Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

29·Μαΐ·2012 Game of Thrones 2×09 “Blackwater”

They want to play music with us? Let’s play.

Γκρινιάζαμε ότι δεν είχαμε δει μάχη μέχρι τώρα, και οι άνθρωποι απλά μάζευαν λεφτά για τη μάχη του Μαυροπόταμου. Δε θυμάμαι να έχω ξαναδεί τέτοιες επικές διαστάσεις σε τηλεοπτικό επεισόδιο. Οι εκρήξεις με την πράσινη φωτιά είναι μια εικόνα απλά μαγευτική.

Συνοπτικά οι στρατιωτικές κινήσεις: Ο Τύριον όντως είχε ένα σχέδιο, που δεν ήταν αρκετό. Καταστράφηκε ένα σημαντικό μέρος του στόλου, ωστόσο ο Στάννις κατάφερε να πατήσει γη και να κάνει κίνηση προς τα τείχη. Η Βασιλική Φρουρά τον περικύκλωσε και απώθησε ένα μέρος των εισβολέων, που έμοιαζαν ατελείωτοι. Αν δεν ερχόταν για βοήθεια ο Τάιγουιν δεν υπήρχε ελπίδα.

Το θέμα όμως δεν είναι η ιστορία, αλλά πώς τη λές. Η Σέρσεϊ βρίσκεται κλεισμένη σε έναν πύργο με τις υπόλοιπες κυρίες ευγενούς καταγωγής, και πίνει. Όσο βυθίζεται στην απελπισία, τόσο δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Δεν πιστεύει ότι θα ζήσει να δει το ξημέρωμα, και έχει φέρει μαζί της τον δήμιο, Σερ Ίλυν Πέυν. Κρατάει τον έλεγχο με νύχια και με δόντια μέχρι το τέλος. Τρομοκρατεί τη Σάνσα με τις ιστορίες της. “Είσαι τέλεια”, της λέει, και στα χείλη της ηχεί σαν μομφή.

Η μάχη παίρνει άσχημη τροπή, και καλεί κοντά της τον Τζόφρι για να τον σώσει. Δεν την ενδιαφέρει τίποτα εκτός από την οικογένεια της. Η ίδια παίρνει θέση στον Σιδερένιο Θρόνο και ετοιμάζεται να δηλητηριάσει τον μικρούλη Τόμμεν – και να αυτοκτονήσει. Τη διακόπτει ο Τάιγουιν, που μπαίνει θριαμβευτής στην αίθουσα του Θρόνου, και χαιρόμαστε (γιατί χαιρόμαστε;) Ήρθε ο πατέρας να σώσει τα παιδιά. Την οικογένεια. Τους Λάννιστερ.

Καταλαβαίνεις ότι είναι σοβαρά τα πράγματα όταν ο πιο αδίστακτος δολοφόνος αποφασίζει ότι είδε αρκετά. Το Κυνηγόσκυλο διαλέγει την πιο ακατάλληλη στιγμή να συνειδητοποιήσει τη ματαιότητα του πολέμου, και σηκώνεται και φεύγει. Ανεβαίνει στο δωμάτιο της Σάνσα και της προτείνει να φύγουν μαζί για το Βορρά. Άλλο ένα παράξενο ζευγάρι γεννιέται.

Η μάχη όμως γεννάει και ήρωες, και τέτοιος είναι οπωσδήποτε ο Τύριον. Πάντα ήταν η φωνή της λογικής, ο άνθρωπος που ασχολείται με την ουσία όταν όλοι οι άλλοι την έχουν χάσει. Είχε ένα σχέδιο, να κάψει το στόλο με εκίνο το πράσινο υγρό πυρ. Πήγε καλά, αλλά δεν ήταν αρκετό. Αυτό που δεν περίμενε ήταν να χρειαστεί να πολεμήσει ο ίδιος σώμα με σώμα. Ο “μισός άνθρωπος” κλήθηκε να εμπνεύσει μια ταλαιπωρημένη και απογοητευμένη ομάδα και να τους οδηγήσει στη μάχη. Πάλεψε όσο ήξερε και μπορούσε, και έπεσε τελικά βαριά πληγωμένος.

