Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

4·Αυγ·2009 Dollhouse 1×13 “Epitaph One”

Αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν ένα ανεξάρτητο low-budget επεισόδιο χωρίς μεγάλη σύνδεση με την κυρίως υπόθεση, μόνο και μόνο για να συμπληρωθεί το πακετάκι των 13 που είναι καλύτερο για το μάρκετινγκ, κατέληξε να είναι το σημαντικότερο από όλα. Υπάρχει στο DVD της Season 1.

dollhouse-1x13

Βρισκόμαστε στο έτος 2019, σε ένα χαοτικό Λος Άντζελες. Η τεχνολογία του Dollhouse έχει διαρρεύσει, είναι πλέον εφικτή η εντύπωση μέσω τηλεφώνου, και κάπως έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος μεταξύ όσων έχουν υποστεί τη διαδικασία και των υπόλοιπων, των actuals. Μια ομάδα νεαρών actuals (ανάμεσα τους και η Φελίσια Ντέι!) ανακαλύπτει τις εγκαταστάσεις του Dollhouse και χρησιμοποιεί την καρέκλα για να ανακαλύψει ποια γεγονότα του παρελθόντος οδήγησαν στο σήμερα.

Στο πρώτο φλασμπακ η Ντεγουίτ ψήνει έναν υποψήφιο πελάτη. Στο δεύτερο βλέπουμε την πρώτη μέρα του Τόφερ στη δουλειά. Μετά αρχίζουν τα γεγονότα που τοποθετούνται χρονικά μετά από την κανονική ροή της σειράς. Ο Μπάλαρντ είναι ο handler της Έκο. Η Έκο έχει βρει τον τρόπο να μη χάνει τον εαυτό της στη διαδικασία της εντύπωσης, αυτό όμως της προκαλεί φοβερούς πονοκεφάλους. Αργότερα οι actives έχουν ξαναβρεί τις προσωπικότητες τους και η Κάρολαϊν έρχεται να τους οδηγήσει στο άσυλο, μια τοποθεσία μακριά από την τεχνολογία, όπου θα είναι ασφαλείς χάρη στον Άλφα.

Οι νέοι πρωταγωνιστές τα μαθαίνουν όλα αυτά και πιστεύουν ότι το άσυλο δεν είναι μόνο φήμη. Εντυπώνουν στο ήδη κατεστραμμένο κοριτσάκι της παρέας την προσωπικότητα της Κάρολαϊν, και εκείνη ξεκινάει να τους οδηγήσει. Οι εντυπωμένοι έχουν ήδη φτάσει στο Dollhouse, και η Ουίσκι μένει πίσω, ελευθερώνει ένα δηλητήριο στον αέρα, και θυσιάζεται κι εκείνη.

Πάνω στο γραφείο της Ντεγουίτ του 2019, η εικόνα της καταστροφής ολοκληρώνεται. Η πόλη από ψηλά μοιάζει ερηπωμένη ολοσχερώς, ενώ ένας πίνακας στον τοίχο έχει τις φωτογραφίες των actives, για να μην ξεχαστουν. Η Κάρολαϊν παίρνει στα χέρια της τη φωτογραφία της και λέει “ελπίζω να με βρω ζωντανή”.

Το Epitaph One είναι σκοτεινό και αποκαλυπτικό με έναν τρόπο που σε στοιχειώνει. Είναι όντως αυτό το μέλλον που μας περιμένει; Ο Τζος Γουίντον λέει ναι, αλλά με ορισμένες επιφυλάξεις. Αυτά που είδαμε είναι αναμνήσεις, μπορεί να μην έγιναν ανριβώς έτσι τα πράγματα. Και, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει η συνέχεια, τώρα που είδαμε που θα καταλήξουμε; Μπορεί να είναι ακριβώς ότι μας χρειαζόνταν (βλ. Lost). Σε εμένα τουλάχιστον, το Epitaph One έδωσε μεγάλη όρεξη να συνεχίσω να παρακολουθώ Dollhouse season 2. Ραντεβού στις 25 του Σεπτέμβρη.


Tags: Dollhouse · Κριτική, Σχόλια: Καθόλου σχόλια


Καθόλου σχόλια μέχρι τώρα

  • Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια...
    Συμπληρώστε την παρακατω φόρμα για να αποστείλετε ένα.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>