Couchpotato.gr

Η Λόρα Λίνεϊ υποδύεται την Κάθι, μια σαραντάρα που μαθαίνει ότι έχει μελάνωμα και της απομένει περίπου ένας χρόνος ζωής. Παίρνει τα νέα με αναπάντεχο τρόπο. Συνεχίζει τη ζωή της κανονικά, δεν το λέει σε κανέναν, αλλά αποφασίζει να ζήσει όπως θέλει.

Είναι σύζυγος: Όχι μόνο δε μοιράζεται το πρόβλημα με τον άντρα της, αλλά τον διώχνει από το σπίτι χωρίς ικανοποιητική εξήγηση. Εκείνος είναι ένα μεγάλο παιδί. Λίγο ανεύθυνος αλλά διασκεδαστικός, της εκφράζει την αγάπη του με κάθε τρόπο. Για παράδειγμα αναπαριστά στο σαλόνι την παραλία στην οποία της έκανε πρόταση γάμου.

Είναι μητέρα: Ο γιος της είναι κλασσικός έφηβος. Είναι ακατάστατος, θεωρεί τους γονείς αναγκαίο κακό και δε θέλει καμιά σχέση μαζί τους. Η Κάθι είναι αποφασισμένη να περάσει όσο γίνεται περισσότερο χρόνο μαζί του και να δημιουργήσουν αναμνήσεις. Το κάνει με άχαρο τρόπο, όπως στη σκηνήπου σταματάει το λεωφορείο που πηγαίνει τα παιδιά στην κατασκήνωση και τον αναγκάζει να κατέβει υπό την απειλή όπλου paintball)

Είναι αδερφή: Ο αδερφός της Κάθι είναι άστεγος εκ πεποιθήσεως και ακτιβιστής οικολόγος. Από εκείνους που ουρλιάζουν στον κόσμο που οδηγεί αυτοκίνητα ότι εξαιτίας τους λιώνουν οι πάγοι. Περίεργη προσθήκη στην υπόθεση, μοιάζει ακραία η περίπτωση του και δεν είναι ακόμα εμφανές τι σκοπό εξυπηρετεί.

Ζει στον κόσμο: Γίνεται φίλη με τη στριμμένη γειτόνισσα που δε μιλάει σε κανέναν. Βοηθάει την πελώρια μαθήτρια της να χάσει βάρος.

Έχοντας δει τρία επεισόδια μπορώ να πω ότι για κωμωδία δεν είναι αρκετά αστεία. Έχει ένα στυλ κάπως σαν Nurse Jackie, που δεν είναι καθαρή κωμωδία, αλλά βλέπει κάπως ανάλαφρα σοβαρά ζητήματα χωρία να κρίνει τους ήρωες, ενώ συμβαίνουν και εξωφρενικά πράγματα. Και βέβαια στο κέντρο της έχει μια εκπληκτική ηθοποιό, τη Λόρα Λίνεϊ, που είναι όλα τα λεφτά. Σώζει όμως την κατάσταση;

[διάβασε περισσότερα →]

Το The Glades είναι απαράδεκτο. Πρωταγωνιστής είναι ένας αστυνομικός με περίεργες μεθόδους έρευνας. Εννοείται ότι στο τέλος την κάνει τη δουλειά του (αλλιώς δε θα είχε δική του σειρά) αλλά πρώτα έχει ασχοληθεί με την παραμικρή λεπτομέρεια, όσο άσχετη με την υπόθεση και να είναι. Και ήταν πολλές αυτές οι περιπτώσεις. Δε μιλάμε για ενδελεχή έρευνα. Είναι σαν κάτι παιδάκια που ενώ περπατούν προς το σχολείο βλέπουν ένα σκύλο και αρχίζουν να τον ακολουθούν ξεχνώντας στη στιγμή το στόχο τους. Βέβαια τελικά μας λένε ότι ο τρελός τα είχε τετρακόσια, αλλά αν θέλουμε το πιστεύουμε.

