Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

26·Μαΐ·2009 Από το παρελθόν: Buffy the Vampire Slayer 6ος κύκλος

Aυτό το ποστ συζητάει θέματα του έκτου κύκλου του Buffy the Vampire Slayer. Όποιος δεν τον έχει παρακολουθήσει συνεχίζει την ανάγνωση με δική του ευθύνη.

Ας ξεκινήσω θετικά. Η έκτη σαιζόν είναι το σπίτι του Once More with Feeling, του επεισοδίου μιούζικαλ και προπομπού του Dr. Horrible. Ο τρομερός Τζος είχε πάντα στο μυαλό να κάνει κάτι τέτοιο. Μια βραδιά στο σπίτι του βγήκαν οι κιθάρες και διαπίστωσε ότι είχε στο δυναμικό του φωνές που μπορούσαν να ανταποκριθούν. Ο Τόνι Χεντ και ο Τζέιμς Μάρστερς είχαν ήδη δισκογραφία, η Μισέλ Τράχτενμπεργκ ήταν χορεύτρια, και οι υπόλοιποι δεν ήταν τελείως χάλια (στα έξτρας του DVD η Άλισον Χάνιγκαν παραδέχεται ότι αν ήξερε τις δυνατότητες της τεχνολογίας δε θα φοβόταν τόσο).

Tο Once More with Feeling όμως δεν έμεινε στη ιστορία μόνο για τα τραγούδια του. Χρησιμοποιούνται ως όχημα για να ειπωθούν αλήθειες που πυροδοτούν τις εξελίξεις. Ο Τζάιλς διαπιστώνει ότι κρατάει την Μπάφι πίσω και δεν την βοηθάει να αναλάβει τις ευθύνες της: στο επόμενο επειδόδιο φεύγει για την Αγγλία. Ο Ζάντερ και η Άνια εκφράζουν για πρώτη φορά τις αμφιβολίες τους για τον γάμο, που θα εξερευνηθούν περισσότερο στο Hell’s Bells. Η Τάρα τραγουδάει την αγάπη της για τη Γουίλοου, και κάνει τον επικείμενο χωρισμό ακόμη πιο δύσκολο για ‘κείνη. Και φυσικά η Μπάφι αποκαλύπτει πόσο δύσκολο της είναι να βρίσκει λόγο να ξυπνάει κάθε μέρα και πόσο απομονωμένη νιώθει από τους φίλους της. Το φιλί που μοιράζεται στο τέλος με τον Σπάικ σηματοδοτεί την έναρξη μιας σχέσης που θα παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή της.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Είχαμε αφήσει την Μπάφι νεκρή. Η Scooby gang συνεχίζει το έγο της με τη βοήθεια του Σπάικ και του ρομποτ-Μπάφι, ώστε να μαθεύτεί στον υπόκοσμο (στην κυριολεξία) ότι η slayer απέθανε, ζήτω η slayer. Η Γουίλοου μπλέκει με προχωρημένα μάγια και την επαναφέρει στη ζωή, μόνο που δεν είναι ακριβώς η ίδια. Όχι ότι είναι ζόμπι ή κάτι τέτοιο, απλά είναι πολύ λυπημένη.  Αργότερα μαθαίνουμε ότι βρισκόταν στον παράδεισο, και ήταν ευτυχισμένη.

Ακολουθεί μια ολόκληρη σαιζόν με την πρωταγωνίστρια μας να παλεύει να ξαναβρει τον εαυτό της. Η Μπάφι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και αναγκάζεται να δουλέψει σε φαστφουντάδικο (το Doublemeat Palace θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για το χειρότερο επεισόδιο της σειράς). Η Μπάφι μπαίνει σε μια άρρωστη σχέση με τον Σπάικ. Είναι αδιάφορη. Περνάει μέρες υπερβολικής ευθυμίας και άλλες ακραίας απομόνωσης. Η Μπάφι έχει κατάθλιψη.

Είναι και που δεν έχει τον μεγάλο “κακό” να την απασχολεί. Τρεις παλιοί συμμαθητές της, ο Γουόρεν, ο Τζόναθαν και ο Άντριου ενώνουν τα μυαλά τους και χρησιμοποιούν τεχνολογία, μαγεία και όποιους δαίμονες μπορούν να επηρεάσουν, με σκοπό να κατακτήσουν τον κόσμο. Είναι τρία χαμένα, χωρίς ζωή, που σιγά σιγά η Μπάφι τους γίνεται έμμονη ιδέα. Ο κίνδυνος δεν μοιάζει μεγάλος, και έχει περισσότερο τη λειτουργία της κωμικής νότας.

