Αυτό μάλλον θα είναι και το φορμά στη συνέχεια. Όχι ότι δεν έχει ξαναγίνει, αλλά δεν είναι και το πιο συνηθισμένο. Αυτό και μόνο πρέπει να το εκτιμήσουμε. Η σειρά έχει μια τάση να σε εκβιάσει ψυχολογικά για να συγκινηθείς. Αν τα καταφέρει καλώς, αλλιώς θα σε εκνευρίσει. Επίσης σε καλεί να κάνεις μεγάλες παραδοχές, και να ενδιαφερθείς για μικρές ιστορίες στις οποίες δεν προλαβαίνεις να εμπλακείς συναισθηματικά. Το κενό καλείται να καλύψει ο Τζέικ και ο μπαμπάς του. Ο Σάδερλαντ δεν ξεφευγει από την συνήθη ερμηνεία του, ιδιαίτερα όταν έχει να τρέξει, να ψάξει, να παρακαλέσει. Κάπου εκεί ξυπνάει ο Τζακ Μπάουερ μέσα του. Το παιδάκι είναι ωραία φατσούλα, και δε χρειάζεται και φοβερή ερμηνεία αφού δε μιλάει.

Ωστόσο στο πηδάλιο της σειράς βρίσκεται ο Τιμ Κρινγκ του Heroes. Τι εμπιστοσύνη να του έχεις. Έχει την τάση να ανοίγει ιστορίες, να δημιουργεί προσδοκίες, και να τα διαλύει όλα στο τελείωμα. Δύο απλές ενστάσεις είχα στον πιλότο.

• Γιατί το αγοράκι στο Ιράκ είχε ολόκληρη την ευθύνη της οικογένειας; «Δεν μπορώ να βλέπω τον πατέρα σου να στενοχωρίεται» είπε η μαμά, και έβαλε στις πλάτες του δωδεκάχρονου το βάρος του κόσμου.
• Υπάρχει και πιο απλός τρόπος να διαδωθεί ένα viral βιντεάκι από το να στείλεις το τηλέφωνο που το περιέχει στην άλλη άκρη του κόσμου. Μπορείς να το ανεβάσεις μόνος σου στο youtube. Λέω εγώ τώρα.

Η συνέχεια στις 19 Μαρτίου.

Δε βλέπω γιατί όχι, είναι συμπαθητικό. Tαιριάζει μια χαρά στην κατηγορία «έχω κάτι στο background ενώ παίζω Angry Birds».

Τα δύο επεισόδια που προβλήθηκαν οπωσδήποτε δίνουν μια εικόνα για την ατμόσφαιρα και τις προθέσεις της σειράς, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Για την ώρα είναι ένα αστυνομικό, με υποψίες supernatural στοιχείων και μια ευρύτερη μυθολογία, που τον περισσότερο καιρό μένει στο παρασκήνιο. Η μουσική και τα act breaks είναι ολόιδια με του Lost, αλλά οι ομοιότητες τελειώνουν κάπου εκεί. Ίσως έχει κάτι και από X-Files.

Πρωταγωνίστρια είναι η Σάρα Τζόουνς, που είναι γνωστή φάτσα από διάφορους δεύτερους και τρίτους ρόλους σε άλλες σειρές. Δε μας μαγεύει με το χάρισμα της, αλλά δε δημιουργεί και πρόβλημα. Ο Χόρχε Γκαρσία είναι όπως τον περιμένεις, το ίδιο και η Παρμίντερ Νάγρα του ER. Ο Σαμ Νιλ έχει ένα ρόλο αρκετά σκοτεινό.

