Couchpotato.gr

Couchpotato.gr

2·Απρ·2014 Τελείωσε το How I Met Your Mother

Σήμερα αποφάσισα να διαβάσω τι έγινε στο φινάλε του How I Met Your Mother αντί να περιμένω να το δω το βράδυ με την ησυχία μου και πατατάκια. Είναι κάτι που φυσικά δε συνηθίζω, και δείχνει πόσο με έχει εκνευρίσει αυτή η σειρά τα τελευταία χρόνια. Διάβασα για το τέλος, που είναι απαίσιο, και ακριβώς αυτό που περιμέναμε. Υπό αυτές τις συνθήκες μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι το επεισόδιο τελικά ήταν καλό. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τους λόγους. (ακολουθούν σπόιλερ)

Πιστεύω ότι δεν είναι σημαντικό το ερώτημα “τι ήθελε να πει η σειρά”. Ως θεατές κάνουμε συχνά αυτό το λάθος. Δεν μπορεί μια σειρά να είναι για ένα ένα πράγμα, ειδικά μια κωμωδία. Πρέπει να ζητάμε άλλα στοιχεία, όπως ανάπτυξη χαρακτήρων, συνέπεια, και κυρίως χιούμορ. Αυτά είναι που έλειπαν στο δεύτερο μισό της σειράς, και γι αυτό μας εκνεύριζε όλο και περισσότερο. Όμως δεν πειράζει που τελικά το θέμα δεν ήταν το πώς γνώρισε ο Τεντ την μητέρα. Ήταν για έναν αθεράπευτα ρομαντικό και το δράμα του, αλλά και για τέσσερις ή πέντε φίλους που ενηλικιώνονται.

Αυτό που κάνει ενδιαφέρον το επεισόδιο είναι το ότι δίνει μεγάλο βάρος στη σχέση των φίλων αφού εκείνοι αποκτούν οικογένεια και απομακρύνονται. Ήταν συγκινητικό ακόμα και για εμένα που έχω φτάσει να σιχαίνομαι όλους τους χαρακτήρες. Όμως πρέπει να έχεις καρδιά από πέτρα για να μη συγκινηθείς με την φατσούλα της ετοιμόγεννης Λίλι (Άλισον Χάνιγκαν) να κλαίει για τη φίλη της, μεταμφιεσμένη σε λευκή φάλαινα, στο άδειο διαμέρισμα. Με απόλυτη συνέπεια στον χαρακτήρα της η Ρόμπιν ήταν εκείνη που απομακρύνθηκε από την παρέα και ράγισε την καρδιά της φιλενάδας της.

Αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι ήταν μεγάλο λάθος να τοποθετήσουν ολόκληρη την ένατη σαιζόν στο Σαββατοκύριακο του γάμου του Μπάρνι με τη Ρόμπιν, και απέτυχαν πλήρως να το δικαιολογήσουν. Το διαζύγιο του ζευγαριού ήρθε βιαστικά, ήταν αληθοφανές και καθόλου στενάχωρο – αυτό ήταν αποτυχία για τη σειρά που προσπάθησε τόσο να μας πείσει ότι επρόκειτο για ταιριαστό ζευγάρι.

Αντίθετα η μεγαλύτερη επιτυχία της ένατης σαιζόν ήταν η μητέρα. Η Κριστίν Μιλιότι ήταν γλυκιά, ανοιχτόκαρδη και καθόλου μελοδραματική. Η τέλεια γυναίκα – όχι για τον Τεντ, γενικά. Η καλύτερη σκηνή του επεισοδίου ήταν εκείνη όπου η Τρέισι (μάθαμε το όνομα της μητέρας) τρέχει με το νυφικό στο μπαρ για να βγάλει μια φωτογραφία τους φίλους. Κάτι λέει το γεγονός ότι ο μοναδικός άνθρωπος που θα ήθελα στην παρέα μου είναι η εκείνη. Και πήγαν και την σκότωσαν.

Η σκηνή της γνωριμίας με τον Τεντ ήταν αναπάντεχα όμορφη. Καλογραμμένος διάλογος κάτω από την κίτρινη ομπρέλα, με εμφανή χημεία ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Κάπου εκεί θα έπρεπε να έχει τελειώσει το έργο. Ήταν σαφέστατα λάθος να σκοτώσουν τη μητέρα και να στείλουν τον Τεντ να κυνηγήσει την Ρόμπιν, για πολλούς λόγους. Ίσως φαινόταν σαν καλή ιδέα όταν ξεκινούσαν πριν από εννέα χρόνια. Τότε προφανώς δεν περίμεναν ότι η σειρά θα τραβήξει τόσο πολύ και θα πάρει τόσες διαφορετικές κατευθύνσεις. Τώρα μοιάζει το λιγότερο αχρείαστο.