Θα μπορούσε να μην είναι τόσο άσχημο, με λίγο καλύτερο γράψιμο και πολύ καλύτερες ερμηνείες. Ο πρωταγωνιστής δε θα μπορούσε να είναι πιο αντιπαθής, και η κοπέλα που προκαλεί το ενδιαφέρον του (η Nikki του Λοστ) είναι όμορφη μεν, αλλά δεν τα λέει. Γενικά μένεις με την απορία γιατί του μιλάνε οι άνθρωποι και πως γίνεται να έχει φίλους ακόμα. Θα μπορούσε να είναι ένα χαριτωμένο κάθαρμα, αλλά δεν έχει τίποτα το χαριτωμένο. Είναι αγενής και αλαζόνας. Και τι παίζει με την προφορά του;

Συμπέρασμα; Θα το βγάλω από το πρόγραμμα.

Το Rizzoli & Isles είναι άλλο ένα αστυνομικό που δε φοβάται τα κλισέ. Αστυνομικό χαρακτήρων με τη μεγαλοκοπέλα που έχει παντρευτεί τη δουλειά της και την πρήζει η καταπιεστική ιταλίδα μάνα.  Η διαφορά εδώ είναι ότι η πρωταγωνίστρια (Άντζι Χάρμον) ξέρει τι κάνει, άλλωστε έχει μεγάλη εμπειρία στο είδος.

Υπάρχουν βέβαια κάποια πράγματα που με προβληματίζουν. Η σχέση των δυο γυναικών, της αστυνομικού με την ιατροδικαστή υποτίθεται ότι βρίσκεται στην καρδιά της σειράς, διαφορετικά δε θα έβαζαν τα ονόματα τους στον τίτλο. Περιέργως όμως δεν έχουν απολύτως καμία χημεία αυτές οι δύο. Υποτίθεται ότι είναι φίλες, ότι ξέρει η μια τα χούγια της άλλης, όμως στις μισές σκηνές παίζουν σαν άγνωστες. Ύστερα η εναλλαγή του σοβαρού με το αστείο δεν είναι όσο ήπιες θα ήθελαν. Ίσως δεν έχουν βρει ρυθμό ακόμα, πάντως ο θεατής αισθάνεται άβολα σε κάποια σημεία. Ας πάρουν μαθήματα από το Chuck.

Έχω δει δύο επεισόδια, και στα δύο οι αστυνομικές υποθέσεις είναι πολύ σημαντικές. Δε νομίζω ότι μπορούν να συνεχίσουν έτσι, ούτε ότι πρέπει. Πάντως όλα αυτά είναι πράγματα που διορθώνονται. Αν τα πας καλά με το είδος, μπορεί και να σου αρέσει.

Συμπέρασμα; Μόνο αν ξεμείνω τελείως

Ο Louis C.K. έπαιζε τον officer Dan που έβγαινε με τη Λέζλι για λίγο στο Parks and Rec. Ήταν αξιολάτρευτος σε αυτό το ρόλο, αλλά δεν έψαξα περισσότερες πληροφορίες για αυτόν τον τύπο. Κακώς, γιατί είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους stand-up comedians εδώ και δύο δεκαετίες. Έχει βγάλει και αρκετά DVD που τώρα πια σκοπεύω να ψάξω.

Το Louie είναι εξ ολοκλήρου δικό του μωρό. Γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Έχει κομμάτια από το stand-up act του και κομμάτια πρόζας με σχετικό θέμα που παρεμβάλλονται.  Από αυτή την άποψη θυμίζει το Seinfeld, αλλά είναι διαφορετικό το γύρισμα (με μία κάμερα), η αισθητική και η θεματολογία. Είναι πιο ενήλικη και τολμηρή, με την έννοια ότι παίζει με τις αντιδράσεις και τις σιωπές. Κατά βάση στηρίζεται στην πραγματική ζωή του Louis CK.