Ήταν το πρώτο επεισόδιο που δεν αναλώθηκε σε εναλλαγές ανάμεσα στις ιστορίες ανά το Γουέστερος, αλλά έμεινε σταθερό σε μία. Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε. Ήταν απόλυτα συναρπαστικό και χορταστικό εξίσου για γνώστες και μη. Βίαιο, αγχωτικό, επικό. Αντάξιο της μεγάλης μάχης του Μαυροπόταμου.

Υποθέτω στο μεγάλο φινάλε θα επιστρέψουμε στο κανονικό μας ρυθμό. Θα δούμε τι απέγινε ο Ντέιβος, ο Στάννις, ο Τύριον… Θα συναντήσουμε την Άρυα, τη Σάνσα και τον Τζον στα ταξίδια τους. Θα επιστρέψουμε στο Καρθ για ένα αποχαιρετηστήριο κλάμμα της Ντάνι για τους δράκους της (υπάρχει χρόνος για τον Οίκο των Αθανάτων; Δεν ξέρω).

—–

Το τραγούδι που λέει ο Μπρον είναι το The Rains of Castamere, στο οποίο γίνεται συχνή αναφορά στα βιβλία. Αν δεν το ξέρεις ήδη προτείνω να μην το ψάξεις, γιατί θα πέσεις σε τεράστιο σπόιλερ (ακούγεται σε κρίσιμη σκηνή στο μέλλον). Εξιστορεί τον άθλο του Τάιγουιν Λάννιστερ που διέλυσε τον Οίκο των Ρέυν.

And who are you, the proud lord said,
that I must bow so low?
Only a cat of a different coat,
that’s all the truth I know.
In a coat of gold or a coat of red,
a lion still has claws,
And mine are long and sharp, my lord,
as long and sharp as yours.
And so he spoke, and so he spoke,
that lord of Castamere,
But now the rains weep o’er his hall,
with no one there to hear.
Yes now the rains weep o’er his hall,
and not a soul to hear.

* οι στίχοι όπως έχουν μεταφραστεί στο βιβλίο “Θύελλα απο Ατσάλι” των εκδόσεων Anubis.

Και ποιός είσαι εσύ, είπε ο περήφανος άρχοντας
Πού πρέπει να υποκλιθώ;
Μόνο μια γάτα με διαφορετική γούνα.
Αυτό ξέρω μόνο εγώ.
Με γούνα χρυσή ή κόκκινη
Το λιοντάρι και πάλι νύχια έχει.
Και τα δικά μου είναι μακριά και σουβλερά
όπως και τα δικά σου, άρχοντά μου.
Κι έτσι μιλούσε, κι έτσι μιλούσε
Αυτός ο Άρχοντας του Κάσταμηρ.
Τώρα όμως, οι βροχές πέφτουν θλιβερές εδώ
Και κανείς να τις ακούσει δεν μπορεί.
Ναι, τώρα οι βροχές πέφτουν θλιβερές εδώ
Και ψυχή δεν τις ακούει

Στους τίτλους τέλους το τραγουδούν οι The National, και το κομμάτι βρίσκεται στο soundtrack της δεύτερης σαιζόν.

Ανατριχίλα.


Tags: Game of Thrones · βίντεο · Κριτική, Σχόλια: 12 Σχόλια


12 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 Alexander Supertramp // 29 Μαΐου, 2012 στις 10:59

    Το επισοδειο αξιζε ολες τις μαχες που δεν δειξαν απο το δευτερο βιβλιο… αξιζε 8 επισοδεια για ενα.
    Μυθικο!

    Μεγαλο plus οι National στο soundtrack.

  • 2 Old Bear // 29 Μαΐου, 2012 στις 12:57

    :D:D:D

  • 3 george // 29 Μαΐου, 2012 στις 13:30

    Το επεισόδιο ήταν υπερεπικό!!

    Το Κυνηγόσκυλο νομίζω ότι τα παράτησε λόγο της φωτιάς. Έχει ήδη καμένη μούρη και άρα κάποια κακιά εμπειρία, και είπε στο γέρο που έφτιαξε το πράσινο υγρό πυρ, ότι αν τον πλησιάσει κανένα φλεγόμενο βέλος θα τον σκοτώσει. Αν καταφέρει να το σκάσει με τη Σάνσα ίσως μάθουμε τι παίχτηκε).

