Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

26·Μαΐ·2010 Saturday Night Live 35×22 “Alec Baldwin / Tom Petty and the Heartbreakers”

Το προηγούμενο επεισόδιο είχε περισσότερο αίσθηση season finale, ενω αυτό σήμανε την ισοφάριση του Άλεκ Μπόλντγουιν στο ρεκόρ που κατέχει ο Στιβ Μάρτιν με τις περισσότερες παρουσιάσεις του SNL. Δεν είναι και λίγες οι 15 εμφανίσεις. Σίγουρα έχει εμφανιστεί σε περισσότερα σκετς από ορισμένα μέλη του καστ.

snl-35x22

Επειδή ψιλοάργησα να δω το επεισόδιο και το είδα με κέφι, θα μείνω μόνο σε όσα μου άρεσαν. Το cold open ας πούμε ήταν από τα καλά, σύντομο και to the point.

Ο Μπόμπ Μόιναχαν είναι μεγάλο ταλέντο, και θέλω πολύ να τον δω σε περισσότερα πράγματα. Επέστρεψε στο Weekend Update ως Snookie και έσκισε. (To MTV δείχνει το Jersey Shore τις Τετάρτες – όχι ότι το προτείνω) Σε αγαπημένο αποδεικνύεται και ο Στεφόν του Χέιντερ. Το στήσιμο του και οι απίστευτες περιγραφές των κλαμπ της πόλης δεν παίζονται. Ο Άρμισεν με τη Γουίγκ ως μουσικό ντουέτο δεν είχαν την καλύτερη τους βραδιά, συνήθως με κάνουν να γελάσω.

Το Gram Lapton Timecrowave βασιζόταν σε εξαιρετική ιδέα, και η εκτέλεση δεν απογοήτευσε. Συμπαθητικό και το Scout Sniper School (φωτό), που υπήρξε μόνο και μόνο για να κυλιέται ο Μπόλντγουιν στο γρασίδι. Απλά πράγματα. Εξίσου απλό ήταν και το Hudson Valley Swim Team, όπου ο Μπόλντγουιν με ξανθιά περούκα έδινε βραβεία προσβάλοντας ολόκληρο το καστ.

Η Νασίμ Πεδράντ κάτι προσπαθεί να κάνει με τους χαρακτήρες που δοκιμάζει. Την πιστεύω σε όλες τις ηλικίες, και το Birthday Cookout έχει τις προδιαγραφές να γίνει κάτι καλό.  Από τις τρεις κοπέλες την έχω ξεχωρίσει.

Τελευταία κάνουν πολλές αναφορές στην Ελλάδα, με τελευταία τον Μπόλντγουιν ως Κώστα, σγουρομάλλη μεσήλικα ερωτύλο που συνοδεύει τον Κίναν στο Grady Wilson Love DVD.

Έτσι έλαβε τέλος και αυτή η σαιζόν του Saturday Night Live. Χωρίς εκλογές, και με τον Ομπάμα να μην προσφέρει πολλές ευκαιρίες για σάτιρα, αντιμετώπισαν προβληματάκια στο υλικό. Πέρασαν και κάποιοι παρουσιαστές που δεν είχαν καμια δουλειά σε αυτή τη σκηνή, και εξέθεσαν εαυτόν (βλέπε Τζάνουαρι Τζόουνς). Όμως τελικά το SNL έχει ένα χαρισματικό καστ (αν και η Πόλερ λείπει πολύ), που μας κάνει να επιστρέφουμε κάθε βδομάδα.

Το αγαπημένο μου season finale εξακολουθεί να είναι το περσινό, με τον Γουιλ Φέρελ να τραγουδάει Goodbye Saigon με εκλεκτούς φίλους. Enjoy, και καλό καλοκαίρι στα παιδιά.


Tags: Saturday Night Live · Κριτική, Σχόλια: Καθόλου σχόλια


Καθόλου σχόλια μέχρι τώρα

  • Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια...
    Συμπληρώστε την παρακατω φόρμα για να αποστείλετε ένα.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>