Γενικά δε με ενθουσίασε ότι είδα. Ο κακός του πρώτου επεισοδίου δεν ήταν ενδιαφέρων. Ο δεύτερος ήταν καλύτερος. Το αναφέρω γιατί από τη στιγμή που παίρνει το δρόμο του procedural, τουλάχιστον οι αστυνομικές υποθέσεις πρέπει να είναι συναρπαστικές. Επίσης πρέπει να υπάρχει λόγος να με ενδιαφέρει το ότι οι εγκληματίες είναι από τα sixties και όχι φρέσκοι. Ένα αποκαλυπτικό δίλεπτο στο τέλος κάθε επεισοδίου δε μου είναι αρκετό για να ενδιαφερθώ για το μυστήριο.

[σπόιλερ] Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μου άρεσε που πυροβόλησαν μια εκ των πρωταγωνιστών τόσο νωρίς στη σαιζόν. Θα το εκτιμούσα περισσότερο αν πέθαινε κιόλας. Ξέρεις, για το «όλα είναι πιθανά» της υπόθεσης.

Θα το παρακολουθήσω για λίγο ακόμα. Αλλά έτσι έλεγα και με το Person of Interest και το έχω αφήσει στο 1×03.

Καταρχήν φαίνεται ότι οι συντελεστές της σειράς ξέρουν τι κάνουν. Διαβάζω ότι τη μουσική υπογράφει ο Marc Shaiman του Hairspray, και διάφοροι σημαντικοί θεατρικοί συγγραφείς (άγνωστοι σε μένα) συμμετέχουν στο σενάριο. Οπότε περιμένω μια ρεαλιστική απεικόνιση της διαδικασίας προετοιμασίας ενός μιούζικαλ. Η μοναδική χορογραφία του επεισοδίου δε με εντυπωσίασε, αλλά οπωσδήποτε έδειξαν ευρηματικότητα στη σκηνοθεσία.

‘Ενα μεγάλο στοίχημα ήταν το πώς θα εισαχθεί το τραγούδι στο επεισόδιο, και είμαι άκρως ικανοποιημένη με τις επιλογές που έγιναν. Από τη μια έχουμε τις οντισιόν και τις πρόβες, και από την άλλη κάποια (ελάχιστα) εμβόλιμα τραγούδια σχετικά με την πλοκή.

Υπάρχει σενάριο, προσπάθεια ανάπτυξης backstory για τους χαρακτήρες, κάτι που είναι απαραίτητο και πρέπει να συνεχιστεί. Γενικά σε βάζει σε έναν κόσμο, και αυτό δεν είναι εύκολο. Μου αρέσει που και οι δύο κοπέλες που διεκδικούν το ρόλο είναι συμπαθητικές, ταλαντούχες, και δεν έπεσαν στην παγίδα να κάνουν τη μία σκύλα για να υποστηρίξεις την πρωταγωνίστρια. Όλοι οι ηθοποιοί είναι καλοί, και όπως είχα πει και βλέποντας το τρέιλερ, πότε ομόρφυνε έτσι ο Τζακ Ντάβενπορτ;

Στα θετικά και τα εξωτερικά πλάνα της Νέας Υόρκης. Από το Μπρούκλιν στην Τάιμς Σκουέαρ, φαίνεται ότι έπεσε χρήμα στα γυρίσματα.

Ωστόσο το επεισόδιο δεν έχει κάτι που να σε ενθουσιάζει ιδιαίτερα μέχρι το το τελευταίο πεντάλεπτο, όπου απωγειώνεται με τη μουσική και το τραγούδι των δύο γυναικών. Αν συνεχίσει έτσι θα γίνει απαραίτητη προσθήκη στο πρόγραμμα της βδομάδας.

To setup είναι μια εταιρία management consultants ή κάτι εξίσου λαοφιλές και χρήσιμο τελοσπάντων. Ο Μάρτυ (Τσιντλ) είναι το αφεντικό και ο ξεναγός μας σε αυτόν το κόσμο. Σαν τον Ζακ Μόρις στο Saved By the Bell πριν από αυτόν, σταματάει τη δράση για να μιλήσει στους θεατές.