    Αυτός που χτύπησε τον Τύριον στη μάχη μοιάζει να ήταν ένας από τη φρουρά του Τζόφρευ. Παίζει να ήταν προδότης. Ο Τύριον πάντως δεν παίζει να σκοτώθηκε.

    Άντε να δούμε το επόμενο!

  • 4 couchpotato // 29 Μαΐου, 2012 στις 13:45

    @george Ναι, ήταν ο Σερ Μάντον.

  • 5 Kappa // 29 Μαΐου, 2012 στις 14:01

    Όντως ο Clegane τα παράτησε γιατί φοβάται τη φωτιά.

    Επικότατο το επεισόδιο και απέδωσαν το βιβλίο σε μέγιστο βαθμό.

    Φοβερό το τραγούδι από τουσ National.

  • 6 Jad // 29 Μαΐου, 2012 στις 16:11

    Και μην ξεχνιομαστε…σκηνοθετης της επεισοδιαρας ο Neil Marshall…

  • 7 GreekCthulhu // 29 Μαΐου, 2012 στις 18:23

    Το επεισόδιο αυτό ήταν σκηνοθετημένο απ’τον Xολυγουντιανό Νιλ Μάρσαλ, σκηνοθέτη των Dog Soldiers, Doomsday και The descent. Για αυτό η μάχη ήταν awesome!

  • 8 Avras // 30 Μαΐου, 2012 στις 00:42

    Ίσως το καλύτερο επεισόδιο της σειράς μέχρι τώρα,αν όχι σίγουρα αυτό που θα θυμόμαστε όλα όσα έγιναν και όχι μόνο μια σκηνή. Πάντως , χωρίς να έχω διαβάσει τα βιβλία πιστεύω πως ο Σταννις την επόμενη φορά θα φέρει την κοκκινομάλλα(μπορεί να πέφτω και εντελώς έξω)

  • 9 L.Snow // 30 Μαΐου, 2012 στις 00:55

    fobero fobero fobero … Epitelous pio ligo mpla kai perissoterh drash!! Kai h skhno8esia tou Marshall kai ola!

    Ma poso ekplhktiko htan kai to tragoudi twn Lanister?

    Den morouse na exei alla 10 tetoia epeisodia?? Poios perimenei allon enan xrono?

  • 10 nik // 30 Μαΐου, 2012 στις 00:58

    Όπως ειπαν και οι προηγούμενοι, ο Hound , αντι-ηρωας κατεστραμμένςο που δεν ελπιζει σε τίποτε, δε φοβάται τίποτε…εξον απο τη φωτία ( θυμηθείτε πως απεκτησε τις ουλές στο πρόσωπο..), και για αυτό του γυρνά το μάτι.

    Η δε συμπεριφορά του προς τη Σανσα ειναι απο καιρό προστατευτική… Αυτός το ανθρωπινο κτηνος βλεπει σ αυτή την αθωότητα.. που εχασε απο παιδι.

  • 11 nik // 30 Μαΐου, 2012 στις 01:02

    α και ο Σεερ ΑΜντον , μονο τυχαία δε τον τσόπαρε τον Τύριον. Για σκεφτείτε ποιανού ηταν τσιράκι;;;

    Ο τυριον τον βλεπει να πυργωνεται απο πανω του, και σε σπανια στιγμη αθωότητας σκαει ενα μορφασμό ανακουφισης “στο στυλ, α στα διαλα, συμμαχος, και τρομαξα!” και ΤΣΑΚ ο αλλος προσπαθέι να του ανοιξει το κεφαλι στα 2…

  • 12 nik // 30 Μαΐου, 2012 στις 01:03

    α και ο “Σερ” Μάντον , μονο τυχαία δε τον τσόπαρε τον Τύριον. Για σκεφτείτε ποιανού ηταν τσιράκι;;;

    Ο τυριον τον βλεπει να πυργωνεται απο πανω του, και σε σπανια στιγμη αθωότητας σκαει ενα μορφασμό ανακουφισης “στο στυλ, α στα διαλα, συμμαχος, και τρομαξα!” και ΤΣΑΚ ο αλλος προσπαθέι να του ανοιξει το κεφαλι στα 2…

    ( για τους αμυητους ¨τσοπάρω” ειναι ..η …πως να του πουμε Χασάπικου ειδους σπαθιά, Chop >τσοπ 😀

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>