Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

7·Φεβ·2011 Saturday Night Live 36×14 “Dana Carvey/Linkin Park”

Ο Ντέινα Κάρβι ήταν μέλος του καστ του Saturday Night Live από το 1986 μέχρι το 1993. Η εκπομπή μόλις έβγαινε από κρίση και τα μοναδικά πέντε χρόνια χωρίς τον παραγωγό Λορν Μάικλς, και εκείνα τα χρόνια ήταν οπωσδήποτε σημαντικά.  Συνέπεσε με τον Ντένις Μίλερ, τον Τζον Λόβιτζ, τον Κέβιν Νίλον, τον Αλ Φράνκεν, τον Μπεν Στίλερ, τον Μάικ Μάγιερς, τον Κρις Ροκ και τον Άνταμ Σάντλερ. Είχε άπειρους επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες, ανάμεσα στους οποίους τον Τζωρτζ Μπους που μετά από αυτόν ανέλαβε ο Γουίλ Φάρελ. Μαζί με τον Μάικ Μάιερς είχαν ένα επαναλαμβανόμενο σκετς όπου έκαναν τον Γουέιν και τον Γκαρθ, δύο φίλους που έβγαζαν εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή από το υπόγειο του πατρικού του Γουέιν. Από αυτό το σκετς βγήκαν οι ταινίες Wayne’s World (1992) και Wayne’s World 2 (1993). Ο Κάρβι ποτέ δεν έκανε μεγάλη καριέρα στον κινηματογράφο όπως άλλοι συνάδερφοι του, αλλά είναι ακόμα όνομα στην stand-up comedy.

snl-36x14

Αυτή η μικρή εισαγωγή είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε τι βλέπουμε. Το εναρκτήριο σκετς της βραδιάς είναι μια αναβίωση του Wayne’s World, και το δεύτερο καλύτερο σκετς της βραδιάς. Ακούγονται σεφερλίδικες ατάκες του τύπου “That was some good (h)armless fun” (για την ταινία 127 hours) που πάντα βρίσκω διασκεδαστικές, όπως και η τραγική/τέλεια “Who’s on Firth” <τσέκαρε την αναφορά εδώ>

Στο μονόλογο ο παρουσιαστής ισχυρίζεται ότι το καστ που συμμετείχε ήταν το καλύτερο όλων των εποχών και τραγουδάει γι αυτό. Στη μέση του τραγουδιού εμφανίζεται ο Τζον Λόβιτζ για να υποστηρίξει το επιχείρημα, και το αποτέλεσμα είναι ΟΚ. Αν και είναι φανερό ότι το φετινό καστ δε θα έχει και πολύ δουλειά αυτό το βράδυ.

Το επόμενο σκετς είναι το Church Chat, όπου ο Κάρβι αναβιώνει τον χαρακτήρα της Church Lady που είχε ως catchphrase το SATAN. Τσέκαρε στο youtube για κάποιες παλιότερες προσπάθειες, γιατί η συγκεκριμένη δεν ήταν ιδιαίτερα αστεία. Υποθέτω έχει περισσότερο συναισθηματική αξία για όσους μεγάλωσαν μαζί της. Για κάποιο λόγο επέστρεψε και ο Τζάστιν Μπίμπερ για δεύτερη φορά στο SNL (η πρώτη ήταν στο επεισόδιο της Τίνα Φέι). Έμεινε και για το Digital Short, μια παρωδία του τρέιλερ της ταινίας The Roomate που την έσωσε το ότι ήταν τόσο σύντομη.

Επίσης βρήκα ενδιαφέροντα:

  • Τον Πολ Μπρίταν ως Τζέιμς Φράνκο να αναλαμβάνει όλες τις δουλειές στο στούντιο, επειδή όπως λέει “I like having jobs” και “I use my time oddly, Seth” (fyi έχει κάνει και ένα ντοκιμαντέρ για το SNL. Μέχρι τώρα το έχει δείξει μόνο σε φεστιβάλ, αλλά τώρα λέει ότι θα βγει στις αίθουσες το Μάιο)
  • Τρελάθηκα με τη μίμηση του Ice-T από τον Άρμισεν.
  • Ως συνήθως το τελευταίο σκετς ήταν το καλύτερο. Ένα αγγλικό συγκρότημα μεσήλικων τραγουδάει “Under the neon lights embrace me” και αδειάζει το μπαρ που περίμενε να δει τον αγώνα. Ήταν και η μοναδική εμφάνιση του Σουντέικις, που είχε ένα πολύ ξεκούραστο βράδυ.

Συγκριτικά με άλλα φέτος, ήταν ένα αξιοπρεπές επεισόδιο.

Οι αγαπημένοι μου Linkin Park πήραν τη σκηνή για δύο τραγούδια από τον καινούριο τους δίσκο, τον οποίο βρίσκω ολίγον απογοητευτικό. Τέλοσπάντων είπαν το Waiting for the End και το When They Come For Me. Ο Μάικ Σινόντα χαμογελούσε συνέχεια, οπότε χαλάλι.

Την επόμενη βδομάδα παρουσιάζει ο Ράσελ Μπραντ (φοβάμαι) και τραγουδάει ο Κρις Μπράουν (επίσης)


Tags: Saturday Night Live · Κριτική, Σχόλια: 1 Σχόλιο


1 Σχόλιο μέχρι τώρα

  • 1 avras // 8 Φεβρουαρίου, 2011 στις 14:55

    Polu plaka exei o Dana kai apo palia kuriws.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>