Οι ενστάσεις μου για τον πιλότο είναι πολλές και διαφορετικές. Καταρχήν γίνεται κατάχρηση της προκλητικής γλώσσας και του γυμνού. Είναι σαν να είπαν «αφού είμαστε σε καλωδιακή και μπορούμε, ας βάλουμε ότι μας καπνίσει, ανεξάρτητα από το αν το χρειαζόμαστε για να πούμε την ιστορία μας.» Έτσι γίνεται ενοχλητικό.

Ύστερα, είναι λάθος εποχή για σειρές με συμβούλους επιχειρήσεων, τραπεζίτες κτλ. Πλούσιοι που γίνονται πλουσιότεροι συμβουλεύοντας άλλους πλούσιους πώς να εξαπατήσουν νομότυπα τον κόσμο. Να μου πεις τώρα τόσα και τόσα έχεις δει. Εγκρίνεις το εμπόριο ναρκωτικών και κόλλησες με το The Wire; Εντάξει, όχι. Δίκιο έχεις. Από κάθε κόσμο μπορεί να βγει μια καλή ιστορία. Απλά στο House of Lies δεν το βλέπω να γίνεται. Έχει και ένα αυτάρεσκο στυλάκι που μου κάθεται βαρύ.

Και τελικά, δεν είναι αστείο. Πάλι, όπως άλλες «κωμωδίες» της καλωδικής (βλέπε Nurse Jackie). Κάτι προσπαθεί να κάνει, αλλά δεν ξέρει τι. Οι γρήγοροι διάλογοι, οι εξυπνάδες, τα glossy εξωτερικά πλάνα, δεν είναι αρκετά για να αντικαταστήσουν την ουσία. Και ουσία δε βρήκα.

Συμπέρασμα: Ελευθερία στη φιλενάδα μου την Κρίστεν Μπελ!

Πρόκειται για ένα βαρετό και ανέπνευστο πρώτο επεισόδιο, που δε σου δημιουργεί καμία επιθυμία να συνεχίσεις παρακάτω.

Όλοι ηθοποιοί κινούνται σε ρηχά ερμηνευτικά ύδατα, που για μένα σημαίνει ότι τους έλειπε η κατέυθυνση. Δηλαδή κάποιος τους εξέθεσε. Ίσως ο σκηνοθέτης, ίσως ο μοντέρ, που έκαναν κι αυτοί ότι να’ναι στα κομμάτια τους. Βέβαια ο πρωταγωνιστής δε νομίζω να σωζόταν ούτε αν είχε τον Σκορτσέζε. Τέτοιο αγγούρι είχα χρόνια να δω.

Η ιστορία δεν είναι κακή. Τέρατα που ζουν ανάμεσα μας, ο ένας που θα τα εξολοθρεύσει, όλα καλά. Όμως από εκτέλεση πάσχει. Χρειάζονται κάποια βήματα για να «κερδίσει» ο ήρωάς μας αυτά που έρχονται. Χρειάζεται έναν μέντορα που θα τον εισαγάγει στο κάλεμα. Αρχικά θα το αμφισβητήσει. Θα το απορρίψει. Θα προσπαθήσει. Θα αποτύχει. Θα ανέβει στο ύψος τον περιστάσεων. Όλα αυτά γίνονται με τον πιο βιαστικό και ηλίθιο τρόπο στο πρώτο επεισόδιο του Grimm.

Δείχνει μια σοβαρή αστυνομική σειρά, δεν έχει τίποτα ανάλαφρο επάνω της εκτός από έναν χαρακτήρα, τον κακό λύκο. Σε τρομάζει με εκπλήξεις, δηλαδή είναι «θρίλερ» της σχολής του Scream. Πιστεύω ότι δεν είναι αρκετά σκοτεινή για να δικαιολογείται να παίρνει τον εαυτό της τόσο σοβαρά. Αλλά αυτό είναι κάτι που διορθώνεται.