Έχοντας δει τα δύο πρώτα επεισόδια, μπορώ να πω ότι η σειρά έχει κάτι που σε κάνει να κολλάς. Στο πρώτο επεισόδιο γέλασα πολύ. Ιδιαίτερα το τέλος είναι εντελώς άσχετο, τυχαίο, και πολύ αστείο. Στο δεύτερο ένιωσα άβολα σε κάποια σημεία αλλά και πάλι κόλλησα. Μου έκανε εντύπωση πως βαζουν «μπιπ» στις βρισιές, αλλά αφήνουν συζητήσεις αρκετών λεπτών για «δραστηριότητες» στα γκέι κλαμπ (βλέπε σκηνή του πόκερ στην αρχή του πρώτου επεισοδίου).

Ο Louis CK είναι χαρισματικός και είναι απόλαυση να τον βλέπεις. Η σαιζόν θα ολοκληρωθεί σε 13 επεισόδια, και αποτελεί μια χαρά καλοκαιρινή πρόταση.

Δύο νέες αστυνομικές σειρές

Στο Μemphis Beat πρωταγωνιστεί ο Τζέισον Λι, που δοκιμάζει κάτι διαφορετικό από το My name is Earl και δυστυχώς πέφτει σε μια σειρά γεμάτη κλισέ. Είναι ο ντετέκτιβ που δουλεύει με τους δικούς τους κανόνες. Έρχεται σε σύγκρουση με τη διευθύντρια του. Το αλάνθαστο ένστικτό του τον οδηγεί σωστά στη λύση της υπόθεσης. Η διευθύντρια τον παραδέχεται. Όλα αυτά στο πρώτο επεισόδιο, με φόντο την πόλη του Μέμφις, γεννέτηρα του Έλβις.

Πέρα από τα κλισέ, το πρώτο επεισόδιο είναι απίστευτα βαρετό. Έχει περίεργο ρυθμό. Και καλά η μουσική είναι άλλος ένας πρωταγωνιστής, μάλλον γι αυτό υπάρχουν αυτές οι μεγάλες συρραφές σκηνών όπου δε μιλάει κανείς. Γενικά περίεργο γύρισμα, κλισέ διάλογοι, και δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα λόγο να συνεχίσω να παρακολουθώ αυτή τη σειρά. Ούτε καν τον Τζέισον Λι, που μου φάνηκε να έχει χάσει και το δικό του ενδιαφέρον.

To Rookie Blue στοχεύει σε πιο νεανικό κοινό. Πρωταγωνιστούν πέντε νέοι και ωραίοι αστυνομικοί που μόλις έχουν βγει από την ακαδημία και πηγαίνουν πρώτη μέρα στη δουλειά. Δηλαδή ακριβώς ότι ήταν το Grey’s Anatomy για τους γιατρούς και το The Deep End για τους δικηγόρους.

Στο πρώτο επεισόδιο βλέπουμε κατά βάση την Μίσι Περεγκρίμ (Reaper), και φαντάζομαι ότι όσο περνάει ο καιρός θα βλέπουμε περισσότερο και τους υπόλοιπους. Μου φάνηκε πολύ αστείο που τη λένε Μακνάλι, επειδή αυτόν τον καιρό βλέπω The Wire όπου πρωταγωνιστεί ο Μακνάλτι, και οι δύο σειρές είναι τόσο, μα τόσο μακριά μεταξύ τους.

Βαρετό δεν το λες, κλισέ όμως ναι. Οι rookies είναι γεμάτοι όρεξη για δουλειά. Οι παλαιότεροι τους προειδοποιούν ότι καμία σχολή δεν μπορεί να τους προετοιμάσει για την αληθινή ζωή. Περιέργως αν χρειαζόταν υποχρεωτικά να διαλέξω μια από τις δύο σειρά θα διάλεγα τη δεύτερη. Όμως επειδή δεν πιστεύω στα ψεύτικα διλήμματα,

Συμπέρασμα: Κανένα από τα δύο.

