O διάσημος δημιουργός του Lost JJ Abrams μας φέρνει αύτη τη νέα σειρά, όπου συνεργάζεται και πάλι με τον Χόρχε Γκαρσία (Χέρλι του Lost). Είναι καλά κρυμμένο μυστικό ότι οι τρόφιμοι της φυλακής του Άλκατραζ δε μεταφέρθηκαν, αλλά εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς πριν πενήντα χρόνια. Τώρα επιστρέφουν ανέγγιχτοι από το χρόνο και συνεχίζουν το εγκληματικό τους έργο. Η task force που ερευνά την υπόθεση αποτελείται από μια αστυνομικό, έναν κομικογράφο/ιστορικό της φυλακής, έναν πράκτορα του FBI και μια επιστήμονα, οι δύο τελευταίοι με ένα σωρό μυστικά.
Τα δύο επεισόδια που προβλήθηκαν οπωσδήποτε δίνουν μια εικόνα για την ατμόσφαιρα και τις προθέσεις της σειράς, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Για την ώρα είναι ένα αστυνομικό, με υποψίες supernatural στοιχείων και μια ευρύτερη μυθολογία, που τον περισσότερο καιρό μένει στο παρασκήνιο. Η μουσική και τα act breaks είναι ολόιδια με του Lost, αλλά οι ομοιότητες τελειώνουν κάπου εκεί. Ίσως έχει κάτι και από X-Files.
Το Smash είναι μια σειρά για τη δημιουργία ενός μιούζικαλ. Ο παραγωγός Στίβεν Σπίλμπεργκ μάζεψε ονόματα όπως την Αντζέλικα Χιούστον και την Ντέμπρα Μέσινγκ για να πλαισιώσουν την Κάθριν Μακφί, που έχει βγει από το American Idol. Το πρώτο επεισόδιο διατίθεται δωρεάν από τώρα στο iTunes, ενώ η σειρά θα κάνει πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου.
Ο Ντάνιελ Ράντκλιφ έφερε τη νεανική του ενέργεια και νεοαπεκτηθείσα σκηνική εμπειρία στο SNL, δίνοντας ζωή σε ένα μέτριο σεναριακά επεισόδιο.
Μου άρεσε ιδιαίτερα η παρουσία του μικρού ως σκύλου της Κέισι Άντονι. Ωραία ιδέα, ωραίο κείμενο («Dogs can be sarcastic too, it’s not just for cats«), αστείο κουστούμι και ωραία απόδοση. Το Ηogwards 2020 ήταν το σκετς που περίμενα, με την ιδέα ότι ο Χάρι Πότερ δέκα χρόνια μετά την αποφοίτηση κυκλοφορεί ακόμα στο σχολείο και τρέφεται από το παρελθόν. Δε θα ρωτήσω που ήταν η Τζίνι, και θα πω ότι και εδώ ο Ράντκλιφ ήταν εξαιρετικός. Θεωρώ βέβαιο ότι θα ξανακληθεί να παρουσιάσει στο μέλλον.
Ένα σκετς που ξεχώρισε για διαφορετικό λόγο ήταν το Jay Faroah Show. Ο Τζέι Φέροου έκανε τον εαυτό του σε ένα υποτιθέμενο τοκ σόου με καλεσμένο τον Ράντκλιφ. Δε γνώριζε τίποτα για αυτόν και το μόνο που έκανε ήταν τις γνωστές του μιμήσεις. Το σκετς ήταν τόσο meta που σου έφερνε πονοκέφαλο. Μπορώ άνετα να φανταστώ τους διαλόγους του σκετς να έχουν ακουστεί στα παρασκήνεια και κάποιος να είπε Χέι, αυτό είναι αστείο, ας το βγάλουμε στον αέρα. Weird.
Πρέπει να μιλήσω και για την Dana Del Rey, που ήταν το λιγότερο τραγική. Σαν να βαριόταν να τραγουδήσει, σαν να σκεφτόταν κάτι άλλο. Τρομερή αστάθεια και άχαρο αποτέλεσμα. Ντεπόσουν που το έβλεπες.
Next: 4/2/12, το αγγούρι Channing Tatum με τους Bon Iver!
Η νέα κωμωδία του Showtime λέγεται House of Lies και πρωταγωνιστεί ο Ντον Τσιντλ, γεγονός άκρως εντυπωσιακό. Δίχως αμφιβολία ο Τσιντλ είναι εξαιρετικός ηθοποιός του. Μαζί του η Κρίστεν Μπελ στην επιστροφή της στην τηλεόραση μετά τη λατρεμένη Veronica Mars, και ο Μπεν Σουορτς aka Ζαν Ράλφιο.
Που θυμήθηκαν τον Μπάρκλεϊ, θα μου πεις τώρα. Φαίνεται ότι διαφημίζει ένα κέντρο αδυνατίσματος και έχει χάσει πολλά κιλά. Αυτό. Καιρό είχαν να καλέσουν αθλητή, και δικαίως γιατί συνήθως είναι λίγο αγγούρια. Στην τρίτη του εμφάνιση στο SNL ο Μπάρκλεϊ είναι αξιοπρεπής, και βελιτώνεται από το ένα σκετς στο επόμενο.
Η διαφορά ύψους και όγκου με τον Πολ Μπρίταν ήταν αρκετή για να κρατήσει 2 σκετς. Ειδικά στο Lord Wyndemere γελάω ακόμα με την ατάκα «I want to hold him.» Στα πολυάριθμα σκετς αθλητικού περιεχομένου έχανα τις αναφορές και μαζί και το ενδιαφέρον μου, με εξαίρεση το Charles Barkley’s Post Game Translator που ήταν πολύ έξυπνο και θα ήθελα να το βάλω να μου μεταφράσει αυτό.
Τέλος χαίρομαι πολύ για τον Μόιναχαν και διασκεδάζω πάντα με τον drunk uncle του. Κεντάει.
Το Ηomeland είναι πολύ ωραίο. Να το δεις. Ακολουθούν σπόιλερ.
Ένα από τα ατού της σειράς είναι ότι δεν κρατάει μια πληροφορία ως επτασφράγιστο μυστικό μέχρι το τέλος. Αντίθετα, μας διηγείται μια ιστορία, και μας βάζει άλλοτε μπροστά από τις εξελίξεις, και άλλοτε να ακολουθούμε. Οι πρωταγωνιστές ρωτούν τις σωστές ερωτήσεις. Έτσι διατηρείται το ενδιαφέρον του θεατή για την πλοκή.
19 Ιανουαρίου, 2012 
Σχόλια: 
Tags: 
