Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

3·Μαΐ·2010 Είδα τον πιλότο: Happy Town

Το Χάπλιν είναι μια μικρή πόλη με φιλικούς κατοίκους και ειδυλλιακό τοπίο. Ακόμα και ο αέρας μυρίζει ωραία εξαιτίας του εργοστασίου άρτου που συντηρεί την τοπική κοινωνία. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Πριν από πέντε χρόνια η πόλη είχε συγκλονιστεί από τη μυστήρια εξαφάνιση μιας σειράς ανθρώπων. Ο θρύλος λέει ότι ήταν υπεύθυνος ο “μάγος”, που κανείς δεν ξέρει ποιος είναι. Ένα βίαιο έγκλημα ξυπνάει τις μνήμες και ταράζει την ηρεμία της ευτυχισμένης πόλης.

happy-town

Είναι μια σειρά μυστηρίου, που θα διαρκέσει μόλις οχτώ επεισόδια, στη διάρκεια των οποίων θα λυθεί το βασικο ερώτημα, αν και οι executive producers θα ήθελαν να επιστρέψουν του χρόνου. Κρίνοντας από το βιογραφικό τους (Life on Mars, October Road) και τον πιλότο, δεν το βλέπω.

Με ενόχλησαν διάφορα πράγματα. Καταρχήν οι χαρακτήρες θεωρούν απαραίτητο να συστήνονται στην κάμερα και να μας λένε την ιστορία τους σε λιγότερους από 140 χαρακτήρες. Και εντάξει όταν υπάρχει αφορμή, όπως με την νέα κοπέλα που φτάνει στην πόλη και η σπιτονοικοκυρά της λέει πέντε πράγματα. Όταν όμως ο χαρακτήρας του Τζεφ Σταλτς λέει την ιστορία της οικογένειας του στην ίδια του την κόρη τρώγοντας πρωινό, τότε είναι απλά τεμπέλικο γράψιμο. Γενικά σε παίρνουν απ’το χεράκι και σου εξηγούν τα πάντα. Αυτός είναι ο μυστηριώδης ξένος, ο άλλος είναι ο ισχυρός άντρας της πόλης κτλ.

Ύστερα ακούγονται ατάκες όπως “Απαγορεύεται να ανέβεις στον τρίτο όροφο”, ή οι ασυναρτησίες που λέει ο σερίφης (ο Mr. Friendly του Lost). Και φυσικά η οικονομία μιας μικρής επαρχιακής πόλης αντέχει την ύπαρξη ενός μαγαζιού με κινηματογραφικά memorabilia, και ενός άλλου που θα πουλάει αποκλειστικά χειροποίητα κεριά.

Αυτό που με χάλασε περισσότερο ήταν το ερασιτεχνικό μοντάζ στην πρώτη σκηνή της δολοφονίας. Είναι ένας τύπος στην καρέκλα που κλαίει και λέει φωνάζει “Εντάξει, θα σου πω ότι ξέρω, μόνο πάρε το όπλο απ’το πρόσωπό μου”. Λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα δύο φορές με τον ίδιο τρόπο. Προφανώς αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν και τις δύο λήψεις, και το αποτέλεσμα είναι πολύ παράξενο.

Στα θετικά είναι οι καλοί ηθοποιοί. Λατρεύω την Έιμι Άκερ και τον Στίβεν Γουέμπερ, αλλά και γενικά έχουν καταφέρει να μαζέψουν κόσμο σαν τον Σαμ Νιλ. Και η ιδέα του μυστηρίου περιορισμένης χρονικής διάρκειας μου αρέσει. Γι αυτό και ομολογώ ότι είχα δει ολόκληρο το Harper’s Island. Όμως το Happy Town δε μου κίνησε το ενδιαφέρον για να το ακολουθήσω, έστω και σε μόλις 8 επεισόδια.


Tags: Είδα τον πιλότο, Σχόλια: 1 Σχόλιο


1 Σχόλιο μέχρι τώρα

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>