Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

9·Μαρ·2009 Από το παρελθόν: Buffy the Vampire Slayer 2oς κύκλος

Είναι αξιοθαύμαστο το πόσο βελτιωμένος είναι ο δεύτερος κύκλος. Αν ήταν στο χέρι μου, μετά το ναυάγιο του πρώτου κύκλου η Buffy θα είχε ακυρωθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Όμως επέστρεψε πιο δυνατή σε όλους τους τομείς. Όλοι ανεξαιρέτως οι χαρακτήρες έγιναν τρισδυάστατοι και αναπτύχθηκαν, οι μάχες έγιναν πιο δύσκολες, οι ιδέες πιο πολύπλοκες και το γράψιμο πιο κοφτό και έξυπνο.

Στη συνέχεια θα μιλήσω πιο λεπτομερώς για τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σαιζόν: όποιος δεν την έχει παρακολουθήσει διαβάζει με δική του ευθύνη.

Με τον μάστερ εξουδετερωμένο, έχουμε καινούριους κακούς στο προσκήνιο. Έρχονται στην πόλη ο Σπάικ και η Ντρουσίλα, που σκοτώνουν τον Ανόιντεντ και καταλαμβάνουν τα ηνία της κοινωνίας των βρικολάκων. Ο Σπάικ είναι ο μαθητευόμενος του Άντζελους, αδίστακτος δολοφόνος και εξολοθρευτής των δύο προηγούμενων σφαγιαστών. Είναι άγγλος, οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και αιώνια ερωτευμένος με την Ντρουσίλα. Τη φωνάζει pet και ο πρώτος του στόχος είναι να την κάνει καλά και τα καταφέρνει στο 2×09 “What’s my line”, με κόστος στη δική του υγεία. Στο δεύτερο μισό της σαιζόν ανατρέπονται οι ρόλοι, και ανγκάζεται να υπομείνει τον εξευτελισμό του Άντζελους και τη φροντίδα της δυνατής πλέον Ντρουσίλα. Στο 2×22 “Becoming part 2” συνεργάζεται με τη Μπάφι για να νικήσουν τον Άντζελους και να αποτρέψουν το-τέλος-του-κόσμου.

Η Ντρουσίλα είναι εντελώς τρελλή και κατά συνέπεια απρόβλεπτη. Πιο πολύ ενδιαφέρον από την ίδια έχει την ιστορία της: πριν από διακόσια χρόνια ο Άντζελους σκότωσε όλους τους οικείους της, και όταν την αποτρέλλανε την έκανε βρικόλακα. Για εκδίκηση οι τσιγγάνοι του έκαναν τα γνωστά μάγια που του έδωσαν ψυχή για να βασανίζεται από τις τύψεις για πάντα, κι έτσι γεννήθηκε ο Έιντζελ.

Το πρώτο μισό της σαιζόν είναι αφιερωμένο στη σχέση της Μπάφι με τον Έιντζελ. Ο δεσμός τους δυναμώνει μέρα με τη μέρα, και στο 2×13 “Surprise” κάνουν έρωτα για πρώτη φορά, με τραγικές συνέπειες. Ο Έιντζελ αισθάνεται ευτυχισμένος για πρώτη φορά, γεγονός που λύνει τα μάγεια. Χάνει την ψυχή του και πάλι, και επιστρέφει ο Άντζελους. Για την υπόλοιπη σαιζόν παίζει με την Μπάφι. Της αφήσει σημειώματα, απειλεί τους φίλους και τη μητέρα της, και σκοτώνει την κυρία Κάλενταρ (2×17 “Passion”) επειδή προσπαθούσε να επαναφέρει την κατάρα.

Η ίδια η Μπάφι αναγκάζεται να μεγαλώσει απότομα αυτό το χρόνο. Στο 2×01 “When she was bad” βασανίζεται ακόμα από τη μάχη με τον μάστερ και τα βάζει με τους κοντινούς της ανθρώπους, όμως μαθαίνει ότι εκείνοι θα είναι κοντά της πάντα, και ότι πρέπει να τους προσέχει. Βιώνει την αγάπη (2×13 “Surprise”) και την απόρριψη (2×14 “Innocence”) με τον χειρότερο τρόπο. Νιώθει υπεύθυνη για ότι έγινε και αφήνει τον εαυτό της να βυθιστεί στη θλίψη. Τις πρώτες φορές που αντιμετωπίζει τον Άντζελους δεν είναι έτοιμη. Η οργή και η θλίψη την μπλοκάρουν, και αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο 2×19 “I only have eyes for you”, όπου μαθαίνει τη συγχώρεση. Καταφέρνει να συγχωρήσει τον εαυτό της και να προχωρήσει. Όλα αυτα την προετοιμάζουν για την υπέρτατη θυσία του 2×22 “Becoming part 2”, στο εξόχως αναπάντεχο φινάλε της σαιζόν.

Και οι υπόλοιποι βασικοί χαρακτήρες προχώρησαν πολύ κατά τη διάρκεια της σαιζόν. Η Γουίλοου έβρισκε όλο και περισσότερο τον εαυτό της. Εκτός από το να είναι καλή φίλη και αξιόπιστη βοηθός, μαθαίνει να λέει τη γνώμη της και να παίρνει πρωτοβουλίες . Παίρνει απόφαση ότι ο Ζάντερ δεν τη βλέπει σαν κάτι περισσότερο από φίλη. Η απόρριψη της ανοίγει τα μάτια σε μια νέα γνωριμία, τον Οζ (2×15 Phases) που τυχαίνει να είναι λυκάνθρωπος. H αυτοπεποίθηση της ανεβαίνει ακόμα περισσότερο από την ευκαιρία που της δίνεται να διδάξει την τάξη της κυρίας Κάλενταρ. Στην αρχή είναι φοβισμένη, όμως όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτει ότι είναι καλή και τα παιδιά την ακούνε. Αυτή της η απασχόληση την εισήγαγε και στα μάγεια της δασκάλας, με αποκορύφωμα την κατάρα του Άντζελους στο φινάλε.

