Couchpotato.gr

Μετά από μια νευρική κρίση στο χώρο της εργασίας της, η Έιμι (Λώρα Ντερν) καταφεύγει σε ένα κέντρο αποκατάστασης στη Χαβάη. Η σειρά τη συναντάει στην επιστροφή, όπου προσπαθεί να ξαναχτίσει τη ζωή της.

Είναι περίεργη επιλογή για το HBO, που δε μας έχει συνηθίσει σε αυτό το στυλ. Όπως επίσης δε μας έχει συνηθίσει σε μετριότητες. Το Enlightened είναι αντιπαθητικό.

[διάβασε περισσότερα →]

Ο Edward Kitsis και ο Adam Horowitz έγραφαν για το Lost για έξι χρόνια, και τώρα εφαρμόζουν όσα έμαθαν σε μία νέα σειρά. Το Once Upon a Time έχει φαντασία και κινείται σε δύο κόσμους. Είναι μια καλή αρχή.

Ίσως διαβάζεις τα κόμις Fables του Bill Willingham (DC Comics, στα ελληνικά κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο από τις εκδόσεις Anubis). Εκεί οι χαρακτήρες των παραμυθιών ζουν εξόριστοι στον κόσμο μας. Το ίδιο συμβαίνει και στο Once Upon a Time, με τη διαφορά ότι δε θυμούνται ποιοί είναι. Η κατάρα της κακιάς μάγισσας τους έχει εξορίσει στην μικρή πόλη Στόριμπρουκ από όπου δεν μπορούν να φύγουν. Η κόλαση είναι η δική μας πραγματικότητα, όπου δεν υπάρχει το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

[διάβασε περισσότερα →]

Προσπάθησα. Αλήθεια. Η Γουίτνι Κάμινγκζ είναι νέα, γυναίκα, κωμικός, και φέτος εκτιμήθηκε αρκετά ώστα να μην της δώσουν μία, αλλά δύο σειρές. Είναι συμπαραγωγός στο 2 Broke Girls, και επιπλέον έχει ολοδική της σειρά με το όνομά της. Είναι εμφανές από τις συνεντεύξεις της ότι δεν έχει έλλειψη αυτοπεποίθησης, όμως δυστυχώς η Whitney δεν είναι όσο αστεία νομίζει.

[διάβασε περισσότερα →]

Επειδή ούτως ή άλλως θα με πείτε προκατειλημμένη, ας το παραδεχτώ εξαρχής.

1. Δε συμφωνώ με τον Ράιαν Μέρφι. Δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας. Ούτε το Nip/Tuck άντεχα ούτε το Glee. Πιστεύω ότι έχει ταλέντο και ιδέες, αλλά καθόλου μέτρο. Δυσκολεύεται να πει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Και φαντάζομαι (δεν το ξέρω) ότι δεν είναι το καλύτερό του να ακούει συμβουλές.
2. Ο τρόμος ως είδος δε μου αρέσει, και δε βρίσκω το λόγο.

Ωστόσο το American Horror Story παρουσιάζει συμπτώματα που ακόμα και ένας φαν θα παραδεχτεί. Είναι απλά κακό.

[διάβασε περισσότερα →]

Δύο φτωχές σερβιτόρες σε diner στο Μπρούκλιν: η μια από ταπεινή οικογένεια (Κατ Ντένινγκς – Nick and Norah’s Infinite Playlist) και η άλλη πρώην πάμπλουτη (Μπεθ Μπερς) που σε μια νύχτα έχασε τα πάντα.

Για την ακρίβεια έχω δει τα τρία επεισόδια του 2 Broke Girls που έχουν προβληθεί μέχρι τώρα. Είναι η δεύτερη κωμωδία της Whitney Cummings (ναι, η πρώτη είναι το Whitney). Αν και δεν έχω τίποτα σπουδαίο να πω, είπα να το ανεβάσω το ποστ γιατί η σειρά μόλις πήρε full season pickup, οπότε τουλάχιστον θα τη γράφω στο πρόγραμμα για πολύ καιρό. Δεν είναι κακή, αλλά ούτε και καλή. Έχει γέλια κονσέρβα και χρονομετρημένες ατάκες (βαριέμαι), στερεότυπα, ρατσιστικά αστεία και πολλή κακία. Ο χαρακτήρας της Κατ Ντένινγκς από τον πολύ κυνισμό συχνά βγαίνει κακιασμένη, και είναι ενοχλητικό. Όμως ομολογώ ότι γέλασα σε μερικά σημεία, και είναι κάτι που δεν έχει γίνει με άλλη φετινή κωμωδία. Οπότε δεν μπορώ να το προτείνω, ούτε να συμβουλέψω να το αποφύγεις. Ούτε εγώ έχω αποφασίσει πως θα πορευτώ, αλλά δε με πολυνοιάζει κιόλας.

Ο στρατιώτης Νίκολας Μπρόντι (Ντέμιεν Λιούις) επιστρέφει στις ΗΠΑ μετά από οχτώ χρόνια αιχμαλωσίας στο Αφγανιστάν. Ενώ η χώρα τον υποδέχεται ως ήρωα, η αναλύτρια της CIA Κάρι Μάθισον (Κλαιρ Ντέινς) υποψιάζεται ότι είναι τρομοκράτης.

[διάβασε περισσότερα →]

Πατέρας βρίσκει προφυλακτικά στο συρτάρι κόρης. Πατέρας μετακομίζει οικογένεια από το Μανχάταν στα προάστια της  Νέας Υόρκης. Κόρη φρικάρει.

Ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα.Το Suburgatory είναι βγαλμένο από τον κόσμο του Mean Girls και του Easy A. Μεγάλες κουβέντες, το ξέρω. Είναι λιγότερο οξυδερκές από αυτά, αλλά βρίσκεται σε καλό δρόμο. Κοροιδεύει την ψευτιά των προαστίων, αλλά όχι με κακία. Η κοπελίτσα είναι κλώνος της Έμα Στόουν μέχρι το χρώμα των μαλλιών. Την έχουν κάνει έξυπνη, ώριμη και με αυτοπεποίθηση, αλλά και καλούλα. Ο Τζέρεμι Σίστο με τη φοβερή φωνή είναι πατέρας έφηβης (πάει, γεράσαμε) και ο καλύτερος γαμπρός της γειτονιάς. Και φυσικά στο ρόλο του φίλου του εμφανίζεται ο Άλαν Τούντικ, αυτή τη φορά εκτός sci-fi genre.

Θυμίζει λίγο το Awkward, για το οποίο πρέπει να γράψω κάτι τώρα που τελείωσε η πρώτη σαιζόν. Είναι και τα δύο γλυκά και ανθρώπινα, με φυσιολογικούς εφήβους. To Suburgatory είναι βέβαια πιο ήπιο και για όλη την οικογένεια. Μια χαρά.