Μια που ανέφερα τόσα αρνητικά, ας πω άλλο ένα. Ο Μπάρνι. Κόπιασαν να του δώσουν μια κάποια ανάπτυξη από τότε που αποφάσισε να διεκδικήσει την Ρόμπιν. Μέσα σε λίγη ώρα επέστρεψε στον παλιό του εαυτό, και στη συνέχεια έγινε πατέρας από μια ανώνυμη σύντροφο. Ακούω μεγάλα παράπονα για την ιστορία του, όμως προσωπικά δε με ενόχλησε. Δεν πίστεψα ποτέ στον Μπάρνι ως χαρακτήρα. Ήταν μόνιμα ο πιο κακογραμμένος χαρακτήρας της σειράς.

Τελικά αν εξαιρέσεις τα τελευταία λεπτά, το τελευταίο επεισόδιο του How I Met Your Mother ήταν αξιοπρεπές. Είχε γρήγορο ρυθμό χωρίς να είναι βιαστικό, είπε ό,τι ήθελε να πει χωρίς κόλπα και υπεκφυγές. Έβγαλε συναίσθημα και δικαίωσε τους χαρακτήρες.

Αλλά ίσως απλά να χαίρομαι που τελείωσε αυτό το μαρτύριο.

 


Tags: How I Met Your Mother · Κριτική, Σχόλια: 4 Σχόλια


4 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 dunnogr // 2 Απριλίου, 2014 στις 16:12

    Προσωπικά είδα ευχάριστα τις 2 πρώτες σαιζόν, κάπου ανάμεσα στις 3-4 το λάτρεψα και από την 5 και μετά το θεώρησα αποτυχημένο σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Δε σταμάτησα να τη βλέπω, αλλά συνήθως έβαζα κάθε επεισόδιο την ώρα που έτρωγα ή έκανα κατι άλλο, για να μην είναι τελείως χάσιμο χρόνου και καθαρά επειδή είχα περιέργεια να δω πόσο θα το τραβήξουν. Το φινάλε δε με απογοήτευσε. Ήταν άκρως ρεαλιστικό. Δεν είναι απλώς ότι αυτό είχαν στο μυαλό τους οι σεναριογράφοι από την αρχή. Είναι ότι και στην πραγματικότητα, κάπως έτσι θα τελείωναν τα πράγματα για τους χαρακτήρες, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες και το ιστορικό τους. Για χρόνια έβαζα στοιχήματα ότι ο Ted θα μείνει με τη Robin και οι σεναριογράφοι ποτέ δεν το απέκλεισαν. Κάθε άλλο μάλιστα, ακόμα και η 9η σαιζόν βασίστηκε καθαρά πάνω στα συναισθήματα του ενός για τον άλλο. Κάτι μου έλεγε μάλιστα ότι στο τέλος και τα παιδιά θα ήταν της Robin, αλλά δεν το τράβηξαν τόσο.

    Δεν μπορώ να πω ότι χαίρομαι που τελείωσε. Θα χαιρόμουν αν είχε τελειώσει 4-5 χρόνια πριν. Τώρα απλώς με αφήνει αδιάφορο. Ομολογώ όμως ότι το μεγαλύτερο αστείο της σειράς, είναι να βλέπεις άτομα που δε σταμάτησαν ποτέ να την υποστηρίζουν, να είναι απογοητευμένοι από το φινάλε. Το μοναδικό επεισόδιο τα τελευταία χρόνια που τίμησε το ήθος των χαρακτήρων όπως τους πρωτογνωρίσαμε.

  • 2 Οδυσσέας // 4 Απριλίου, 2014 στις 14:41

    Συμφωνώ απόλυτα με τη χρονική ανάλυση (σαιζόν 1-2 μου άρεσε, 3-4 το λάτρεψα και από 5 και μετά το έβλεπα από συνήθια). Πιστεύω ότι μετά από χρόνια το αποτέλεσμα θα είναι θετικό. Γενικά ήταν μια σειρά που άφησε πίσω στιγμές όπως τα slapgivings, την κατσίκα, το playbook, το bro-code, το real karate kid (η καλύτερη στιγμή των 5 τελευταίων σαιζόν για εμένα), το have you met Ted, το self-high-five, το high six, το major/private κάτι με τον ανάλογο χαιρετισμό, το στραβό πάτωμα και πολλά πολλά άλλα ωραία. Οπότε αφού δεν μάθαμαι στο τέλος ότι όλοι ήταν νεκροί εδώ και δυο σαιζόν και απλά έψαχναν ο ένας τον άλλον για να προχωρήσουν στον άλλο κόσμο εγώ έμεινα ικανοποιημένος. Να φανταστώ βέβαια ότι το how I met your dad θα είναι η ιστορία της Νο31 από τον “τέλειο μήνα”;

