Δε βλέπω γιατί όχι, είναι συμπαθητικό. Tαιριάζει μια χαρά στην κατηγορία «έχω κάτι στο background ενώ παίζω Angry Birds».

Πρόκειται για μια παλιομοδίτικη sitcom με δυνατό laughtrack  - όσο και αν επιμένει ότι γυρίζεται μπροστά σε ζωντανό κοινό αποκλείεται να μην το εμπλουτίζουν στο μοντάζ. Στα χνάρια του Mad About You, είναι κωμωδία σχέσεων. Η Γουίτνι και ο Άλεξ σε κάθε επεισόδιο αντιμετωπίζουν ένα εξωφρενικό πρόβλημα: Γιατί δεν παραδέχεται ο Άλεξ ότι κοίταξε την ξανθιά που πέρασε από μπροστά του; Πειράζει που δεν είναι ρομαντική η Γουίτνι; Τιμωρείς όντως τους άντρες όταν τους κρατάς μούτρα, ή μήπως βρίσκουν την ησυχία τους; Ότι κλισέ σκεφτείς, θα το κάνουν επεισόδιο.

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι από αδιάφοροι έως εκνευριστικοί αλλά δεν έχει σημασία, γιατί το ίδιο ισχύει και με την πρωταγωνίστρια. Δε θα αντέξω άλλο εικοσάλεπτο με τη γκρίνια της, γι αυτό είπα να γράψω τώρα να κλείσει η υποχρέωση. Υπάρχουν τόσο ωραίες κωμωδίες, γιατί να χάνω το χρόνο μου με τις προβληματικές;

1. Δε συμφωνώ με τον Ράιαν Μέρφι. Δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας. Ούτε το Nip/Tuck άντεχα ούτε το Glee. Πιστεύω ότι έχει ταλέντο και ιδέες, αλλά καθόλου μέτρο. Δυσκολεύεται να πει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Και φαντάζομαι (δεν το ξέρω) ότι δεν είναι το καλύτερό του να ακούει συμβουλές.
2. Ο τρόμος ως είδος δε μου αρέσει, και δε βρίσκω το λόγο.

Ωστόσο το American Horror Story παρουσιάζει συμπτώματα που ακόμα και ένας φαν θα παραδεχτεί. Είναι απλά κακό.

Η πρώτη σκηνή είναι ωραία. Έχει παιδάκια, τρομακτικό υπόγειο, νεκρά ζωάκια, και στρακαστρούκες που όταν σταματούν ξέρεις ότι κάτι πολύ κακό έχει συμβεί. Αρκετά χρόνια μετά αγοράζουν το σπίτι οι Χάρμον που θέλουν να κάνουν μια νέα αρχή μετακομίζοντας στην Καλιφόρνια. Αν και τους προειδοποιούν για το κακό mojo του σπιτιού, εκείνοι το αγοράζουν επειδή είναι φτηνό. Σιγά σιγά μαθαίνουν τι ακριβώς έχει συμβεί στους προηγούμενους ενοίκους και αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα spooky πράγματα. Η παράξενη γειτόνισσα γίνεται φορτική, και η καμαριέρα έχει διαφορετική εμφάνιση ανάλογα με το ποιος τη βλέπει. Έξυπνο αυτό το τελευταίο, αλλά είπαμε. Δε λείπουν οι καλές ιδέες.

Πρόκειται για συνονθύλευμα μικρών σκηνών με αποκλειστικό σκοπό να σοκάρουν. Δεν υπάρχει κανένας ρυθμός και καμία συνέχεια. Οι σκηνές είναι πολύ σύντομες, με μικρές κορυφώσεις, που όμως δεν πάνε πουθενά. Η επόμενη δηλαδή είναι κάτι άλλο, σε άλλο μέρος του σπιτιού, άλλη μέρα, άλλο μέλος της οικογένειας. Ό, τι να’ναι. Δεν υπάρχει συνέχεια, συνέπειες, συζήτηση για αυτό που έγινε. Ο Μπεν υποτίθεται ότι είναι ψυχολόγος αλλά δεν τον ανησυχεί που υπνοβατεί. Η κόρη της οικογένειας χαρακώνεται και κανείς δεν προβληματίζεται. Πιάνει τον πατέρα της να ερωτοτροπεί με την ηλικιωμένη καμαριέρα και δε γίνεται τίποτα. Οι πιο ενοχλητικές σκηνές ήταν με τον ασθενή του Μπεν, που αποτελείται από κοφτά καρέ, φτηνό τέχνασμα για να δείξουν τη διαταραγμένη του προσωπικότητα.

Οι ηθοποιοί προσπαθούν, αλλά ο καθένας παίζει σε διαφορετικό έργο. Η Κόνι Μπρίτον προσπαθεί να βγάλει το δράμα που περνάει η ηρωίδα της, χωρίς καμία βοήθεια. Ο Ντίλαν Μακντέρμοντ είτε είναι γυμνός είτε φοράει το καπέλο της Τίμονι στο Prime Suspect. Η κοπελίτσα είναι η αδερφή της Βέρα Φαρμίγκα και θα μου άρεσε πολύ στο Girl, Interrupted.

Συμπέρασμα; Μεγάλη βλακεία το American Horror Story.