Οι Γουέστ είναι μια οικογένεια εγκληματιών. Όταν ο πατέρας μπαίνει στη φυλακή, η μητέρα αποφασίζει να σταματήσουν τις δραστηριότητες τους και να γίνουν νομότυποι.

Υποτίθεται ότι είναι κωμωδία, αλλά όχι αρκετά ώστε να γελάσεις. Έχοντας δει τα δύο πρώτα επεισόδια δεν έχω καταλάβει ακόμα τι είδους παράνομες δουλειές έκαναν οι Γουέστ. Δεν ήταν ναρκωτικά. Δεν ήταν εκβιασμοί. Δεν ήταν πληρωμένοι δολοφόνοι. Είχαν μερίδιο σε ένα μαγαζί που μοιάζει με ενεχυροδανειστήριο. Έκλεβαν, άγνωστο από ποιους και πως. Γενικά για την ώρα είναι ανεξήγητο το hype των Γουεστ, που να δικαιολογεί την τόσο συχνή παρουσία της αστυνομίας στο σπίτι τους.

Η Βιρτζίνια Μάντσεν κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της μητέρας και είναι θλιβερό θέαμα. Έχει πρηστεί από τα μπότοξ και το πρόσωπο της δεν κινείται καθόλου. Έχει την ίδια φωνή και την ίδια έκφραση σε όλες τις σκηνές, και επιπλέον δεν την καταφέρνει καθόλου την κωμωδία. Ωστόσο η ερμηνεία της είναι καταπληκτική μπροστά στον «γιο» της. Ο τύπος που παίζει το διπλό ρόλο των διδύμων είναι πραγματικά τραγικός. Ο ένας αδερφός είναι ο χαζούλης της οικογένειας και ο άλλος το καμάρι τους, ο δικηγόρος. Αν δεν άλλαζε περούκα δε θα καταλάβαινες διαφορά. Εντελώς ανέκφραστος και άχρωμος ο πιτσιρικάς. Ίσως δεν τους βοηθάει και το κείμενο. Είναι μια ανοησία. Οι δύο κόρες είναι κάπως πιο καλογραμμένες, αλλά και πάλι η μικρή το παρακάνει.

Όχι ότι περιμένουμε ρεαλισμό από όλα τα σενάρια, αλλά το πόση ανοησία διατεθειμένος να δεχτεί ο θεατής έχει να κάνει με τους λόγους που του δίνει η σειρά να τη συγχωρήσει. Όταν δε βρίσκεις τίποτα καλό, τότε δικαίως γίνεσαι πιο αυστηρός. Για παράδειγμα έχουμε δει αρκετές σειρές για να ξέρουμε ότι υπάρχουν κανόνες στα επισκεπτήρια στη φυλακή. Εδώ οι Γουεστ μιλάνε ανενόχλητοι για τις παράνομες δουλειές τους.

Συμπέρασμα; Άστο καλύτερα.

Hot in Cleveland

Η Jane Leeves (Frasier), η Wendie Malick (Just Shoot Me) και η Valerie Bertinelli είναι τρεις φίλες που ξεκινούν από το Λος Άντζελες για διακοπές και καταλήγουν στο Κλίβελαντ. Εκεί με έκπληξη διαπιστώνουν ότι ο κόσμος δεν ασχολείται τόσο με την εμφάνιση, είναι όλοι φιλικοί και χαλαροί, και οι άντρες τις βλέπουν σαν κουκλάρες. Πρωταγωνιστεί η Bertinelli ως καλό κορίτσι, και είναι ο αδύναμος κρίκος. Χωρίς να κάνει κάτι πολύ λάθος, η ερμηνεία της είναι βαρετή, και δε φαίνεται να καταλαβαίνει ιδιαίτερα από κωμωδία. Οι άλλες δύο αν μη τι άλλο το είδος το κατέχουν, αλλά δεν έχουν κείμενο. Μαζί τους η Μπέτι Γουάιτ κάνει το ρόλο που ξέρει πολύ καλά, μιας ηλικιωμένης με θανατηφόρες ατάκες.