  • 3 Aris // 5 Απριλίου, 2014 στις 02:51

    Το προτελευταίο επισόδειο ήταν καταπληκτικό. Η Ρόμπιν με τον Μπαρνεϊ επιτέλους παντρεύονται και ο Τετ ειναι ελεύθερος να γνωρίσει επιτέλους τη γυναίκα των παιδιών του που περιμέναμε τόσο καιρό. Και ναι είναι πολύ γλυκιά και ναι ταιριάζουν απόλυτα και ναι η στιγμή της γνωριμίας τους ειναι πολυ ρομαντική. Και εκει που έχουμε αρχίσει να χαιρόμαστε που όλα εχουν τόσο γλυκό φιναλε τσαφ χωρίζουνε η Ρόμπιν με τον Μπάρνεϊ που ξωδευτηκε μια ολόκληρη σεζόν στο γάμο τους και στο πόσο ερωτευμένοι ηταν. Εγω πείστηκα οτι επιτέλους ο Τεντ την ξεπέρασε και οτι ηταν έτοιμος να παραδοθεί στη γυναίκα της ζωής του. Που ηταν η γυναίκα της ζωής του. Όμως τσαφ, την πεθαίνουν και αυτή και μετα ο Τεντ γυρίζει ξανά στην Ρόμπιν (μια χαρα της ήρθε, δεν μπορούσε να κάνει παιδιά και βρήκε έτοιμα και μάλιστα μεγαλωμένα).
    Δε μου άρεσε. Δε μου άρεσε γιατι περίμενα 9 χρόνια να γνωρίσω τη μία την τέλεια γυναίκα και όταν τη γνώρισα ( και άργησα να πειστώ οτι ηταν η κατάλληλη) πάνε και τη σκοτώνουν. Ε οχι! Ο τίτλος μας προϊδέαζε για κατι άλλο τόσα χρόνια. Ας μην τη λέγανε ετσι τη σειρά. Ας τη λέγανε ” Πως πέρναγα ωραία με τους φίλους μου μεχρι που γνώρισα τη μητέρα σας και πως ήμουν για πάντα ερωτευμένος με τη Ρόμπιν”. Ετσι δε θα είχαμε άλλες προσδοκίες και θα είμασταν ικανοποιημένοι με το τέλος.
    Και ο Μπαρνεϊ; Γιατί το πεπρωμένο του να ειναι να ειναι πάντα μόνος; Ούτε αυτό το δέχομαι.

  • 4 Aris // 5 Απριλίου, 2014 στις 02:54

    Το προτελευταίο επεισόδιο ήταν καταπληκτικό. Η Ρόμπιν με τον Μπαρνεϊ επιτέλους παντρεύονται και ο Τετ ειναι ελεύθερος να γνωρίσει επιτέλους τη γυναίκα των παιδιών του που περιμέναμε τόσο καιρό. Και ναι είναι πολύ γλυκιά και ναι ταιριάζουν απόλυτα και ναι η στιγμή της γνωριμίας τους ειναι πολυ ρομαντική. Και εκει που έχουμε αρχίσει να χαιρόμαστε που όλα εχουν τόσο γλυκό φιναλε τσαφ χωρίζουνε η Ρόμπιν με τον Μπάρνεϊ που ξωδευτηκε μια ολόκληρη σεζόν στο γάμο τους και στο πόσο ερωτευμένοι ηταν. Εγω πείστηκα οτι επιτέλους ο Τεντ την ξεπέρασε και οτι ηταν έτοιμος να παραδοθεί στη γυναίκα της ζωής του. Που ηταν η γυναίκα της ζωής του. Όμως τσαφ, την πεθαίνουν και αυτή και μετα ο Τεντ γυρίζει ξανά στην Ρόμπιν (μια χαρα της ήρθε, δεν μπορούσε να κάνει παιδιά και βρήκε έτοιμα και μάλιστα μεγαλωμένα).
    Δε μου άρεσε. Δε μου άρεσε γιατι περίμενα 9 χρόνια να γνωρίσω τη μία την τέλεια γυναίκα και όταν τη γνώρισα ( και άργησα να πειστώ οτι ηταν η κατάλληλη) πάνε και τη σκοτώνουν. Ε οχι! Ο τίτλος μας προϊδέαζε για κατι άλλο τόσα χρόνια. Ας μην τη λέγανε ετσι τη σειρά. Ας τη λέγανε ” Πως πέρναγα ωραία με τους φίλους μου μεχρι που γνώρισα τη μητέρα σας και πως ήμουν για πάντα ερωτευμένος με τη Ρόμπιν”. Ετσι δε θα είχαμε άλλες προσδοκίες και θα είμασταν ικανοποιημένοι με το τέλος.
    Και ο Μπαρνεϊ; Γιατί το πεπρωμένο του να ειναι να ειναι πάντα μόνος; Ούτε αυτό το δέχομαι.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>