ ο Ράντκλιφ ήταν εξαιρετικός. Θεωρώ βέβαιο ότι θα ξανακληθεί να παρουσιάσει στο μέλλον.

Ένα σκετς που ξεχώρισε για διαφορετικό λόγο ήταν το Jay Faroah Show. Ο Τζέι Φέροου έκανε τον εαυτό του σε ένα υποτιθέμενο τοκ σόου με καλεσμένο τον Ράντκλιφ. Δε γνώριζε τίποτα για αυτόν και το μόνο που έκανε ήταν τις γνωστές του μιμήσεις. Το σκετς ήταν τόσο meta που σου έφερνε πονοκέφαλο. Μπορώ άνετα να φανταστώ τους διαλόγους του σκετς να έχουν ακουστεί στα παρασκήνεια και κάποιος να είπε Χέι, αυτό είναι αστείο, ας το βγάλουμε στον αέρα. Weird.

Πρέπει να μιλήσω και για την Dana Del Rey, που ήταν το λιγότερο τραγική. Σαν να βαριόταν να τραγουδήσει, σαν να σκεφτόταν κάτι άλλο. Τρομερή αστάθεια και άχαρο αποτέλεσμα. Ντεπόσουν που το έβλεπες.

Next: 4/2/12, το αγγούρι Channing Tatum με τους Bon Iver!