Ο Ζάντερ είναι η ίδιος Ζάντερ, μόνο με απείρως πιο έξυπνες ατάκες. (πχ “Man, Buffy. My whole life just flashed before my eyes… I’ve got to get me a life.” στο 2×18 “Killed by death”). Ξεκολλάει από την Μπάφι και συμπεριφέρεται περισσότερο σαν αδερφός, ενώ τα φτιάχνει με την Κορντίλια από το 2×10 “What’s My Line? Part 2” και πέρα, σε μια περίεργη σχέση αλλά όχι απίστευτη. Ίσως η Κορντίλια είναι εκείνη που μεγαλώνει περίσσότερο από όλους: Υπερασπίζεται τον Ζάντερ στις φίλες της (2×16 “Bewitched, Bothered, and Bewildered”) και γίνεται μέλος της ομάδας περισσότερο κάθε μέρα. Στις σκηνές του νοσοκομείου στο φινάλε φαίνεται πόσο ενδιαφέρεται για τη Γουίλοου και τον Ζάντερ, χαμηλώνει τους τόνους και βοηθάει όπως μπορεί. Ακόμα και ο Τζάιλς βρίσκει την αγάπη και τη χάνει πολύ γρήγορα. Φαίνεται ότι στον κόσμο του Τζος Γουίντον κανείς δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος, και κανείς δεν είναι ασφαλής.

Παρά την προφανή βελτίωση όμως υπάρχουν και τα επεισόδια που δε λειτουργούν καθόλου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλα είναι standalone: το 2×02 “Some Assembly Required”, το 2×11 “Ted”, το 2×12 “Bad Eggs” και το 2×16 “Bewitched, Bothered and Bewildered” δεν ανεβαίνουν στο επίπεδο των υπόλοιπων. Βάζω και το 2×20 “Go Fish” στη ίδια κατηγορία, αν και παίζει και ο Γουέντγουορθ Μίλερ (προ Prison Break)

Υπάρχει συνήθως μια στιγμή, μια ατάκα, μια ιστορία ή μια σκηνή που αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις μια σειρά. Δεν είναι πάντα εύκολο να την ξεχωρίσεις. Γι μένα μια σκηνή της δεύτερης σαιζόν του Buffy the Vampire Slayer μου έδειξε τι είναι αυτή η σειρά. Στο επεισόδιο 2×15 “Phases” υπάρχει το μυστήριο ποιος είναι ο λυκάνθρωπος. Έχει προηγηθεί η σκηνή όπου είναι όλα τα παιδιά στο γυμναστήριο και ένας Λάρι λέει ότι τις προάλλες τον δάγκωσε ένας σκύλος και έκανε 39 ράμματα (οπότε αυτόματα υποθέτουμε ότι είναι αυτός) και ο Οζ ακολουθεί με ένα αστείο, ότι ξέρω το συναίσθημα, κι εμένα με δάγκωσε το ξαδερφάκι μου που μόλις έβγαλε δόντια γιατί δεν του αρέσει να τον γαργαλάνε. Λίγες σκηνές αργότερα ξυπνάει κάπου που δε θυμάται πως βρέθηκε εκεί και αρχίζει να αναρωτιέται. Στο σαλόνι του σπιτιού του, παίρνει τηλέφωνο τη θεία του. Αυτή είναι η στιγμή.

Aunt Maureen. Hey, it’s me. Um, what? Oh! It’s, uh… actually it’s healing okay. That’s pretty much the reason I called. Um, I wanted to ask you something. Is Jordy a werewolf? Uh-huh. And how long has that been going on? Uh-huh. What? No, no reason. Um… Thanks. Yeah, love to Uncle Ken.

Εξακολουθεί να με ενοχλεί το κάστινγκ της Σάρα Μισέλ Γκέλαρ ως Μπάφι, θεωρώ ότι αρκετές σκηνές τις χάλασε. Δεν είναι τυχαίο ότι στο άκουσμα της δολοφονίας της κυρίας Κάλενταρ δεν την έβαλαν να κάνει τίποτα, ενώ έδωσαν στην Άλισον Χάνιγκαν τη δύσκολη αντίδραση του πόνου και της απόγνωσης, επειδή μόνο εκείνη μπορούσε να ανταποκριθεί. Αντίθετα, ο Ντέιβιντ Μπορεάναζ κατάφερε να είναι άλλος άνθρωπος ως Έιντζελ και Άντζελους, εξίσου καλός και στους δύο ρόλους. Ίσως ακόμα καλύτερος ως κακός.

Αυτά για την ώρα. Θα επανέλθω με τις εντυπώσεις μου από την τρίτη σαιζόν, που ελπίζω να είναι εξίσου διασκεδαστική.


Tags: Buffy the Vampire Slayer · Κριτική, Σχόλια: Καθόλου σχόλια


Καθόλου σχόλια μέχρι τώρα

  • Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια...
    Συμπληρώστε την παρακατω φόρμα για να αποστείλετε ένα.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>