Το θέμα θυμίζει πολύ ένα επεισόδιο του 30 Rock, όπου η Λιζ πάει για διακοπές στο Κλίβελαντ με τον Φλόιντ και περνάει τόο καλά, που θέλει να μείνει για πάντα εκεί. Ούτε την πόλη δεν άλλαξαν. Χωρίς να ξέρω (ούτε να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα) φαντάζομαι ότι αυτά είναι στερεότυπα και δεν είναι τόσο ειδυλλιακά κι εκεί.

Πρόκειται για κωμωδία πολύ παλιομοδίτικη και ξεπερασμένη. Το κείμενο είναι αδύναμο, τα «αστεία» προβλέψιμα, και κάποιος πρέπει να πει στη Γουέντι Μάλικ να φάει κάτι.

Persons Unknown

Μια ομάδα ανθρώπων που δε φαίνεται να έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους ξυπνούν σε ένα άγνωστο μέρος, γεμάτο κρυφές κάμερες. Κάποιος τους απήγαγε, τους έφερε εκεί, και τους παρακολουθεί. Που βρίσκονται, γιατί επιλέχθηκαν και ποιος τους παρακολουθεί δεν ξέρουμε. Ούτε αν μπορούν να φύγουν.

Έχοντας δει περίπου μισή ώρα από το πρώτο επεισόδιο είναι ίσως άδικο να κρίνω. Όμως θεωρώ ότι και μόνο που το έκοψα επειδή βαρέθηκα, και μέρες μετά δεν το έχω συνεχίσει ούτε για να κάνω τούτο το κείμενο πιο πλήρες, κάτι λέει. Πιο πολύ με εκνεύρισε ένας ηθοποιός ημι-αναγνωρίσιμος, και πολύ σπαστικός, ο Jason Wiles.

Είναι ένα πακετάκι 13 επεισοδίων που θα ήταν ότι έπρεπε για καλοκαίρι αν δεν ήταν τόσο αδιάφορο. Ο showrunner είναι ο Remi Aubuchon που ήταν συν-δημιουργός του Caprica, αλλά το παράτησε για να πάρει την (καλύτερη;) δουλειά στο Persons Unknown. Ύστερα μπήκε στη συγγραφική ομάδα του SGU για τη δεύτερη σαιζόν, σύμφωνα με το wikipedia. Δεν είναι καλά σημάδια αυτά.

Συμπέρασμα; Κανένα από τα δύο.

Το Χάπλιν είναι μια μικρή πόλη με φιλικούς κατοίκους και ειδυλλιακό τοπίο. Ακόμα και ο αέρας μυρίζει ωραία εξαιτίας του εργοστασίου άρτου που συντηρεί την τοπική κοινωνία. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Πριν από πέντε χρόνια η πόλη είχε συγκλονιστεί από τη μυστήρια εξαφάνιση μιας σειράς ανθρώπων. Ο θρύλος λέει ότι ήταν υπεύθυνος ο «μάγος», που κανείς δεν ξέρει ποιος είναι. Ένα βίαιο έγκλημα ξυπνάει τις μνήμες και ταράζει την ηρεμία της ευτυχισμένης πόλης.

Είναι μια σειρά μυστηρίου, που θα διαρκέσει μόλις οχτώ επεισόδια, στη διάρκεια των οποίων θα λυθεί το βασικο ερώτημα, αν και οι executive producers θα ήθελαν να επιστρέψουν του χρόνου. Κρίνοντας από το βιογραφικό τους (Life on Mars, October Road) και τον πιλότο, δεν το βλέπω.

[διάβασε περισσότερα →]