Το γράφει ο David Greenwalt, που τον ξέρουμε από το Angel. Ποτέ δεν ήμουν φαν του Angel, μόνο συγκεκριμένα κομμάτια του δούλευαν καλά. Αν χρειαστεί και το Grimm δύο σαιζόν για να πάρει μετά μπροστά πείτε, μου, γιατί δεν πρόκειται να το παρακολουθώ στο μεταξύ.

Η Τζέιν Τίμονι είναι ιδιόρρυθμος άνθρωπος. Είναι συνειδητοποιημένα ακοινώνητη, ακολουθεί το ένστικτό της αλλά και τους κανόνες, έχει φοβερό χιούμορ αλλά δε γελάει ποτέ. Δεν έχει φίλτρο και κυνηγάει αυτό που θέλει χωρίς να παρεκκλίνει. Η σχέση με τον πατέρα και τον σύντροφό της έχουν πολύ ενδιαφέρον, ενώ θα μου κάνει εντύπωση αν έχει έστω και μία γυναίκα φίλη.

Η μάχη των φύλων παίζει υπερβολικά μεγάλο ρόλο στο πρώτο επεισόδιο, σε βαθμό που μοιάζει βγαλμένο από άλλη εποχή. Ωστόσο στη συνέχεια το αφήνουν στην άκρη και γίνεται πιο ρεαλιστική η απεικόνιση της μοναδικής γυναίκας σε ένα γραφείο. Πόσο μάλλον όταν είναι γεμάτο με νεοϋορκέζους αστυνομικούς.

Νιώθω ότι δεν έχω περιγράψει ακόμα καλά τη σειρά. Είναι αστυνομικό procedural από αυτά που βαριέμαι συνήθως, αλλά και διαφορετικό από αυτά, όπως και το The Good Wife δεν είναι το συνηθισμένο δικαστικό δράμα. Δεν περίμενα να μου αρέσει, και όσο συμβαίνει αυτό θα συνεχίσω να το βλέπω. Anyone with me?

Είναι περίεργη επιλογή για το HBO, που δε μας έχει συνηθίσει σε αυτό το στυλ. Όπως επίσης δε μας έχει συνηθίσει σε μετριότητες. Το Enlightened είναι αντιπαθητικό.

Όλοι οι χαρακτήρες είναι αντιπαθητικοί, και περισσότερο από όλους η πρωταγωνίστρια. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει, και μέχρι τώρα η απάντηση είναι όχι. Η Έιμι είναι ακόμα εγωίστρια, αγενής, εκτός πραγματικότητας, και φέρεται λες και ο κόσμος της χρωστάει. Πριν ήταν νευρική, τώρα φαινομενικά ήρεμη, όμως δε φαίνεται να έχει αλλάξει κάτι άλλο. Φαντάζομαι ότι στην πορεία της σαιζόν θα δει κάποια λάθη της και θα μάθει και πάλι να ζει. Προσωπικά δεν έχω την υπομονή να κάνω αυτό το ταξίδι μαζί της, γιατί δεν μπορώ να βρω απολύτως κανένα στοιχείο του χαρακτήρα που να με ενδιαφέρει.

Παρεμπιπτόντως η πρώτη σαιζόν αποτελείται από δέκα επεισόδια, και τα νούμερα της θεαματικότητας είναι τραγικά.