• Το καλύτερο σχόλιο που διάβασα ήταν ότι ο τύπος με την σκούρα ολόσωμη στολή ήταν το Greendale human being.
• Τα αγοράκια της αρχής να δεις που είναι του γένους Weesley.

Για την ακρίβεια έχω δει τα τρία επεισόδια του 2 Broke Girls που έχουν προβληθεί μέχρι τώρα. Είναι η δεύτερη κωμωδία της Whitney Cummings (ναι, η πρώτη είναι το Whitney). Αν και δεν έχω τίποτα σπουδαίο να πω, είπα να το ανεβάσω το ποστ γιατί η σειρά μόλις πήρε full season pickup, οπότε τουλάχιστον θα τη γράφω στο πρόγραμμα για πολύ καιρό. Δεν είναι κακή, αλλά ούτε και καλή. Έχει γέλια κονσέρβα και χρονομετρημένες ατάκες (βαριέμαι), στερεότυπα, ρατσιστικά αστεία και πολλή κακία. Ο χαρακτήρας της Κατ Ντένινγκς από τον πολύ κυνισμό συχνά βγαίνει κακιασμένη, και είναι ενοχλητικό. Όμως ομολογώ ότι γέλασα σε μερικά σημεία, και είναι κάτι που δεν έχει γίνει με άλλη φετινή κωμωδία. Οπότε δεν μπορώ να το προτείνω, ούτε να συμβουλέψω να το αποφύγεις. Ούτε εγώ έχω αποφασίσει πως θα πορευτώ, αλλά δε με πολυνοιάζει κιόλας.

Η Ντέινς επιστρέφει στην τηλεόραση για πρώτη φορά μετά το My So Called Life σε ένα ρόλο που θα της χαρίσει πολλά βραβεία. Παλεύει με προσωπικούς της δαίμονες, και ταυτόχρονα ενδιαφέρεται πάρα πολύ για τη δουλειά της. Υπάρχει ένας κλασσικός χαρακτήρας στις ταινίες, εκείνος που δρα στα περιθώρια, είναι απείθαρχος και δεν ακολουθεί τις διαδικασίες. Είναι ο αντιπαθής πρωταγωνιστής που τελικά βρίσκεται να έχει δίκιο και αυτό συγχωρεί τα πάντα. Η Κάρι είναι κάτι τέτοιο, αλλά πολύ συγκεκριμένα ορισμένο. Μέσα στην πρώτη ώρα καταλήγεις να την καταλάβεις. Τον αγώνα που κάνει κάθε μέρα και το πάθος που δεν μπορεί να τιθασεύσει. Είναι όλο ένστικτο.

Από την άλλη μεριά ο Λιούις παίζει με τις σιωπές. Δε θα είχαμε ιδέα τι περνάει από το μυαλό του αν δεν υπήρχαν κάποια φλασμπακ. Και τελειώνοντας το επεισόδιο έχουμε πάρει μια ιδέα του τι πέρασε. Ίσως βιαστούμε να τον κρίνουμε κιόλας. Όμως σίγουρα θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς είναι η επανένταξη ενός ανθρώπου στην παλιά του ζωή μετά από οχτώ ολόκληρα χρόνια, και μάλιστα τόσο ασύλληπτα δύσκολα. Η Μορένα Μπακαρίν στο ρόλο της συζύγου του αναλαμβάνει το μεγαλύτερο βάρος της έκφρασης αυτών των συναισθημάτων, και είναι έξοχη.

Το Homeland είναι άρτιο από όλες τις απόψεις. Αυτό που εκτίμησα ιδιαίτερα είναι ότι φαίνεται να έχει να διανύσει μεγάλη διαδρομή, και δεν έχει σκοπό να μας κουράσει με μυστήρια που θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το τέλος για να αποκαλύφθούν. Ήδη στο πρώτο επεισόδιο μάθαμε πολλά, και σίγουρα θα αλλάξουμε πολλές φορές γνώμη για τους ήρωες και τις επιλογές τους. Αν και εμπλέκονται συνελεστές του 24, φαίνεται να αντιμετωπίζει την τρομοκρατία με έναν νέο και ενδιαφέροντα τρόπο, που σε καθηλώνει.

Το παρελθόν των δύο ανδρών είναι κάτι που σίγουρα θα απασχολήσει τη σειρά, και έχει κάποιο ενδιαφέρον. Ήδη έχουμε μάθει ότι και οι δύο θεωρούνται νεκροί από το κράτος, ενώ έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους, πιθανόν από δική τους αβλεψία. Χρησιμοποιούν την υπόθεση-της-ημέρας για εξιλέωση. Η υπόθεση του πρώτου επεισοδίου δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Χρησιμεύει μόνο για να παρουσιάσει τον Ρις ως πολεμική μηχανή, με εξαιρετικό σημάδι κατά προτίμηση στα γόνατα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να προσεχθεί, γιατί πλέον όσοι παρακολουθούν αστυνομικές σειρές ξέρουν τα κόλπα και ψάχνουν κάτι το διαφορετικό. Ο Νόλαν σίγουρα μπορεί να το γράψει, τώρα το ερώτημα είναι αν θα το κάνει.

Πιθανολογώ ότι η σειρά θα εξελιχθεί σε κάτι άλλο, γιατί αν μείνει στο μυστήριο της εβδομάδας δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Η σειρά όπως είναι τώρα δε με ενδιαφέρει. Μένει στα υπόψιν για αργότερα.