Η έλλειψη της απειλής είναι για μένα μεγάλο πρόβλημα. Βέβαια ήταν συνειδητή επιλογή των δημιουργών, για να τονίσουν το ρεαλισμό. Καθώς μεγαλώνουν οι ήρωες μας, περιορίζεται το παραμύθι και οι μεταφορές, και βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι. Το ίδιο θέμα πραγματεύονται ξεκάθαρα και σε ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σαιζόν, το Normal Again. Εκεί η συνείδηση της Μπάφι μεταπηδά μεταξύ της πραγματικότητας που ξέρουμε και μιας άλλης, όπου βρίσκεται σε ψυχιατρική κλινική, οι γονείς της είναι ζωντανοί και μαζί, η Ντον δεν υπάρχει, και όλη η άλλη διάσταση είναι δημιούργημα της φαντασίας της. Ο γιατρός επιχειρηματολογεί ότι

You used to create all these grand villains to battle against. Now what is it? Just ordinary students you went to highschool with. No Gods or monsters, just three pathetic little men who like playing with toys.

Είναι αυτά τα θλιβερά ανθρωπάκια που κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά, και μάλιστα με τον λιγότερο μυστικιστικό τρόπο. Ο Γουόρεν πυροβολεί την Μπάφι και μια σφαίρα εξοστρακίζεται και σκοτώνει την Τάρα, γεγονός που σηματοδοτεί την τελική κορύφωση. Τελικά ο κόσμος δε θα κινδυνεύσει από τα τρία νερντς, αλλά από την οργισμένη μάγισσα.

evil-willow

Η Γουίλοου είχε περάσει τη δική της δοκιμασία αυτή τη χρονιά. Εθίστηκε στη μαγεία και αναγκάστηκε να την εγκατάλείψει για να μη χάσει τον εαυτό της (και την Τάρα).  Ο τραγικός θάνατος την έσπρωξε στα άκρα, έχασε τον έλεγχο και έγινε dark willow, με μαύρα μαλλιά και φλέβες. Και ποιός ήταν εκεί να τη σταματήσει; Ο Ζάντερ, με τον πιο γελοίο μονόλογο της σειράς για το κίτρινο κραγιόνι και πόσο την αγαπάει και θα την αγαπάει ακόμα και αν καταστρέψει τον κόσμο.

Ο Ζάντερ είναι ο μοναδικός που αρνείται να μεγαλώσει. Είχε πολλές ευκαιρίες, ακόμα και ολόκληρα επεισόδια αφιερωμένα στον ενήλικα που κρύβει μέσα του και την αυτοπεποίθηση που του λείπει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το Zeppo (3×13) και το The Replacement (5×03). Όμως δεν εκμεταλλεύεται αυτές τις ευκαιρίες, και παραμένει ανώριμος. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί άφησε την Άνια “στα σκαλιά της εκκλησίας”. Η επίσημη δικαιολογία είναι “για να μην καταλήξει σαν του γονείς του”. Δεν είναι λόγος αυτός.

Άφησα για τελευταίο τον Σπάικ. Έχω μεγάλο πρόβλημα με την κακοποίηση αυτού του χαρακτήρα. Είναι προφανές ότι ο κόσμος θέλει Σπάικ, και καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια να τον κρατήσουν στην πρώτη γραμμή. Όμως με τι κόστος; Είναι ένας κακός με καρδιά, διαλέγει μια γυναίκα και την ακολουθεί σαν σκυλάκι, την κάνει τη ζωή του ολόκληρη. Και ενίοτε προσπαθεί να τη βιάσει, ή να τη σκοτώσει, για να μην ξεχνάμε ότι είναι κακός.

Everything always used to be so clear. Slayer, vampire! Vampire kills slayer, sucks her dry, picks his teeth with her bones … But with Buffy… it isn’t supposed to be this way! It won’t let me be a monster. And I can’t be a man. I’m nothing.

Δε θα μπω καν στον κόπο να σχολιάσω την πρώτη ερωτική σκηνή του Σπάικ με την Μπάφι, με το κτήριο να καταρρέει γύρω τους σαν τον κόσμο της Μπάφι, σε περίπτωση που δεν κατάλαβες. Οι επόμενες ήταν σημαντικά καλύτερες.

Το συμπέρασμα είναι ότι δε μιλάμε για την καλύτερη σαιζόν της Buffy, η η πέμπτη μου άρεσε πολύ περισσότερο. Είναι πιο σκοτεινή, αφού και οι δύο μεγάλες ιστορίες είναι βαριές (κατάθλιψη-εξάρτηση) όμως δεν είναι αυτό το πρόβλημα μου. Σε περίπτωση που δεν το έκανα αρκετά ξεκάθαρο, έχω πρόβλημα με το evil trio, τον τρόπο που νικήθηκε η evil Willow, και τον Σπάικ (προφανώς όχι με τον Τζέιμς Μάρστερς, που είναι εξαιρετικός ηθοποιός και το παλεύει καλά με έναν χαρακτήρα ότι να’ναι).


Tags: Buffy the Vampire Slayer · βίντεο · Κριτική, Σχόλια: 1 Σχόλιο


1 Σχόλιο μέχρι τώρα

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>