Ίσως διαβάζεις τα κόμις Fables του Bill Willingham (DC Comics, στα ελληνικά κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο από τις εκδόσεις Anubis). Εκεί οι χαρακτήρες των παραμυθιών ζουν εξόριστοι στον κόσμο μας. Το ίδιο συμβαίνει και στο Once Upon a Time, με τη διαφορά ότι δε θυμούνται ποιοί είναι. Η κατάρα της κακιάς μάγισσας τους έχει εξορίσει στην μικρή πόλη Στόριμπρουκ από όπου δεν μπορούν να φύγουν. Η κόλαση είναι η δική μας πραγματικότητα, όπου δεν υπάρχει το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Εισαγωγή μας στην ιστορία είναι ένα αγοράκι που διαβάζει ένα βιβλίο με παραμύθια και πείθεται ότι είναι αληθινό και ότι βρήκε τη γυναίκα που μπορεί να ανατρέψει την κατάρα. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα στους δύο κόσμους. Η βασική δράση λαμβάνει χώρα στο σήμερα, ενώ από μια σειρά flashback βλέπουμε πώς φτάσαμε ως εδώ. Η Χιονάτη, οι εφτά νάνοι, ο πρίγκηπας του παραμυθιού, η κακιά μάγισσα, ο Πινόκιο και πολλοί άλλοι εμφανίζονται στο πρώτο επεισόδιο, και σίγουρα θα τους ακολουθήσουν ακόμα περισσότεροι γνωστοί χαρακτήρες.

Οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι άπειρες, και το μοναδικό που μπορεί να χαλινεύσει τη φαντασία των σεναριογράφων είναι το μπάτζετ. Σίγουρα θα μπορούσαν να κάνουν υπέροχα πράγματα με περισσότερα λεφτά. Δυστυχώς τα πράγματα φαίνονται κάπως περιορισμένα. Αυτό απλά θέτει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ιστορία και τους χαρακτήρες. Ήδη στο πρώτο επεισόδιο παίρνουμε μια καλή ιδέα για το ποιος είναι ποιος. Το αγοράκι είναι φοβερή φάτσα, και οι πρωταγωνίστριες Τζένιφερ Μόρισον και Τζίνιφερ Γκούντγουιν δείχνουν ταιριαστές με τους ρόλους τους. Με τον Ρόμπερτ Καρλάιλ μόνο δεν τα πάω καλά, αλλά ίσως είναι δικό μου πρόβλημα.

Από όσο είδα δε διαπίστωσα εμφανή προβλήματα με το Once Upon a Time. Επιπλέον διανύουμε μια τόσο φτωχή σαιζόν από καλά καινούρια πράγματα, που υπάρχει πραγματική δίψα. Οπότε θα συνεχίζω να το παρακολουθώ με την ελπίδα να με ταξιδεύει σε κόσμους φανταστικούς, έστω μια ώρα την εβδομάδα.

Την Παρασκευή κάνει πρεμιέρα άλλη μια σειρά με παρόμοιο θέμα, το Grimm.

Πρόκειται για μια παλιομοδίτικη sitcom με δυνατό laughtrack  - όσο και αν επιμένει ότι γυρίζεται μπροστά σε ζωντανό κοινό αποκλείεται να μην το εμπλουτίζουν στο μοντάζ. Στα χνάρια του Mad About You, είναι κωμωδία σχέσεων. Η Γουίτνι και ο Άλεξ σε κάθε επεισόδιο αντιμετωπίζουν ένα εξωφρενικό πρόβλημα: Γιατί δεν παραδέχεται ο Άλεξ ότι κοίταξε την ξανθιά που πέρασε από μπροστά του; Πειράζει που δεν είναι ρομαντική η Γουίτνι; Τιμωρείς όντως τους άντρες όταν τους κρατάς μούτρα, ή μήπως βρίσκουν την ησυχία τους; Ότι κλισέ σκεφτείς, θα το κάνουν επεισόδιο.

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι από αδιάφοροι έως εκνευριστικοί αλλά δεν έχει σημασία, γιατί το ίδιο ισχύει και με την πρωταγωνίστρια. Δε θα αντέξω άλλο εικοσάλεπτο με τη γκρίνια της, γι αυτό είπα να γράψω τώρα να κλείσει η υποχρέωση. Υπάρχουν τόσο ωραίες κωμωδίες, γιατί να χάνω το χρόνο μου με τις προβληματικές;